Wyobraź sobie piękną pogodę  i siebie spacerującą w tej soczysto zielonej przestrzeni lasu . .

Usłysz teraz ptaki, które ćwierkają, poczuj zapach roślinności . .

Jak się czujesz?

Zakładam, że dobrze . . domyślam się, że czujesz się odprężona i zrelaksowana . .

A teraz wyobraź sobie noc
I ten sam las, park, gaj . .,ale tym razem w pełni zanurzony w nocnej scenerii . .

Księżyc tworzący dodatkowe cienie, odgłosy nocnych ptaków, latające nietoperze . . jakieś trzaski w oddali . .

Jakie emocje pojawiają w ciele?
Co czujesz?
Strach?
Niepokój?
Boisz się tam wejść, bo obawiasz się, że coś może Ci się stać?

To naturalne.
Tak reaguje umysł, gdy brakuje mu ŚWIATŁA
Gdy się boi.

Większość życia żyjemy w modalność nocnego lęku . .

Umysł wyolbrzymia zagrożenie. Wyostrza nasze zmysły jak anteny, które mają za zadanie skupiać się na ochronie naszego przetrwania

Robi z igły widły, by ocalić sam siebie przed wyimaginowanym zagrożeniem.

Gałęzie przypominają potwory. Każdy szelest zapowiada jakiegoś idącego za nami napastnika. Odgłos sowiego „huhuuu”sprawia, że czujemy dyskomfort i lęk

Ale przecież ten sam las za dnia, wydaje się być naszym ulubionym miejscem mocy

Więc jak to jest, że w nocy jest tak strasznie a w dzień tak bardzo przyjemnie?

Dzień to metaforyczne ŚWIATŁO
To symboliczne WIEM. WIDZĘ

A skoro wiem i widzę to się nie boję.
Bo wiem co jest. Widzę czy to już napastnik czy tylko nocny cień z gałęzi drzewa.

Tak samo jest gdy żyjemy w ignorancji czyli w zapomnieniu. Gdy żyjemy w lęku i poczuciu zagrożenia zewsząd.

Boimy się nieznanego ➡️ Bo nie wiemy co jest po drugiej stronie.

A po drugiej stronie jest:

WIEM skąd pochodzą takie a nie inne reakcje mojego umysłu. WIDZĘ to. 👁

WIEM także, dlaczego umysłu innych (inni) zachowują się tak a nie inaczej. 👁

WIEM, gdzie i co należy zmienić żeby „moje” reakcje (mojego) umysłu były inne. Przenoszę odpowiedzialność na SIEBIE za wybór tego, czemu chcę dawać uwagę. Przekierowując fokus na ŚWIADOMOŚĆ, „staję się” NIĄ, czyli . . ⤵️

WIEM i Pamietam Kim Jestem 👁

Gdy WIEM i WIDZĘ, gdy WIERZĘ i mam pewność, bo CZUJĘ, wtedy nawet najciemniejszy las można przejść w zaufaniu i poczuciu BEZPIECZEŃSTWA.

Bo umysłowi właśnie o bezpieczeństwo chodzi . . o przetrwanie . .

W miarę coraz większej naszej pewności przy nocnym spacerze w ciemnym lesie podświadomości,

👉 zwiększa się zaufanie

A gdy zwiększa się zaufanie, pojawia się światło

Coraz więcej światła.
Coraz więcej ŚWIADOMOŚCI.

W pewnym momencie las nie jest Ci już obcy w ciemności .
Nie jesteś już tylko spacerującym w nim gościem.
Jesteś jak jego mieszkaniec, jak wilk, który zna jego każdy zarówno dzienny jak i nocny zakamarek.

Gdy zaprzyjaźnisz się z lasem, będzie ci on sprzyjał zarówno za dnia jak i nocą. Przestaniesz się bać. W nocy będziesz jak sowa czy nietoperz . .
Za dnia… odpoczniesz na jego polanie… posilasz się leśnymi jagodami… będziesz się czuła w tym lesie jak we własnym domu.

W nocy . . będziesz bezpieczna i spokojna . . będziesz się czuła jak we własnym domu.

Bo umysł będzie w DOMU
W DOMU Twojej ŚWIADOMOŚCI.

U M Y S Ł 𝓹𝓸𝓶𝓪𝓰𝓪 𝓼𝓲ę 𝔃𝓰𝓾𝓫𝓲ć 𝓹𝓸 𝓽𝓸, 𝓫𝔂 𝓼𝓲ę 𝓸𝓭𝓷𝓪𝓵𝓮źć.

Po to, by 𝓸𝓭𝓷𝓪𝓵𝓮źć „CIEBIE”, czyli tak naprawdę by odnaleźć „SIEBIE” w TOBIE.

Pospolicie nazywamy to odnalezieniem „SIEBIE” choć Ty się przecież nigdzie nie zgubiłaś… NIGDY.

To tylko U M Y S Ł nie patrzy często gęsto w TWOIM kierunku.
To dlatego wydaje się, że „odnajdujemy siebie”.
Tyle, że U M Y S Ł, to nie TY.
W takim rozumieniu, to jest osobowość, tożsamość umysłu, z którą ON każe Ci się utożsamiać.

Więc pamiętaj:

👁‍🗨 TY nigdzie się nie gubisz.
👁‍🗨 TY nie odnajdujesz SIEBIE

To umysł przestając wierzyć w swoją historię lęku (iluzję strachu), zaczyna CIĘ WIDZIEĆ 👁.
Dzięki rozpoznaniu, że JESTEŚ BOSKĄ

•Ś W I A D O M O Ś C I Ą •

zaczyna PAMIĘTAĆ KIM JEST ON SAM JEST – umysł – i zaczyna TOBIE (boskiej świadomości) UFAĆ, a ON sam zaczyna pamiętać, że jest DZIECKIEM BOGA.

Tu nie ma żadnego wyjścia na zewnątrz.
Całe przedstawienie dzieje się

🆃 🆄 i 🆃 🅴 🆁 🅰 🆉

w Twoim JESTEM.
Dzieje się w … 𝓽𝓸𝓫𝓲𝓮.
.
.

𝓓𝓩𝓘𝓔̨𝓚𝓤𝓙𝓔̨ 🙏🏼
𝐊𝐎𝐂𝐇𝐀𝐌 𝐂𝐈𝐄 💞

Dagmara

Potrzebujemy drugiego człowieka, by nie potrzebować nikogo.

Umysł jest ważny.
Gdyby nie On, nie byłoby zabawy w teatr i w doświadczanie tego co nazywamy życiem.
Więc zapamiętaj proszę: Umysł jest ważny.

Ale pamiętaj także, że:

Będzie nawigował z braku.
Będzie szukał uznania.
Będzie szukał miłości.
Będzie się złościł.
Będzie się bał.
Będzie uciekał.
Będzie walczył.
Będzie się rozmnażał z potrzeby przetrwania.
Będzie szukał poklasku.
Będzie dążył do sukcesu.
Będzie chciał być najlepszy.
Będzie upadał.
Będzie podnosił się.
Będzie oskarżał.
Będzie chwalił.
Będzie cierpiał.
Będzie skakał pod sufit z radości.
Będzie mówił „kocham”
Będzie mówił „nienawidzę”
Będzie się stroił.
Będzie się dobrze odżywiał.
Będzie ćwiczył
Będzie jadł śmieciowe jedzenie
Będzie pił, palił, ekstremalnie się forsował
Będzie się uczył i będzie zdobywa szczyty
Będzie z nich spadał i będzie odnosił porażkę.
Będzie się czuł raz źle, raz dobrze.
Będzie robił masę dwubiegunowych rzeczy… taka jego natura.

Dzięki temu kreuje on SALĘ LUSTER. Gdyby nie był dualny, nie było by zabawy w teatr, w role i odbicia lustrzane.

Dlatego w sali luster, umysł odbija swoje własne programy. Projektuje np. tzw. „Drugiego człowieka”, z którym wchodzi w rezonans własnego odbicia.

Rezonans to przecież nie tylko poziom wysokich wibracji.
O nie.
Rezonans to dostrojenie się fal. Dostrojenie się energii systemu przekonań i wartości, które na tem moment współgrają z systemem wartości i przekonań tej pozornej osoby po drugiej stronie lustra. Każde przekonanie, mentalność mają swoje wibracje, gdyż są połączenie z emocjami, które je wywołują.

Umysł wejdzie w to swoje odbicie… wejdzie z nim w tango

Oboje Zatańczą „milongę”

Czasem milonga będzie choreografią namiętności, która spowoduje cierpienie i rozłąkę.
A czasem będzie łagodnym posuwistym ruchem bez większych emocji.
Wszystko zależeć będzie od temperamentu (świadomości, zestawu kodów podświadomości) czyli tancerzy.

W sali luster będzie kipiało od emocji.

Będzie dualnie, raz gorąco jak w piekle, a raz błogo jak w niebie ☺️
Ale to jeszcze nie będzie RAJ.

Wszystkie te przejawy i odbicia są jednak potrzebne. Bez tego tanga, bez odbicia umysłu, w tzw. „Drugim człowieku”, który do tej milongi przystępuje, nie byłoby możliwe świadome odczucie tego Kim Jesteśmy. Kim Jesteśmy gdy nie utożsamiany się z UMYSŁEM.

To dzięki 5% świadomego umysłu, możemy to nazwać, poczuć i wyciągnąć z tego wnioski.

To dzięki temu możemy poszerzać świadomość tego Kim Jesteśmy pod płaszczykiem dualnego umysłu.

To także dzięki temu tangu możemy dotknąć dna, takiego cierpienia, zaliczyć takiego doła, takiego upadku, takiej porażki, że głębiej już się nie będzie dało…

Wtedy dopiero możemy usłyszeć budzik cholernie głośny budzik, który nagle pokazuje jak na dłoni iluzję tanga…
które jednak było POTRZEBNE, gdyż bez tego tańca, nie bylibyśmy w stanie zerwać się na równie nogi.

Umysł jest cudownym narzędziem do tego by przebudzić Boga, którym jesteśmy. By powołać do przypomnienia świadomość, która odkrywając to co zakryte w PODświadomości, mogła otworzyć się na PEŁNIĘ boskiej NADświadomości.

Jednak głęboka wiara, że Bóg jest poza nami, albo ewentualnie, że jest w nas (co prawdą nie jest, bo niby w „nas” czyli w KIM? Tu znów wracamy do umysłu…), sprawia, że co najwyżej dopuszczamy myśl o tym i wiarę jednocześnie, że jesteśmy co najwyżej CUDEM. A nie BOGIEM.

Owszem, mówimy, że „jesteśmy miłością”, ale przecież MIŁOŚĆ = BÓG, wiec dlaczego tak bardzo boimy się głośno o tym mówić??

Widzę jak bardzo nie ma w naszych umysłach przyzwolenia na to by utożsamiać się z BOGIEM, by się NIM CZUĆ i w efekcie końcowym BYĆ. Tak samo jak być MIŁOŚCIĄ.

Lubimy także dywagować o różnych ciałach człowieka: fizycznym, eterycznym,, emocjonalnym, astralnym, duchowym, kosmicznym, nirwany… tak samo jak lubimy mówić o „duszy”… bo to bezpieczne dla umysłu… ale tak cholernie ciężko jest przyznać, że kurcze: JEST PROŚCIEJ NIŻ SIĘ WYDAJE. Jest UMYSŁ, który tworzy: ciało (bo umysł jest projektorem obrazu), emocje (które są narzędziem umysłu do oscylowania pomiędzy cierpieniem a przyjemnością) I JEST DUCH = BÓG = JEDNA ENERGIA = JEDNIA = MIŁOŚĆ którą JESTEŚ.

Nie ma „pośredników”. Nie ma duszy, jest umysł i Bóg. ILUZJA I PRAWDA.

Jest psychologia, która zajmuje się umysłem i duchowość, która obejmuje miłością i świadomością tenże umysł.

Jesteś w końcu TY, człowiek… który żyje i funkcjonuje bo BOSKA ŚWIADOMOŚĆ, którą JESTEŚ pragnie się przejawiać poprzez doskonałą w tej oskarowej roli formę, którą jesteś. Ta Boska energia pragnie poprzez zapomnienie na planecie ZIEMIA, jedynie DOŚWIADCZAĆ!

To umysł PRAGNIE coś czyścić, do czegoś dążyć, prostować krzywiznę w sali luster, to on sam ze sobą się nie zgadza. Sam siebie sabotuje, bo dualność to jego świat. Świat który zna. Bezpieczny świat.

Bogu jest bez różnicy czy forma cierpi czy nie. Bóg JEST. Patrzy i nie grzmi.
Nie naprawia. Nie ustawia. Nie oczyszcza. Nie uzdrawia. Tylko KOCHA BEZ STAWIANA WARUNKÓW ISTNIENIU I PRZEJAWIANIU SIĘ.

Dopiero gdy sam szanowny UMYSŁ, poczuje pragnienie, i nie jest to pragnieniem „duszy”, tylko umysłu… no chyba, że chcemy umysł nazywać duszą, to wtedy dzieje się tak, że odpala się tzw. Przebudzenie.

Umysł pragnie przejrzeć się w inny niż dotychczas sposób. Czuje, że tango można tańczyć na różne sposoby.
Umysł wówczas chce siebie samego oczyścić, naprawić, zmienić, uzdrowić…

I tu popełnia największy błąd. Ma chłopak dobrą intencję, niemniej jednak chce to zrobić sam.
I angażuje do tego swoich milion swoich własnych reprezentacji. Zewnętrznych i wewnętrznych.
Nie lubi prostych rozwiązań. Lubi kompleksowość, więc im bardziej zawile, tym dla niego lepiej.

Zatem kopie w głębi ziemi, szuka w gwiazdach, na dnie oceanów, ale nie szuka tam gdzie ma najbliżej, w swoim sercu czyli w BOGU.

Pragnie do Boga, ale takiego „nieosiągalnego”. Dlatego robi wszystko by łatwo trafić do NIEGO nie było. Projektuje Boga na „zewnątrz”, albo Boga, projektuje w „sobie”… bo tak „łatwiej” do niego NIE TRAFIĆ zbyt prosto. Można się np. przecież zgubić po drodze lub można go zgubić w „sobie”..
Ale gdy umysł dowiaduje się, że wystarczy się raptem odwrócić i Bóg JEST, BYŁ I zawsze BĘDZIE tuż za jego plecami, to już gorzej mu (umysłowi) przyjąć taką prawdę, bo to wymaga odpowiedzialności.

JEGO własnej ODPOWIEDZIALNOŚCI.

Już nie trzeba szukać.
Bóg JEST.
Tu i teraz.
TY NIM JESTEŚ.
Twoja boska ŚWIADOMOŚĆ.
Jesteś Tym, który patrzy jak niezależny i mądry OBSERWATOR na umysł jak na małe dziecko, które zapomniało gdzie jest jego RODZIC.

Gdy nagle jesteś w przypomnieniu KIM JESTEŚ, umysł wraca do swojej pełni. Wie, że jest dzieckiem Boga.
Rozpoznaje zabawę w teatr.
Iluzję, w którą wierzył i odgrywał.
Jest bezpieczny.
Kochany.
Akceptowany.
Uznany.
Jeszcze nie raz zapomni. Jeszcze nie raz wróci na deski teatru. I naprawdę NIC SIĘ NIE STANIE, bo Bóg to akceptuje i rozumie. Kocha przecież bezwarunkowo.

Umysł czuje się bezpiecznie bo MOŻE się pomylić. Może zapomnieć i popełnić błąd. Doświadczyć zapomnienia. Może… nie ma już walki z tym. Nie ma presji.
Zapomina w przyzwoleniu na zapomnienie. By wrócić… do domu.
Nie jako marnotrawny syn.
Nie.
Ale jako Dziecko samego Boga, który czeka na jego powrót z szeroko otwartymi ramionami wypełnionymi Miłością i Świadomością.
Wówczas PODŚWIADOMOŚĆ, ŚWIADOMOŚĆ I NADŚWIADOMOŚĆ stają się JEDNIĄ.
Którą zawsze były.
Od zawsze, na zawsze…

Zanika kompleksowość a pojawia się prostota. Umysł ufa i wie, że nie musi już walczyć o przetrwanie, bo jego życie jest WIECZNE.

Z Miłością 💕
Dagmara

☄️Nie boję się, że ktoś zacznie jej używać jako terapeuta bez moje zgody i licencji, bo to i tak dotknie to w sumienie każdej takiej osoby. Będzie ona nawigować z braku, a nie z obfitości i materializować mizerię a nie pełnię.

☄️Metoda Embrace Therapy ma jednak wiele kruczków, których na dwóch nagranych przeze mnie sesjach nie widać. Widać pewien szkielet, a nie wszystkie detale 😉

☄️Puściłam te sesje w świat, by było wiadomo, że to metoda, która podlega prawu autorskiemu.

☄️Wiem, że stanie się ona naukową metodą… pracuję już nad tym… ale jeszcze nie mówię jak… jestem cierpliwa.. a chwilkę mi to jeszcze zajmie… Jedno co wiem, to to, że pójdzie ona szeroko w świat 👉🌍🌏🌎 Czuję to, widzę i słyszę. Serio 🙈🤩

☄️Jeśli chcesz się nauczyć metody zmiany perspektyw EMBRACE THERAPY do pracy z klientami, pacjentami, do pracy własnej – zapraszam do Akademii Embrace.

☄️A już teraz zapraszam do ostatnich zapisów na kurs ALCHEMICZNE R-EWOLUCJE, które ruszają już we środę 24 czerwca.

⭐️Najbliższe WYDARZENIA to:

📍24 czerwiec ALCHEMICZNE R-EWOLUCJE kurs online 21 dni 🔥

📍01.08 Jednodniowy stacjonarny warsztat LIFE EXPERIENCE z wykorzystaniem metody EMBRACE THERAPY – GDAŃSK 🎙

📍10-13.09 I ZJAZD Akademii Embrace – WARSZAWA 🎓

📍22.09 PRZEZ UMYSŁ DO SERCA 🧠👉❤️- kurs online 28 dni + Detox Cud w opcji

Cmokam Kochani 😘😘

Ah zapomniałabym… po drodze jeszcze urodzą się PAKIETY MEDYTACYJNE 🙈 w wakacyjnym lekkim klimacie… takie SUMMER HITS ☀️🎶😄⭐️

Jestem także autorką innowacyjnej Metody Zmiany Perspektyw i natychmiastowej akceptacji Embrace Therapy™ oraz założycielką Akademii Embrace, która tak naprawdę jest procesem drogi do SIEBIE, do SERCA, do MIŁOŚCI. Dzięki własnej drodze, narzędzia, które opanujesz wykorzystasz do pracy własnej lub terapeutycznej z wiarą w boski, niczym nieograniczony potencjał każdego z nas. Akademia Embrace nie daje licencji na „najlepszą na świecie” metodę terapeutyczną. Jest natomiast kwintesencją dojrzałej, świadomej miłości, która w umiejętny sposób łączy aspekt podświadomości i duchowości, by uzyskać życiową homeostazę.

Moja rozwojowa, wówczas racjonalna edukacja, zaczęła się dekadę temu od ukończenia pakietu szkoleń coachinowo-terapeutycznych w Instytucie Liderów Zmian zakończonych certyfikatem Master Coacha, Mastera NLP. Odbyłam także szkolenia z zakresu hipnozy, zdobywając tytuł Hipnoterapeuty, oraz szkolenia terapeutyczne Time Line Therapy. Ukończyłam kurs trenerski, pierwszy stopień Reiki, a także Kurs Totalnej Biologii oraz Psychobiologii i wiele innych. Uczyłam się na warsztatach od Anthony Robbinsa, Gregga Bradena, Bruca Liptona, Stefano Santori, Sergio Borra.

To wszystko doprowadziło mnie jednak do tego, że dwa lata temu znalazłam się zupełnie nieoczekiwanie w przestrzeni Serca. Nagle poczułam stan JA JESTEM. Stan kompletnego połączenia z Bogiem, ze Sobą, z Jaźnią, z Wszechświatem. To spowodowało, że certyfikaty, które zdobyłam przestały mieć jakiekolwiek znaczenia, a zaczęło liczyć się doświadczanie życia i jego świadoma obserwacja. Z tego stanu zrodziła się Embrace Therapy™jako metoda, którą pracuję na sesjach oraz Akademia. Dziś wiem, że nie należy odrzucać kompetencji zdobytych w czasach „głębokiego snu świadomości”, bo wszystko służy drodze do Siebie i do miłości. Dziś każde doświadczenie przekuwam w mój zasób, który pojawił się na mojej drodze, by służyć innym, by służyć SOBIE. By pamiętać Kim Jestem. Ciężko jest się definiować z poziomu świadomości gdy wiem KIM JESTEM, ale jako pasjonatka umysłu, wspieram w podróży duchowej przez umysł do serca, tych, którzy rezonują z moimi treściami, przekazem, doświadczaniem.

Jetem szczęśliwą mamą i żoną, kochającą córką, kobietą spełnioną zawodowo, prywatnie, zewnętrznie i wewnętrznie. Prowadzę także kursy, warsztaty oraz sesje indywidualne na żywo i online w języku polskim i włoskim.

Czasem to „dziecko”, już jako dorosły pragnie nim wciąż pozostać. To osoby, które nie chcą dorastać, uciekają w używki, nałogi, niebieskie ptaki, to partnerki, żony w masce córki, małej niezaradnej dziewczynki. Lub chłopcy szukający wciąż mamy.. często choćby tej karcącej, krytykującej…

Czasem temu dorosłemu „dziecku” brakuje dzieciństwa, gdyż w dzieciństwie brało na siebie problemy rodziców. Miało wręcz rozwiązywać ich problemy. Miało łagodzić kłótnie miedzy rodzicami. Miało pilnować pijanego tatę by nic złego nie zrobił mamie. Miało dbać o młodsze rodzeństwo, gdy rodzice byli zajęci sobą, pracą, czymkolwiek. Miało być grzeczne, posłuszne i być jak pluszowy miś… miało siedzieć cicho. Będzie wówczas jako dorosły obowiązkowy, poważny, perfekcyjny, odpowiedzialny za cały świat.. ratownik i zbawca.

Wszyscy nosimy w sobie „dzieci” z jednego prostego powodu:

👉 umysł podświadomy to wciąż umysł dziecka.

Oto kilka naukowych faktów:

💢 Do 7 roku życia fale theta zbierają dla nas cenne informacje służące przetrwaniu. Przygotowujące nas do tzw. Życia. A fale theta to fale podświadomości, hipnotycznego transu.

💢Od 7 roku zaczynają dominować fale alfa, które są niezbędne do uczenia się. Na tych falach żyjemy głównie do 12 r.ż.

💢Od 12 roku życia już tylko odtwarzamy programy. Odtwarzamy to czego nauczyliśmy się do tej pory.
Żyjemy na autopilocie.

Dlatego każdy podświadomy umysł, w wieku 12 lat idzie na „emeryturę”. Nie zbiera już niezbędnych do przeżycia informacji (jeśli nie musi), bo już tylko odtwarzamy tą rzeczywistość, której umysł nauczył się pilnie najbardziej do 7 r.ż. a potem do 12 r.ż. utrwalił.

Także każdy ma „wewnętrzne dziecko” czy tego chce czy nie, lub… każdy jest „dzieckiem”, które w swej genialności przybiera różnorodne role i maski. Umysł jest przecież genialnym aktorem…

Tak, każda dorosła rola to tylko rola, której głównym odtwórcą jest cały czas to małe dziecko = podświadomość.

Dlatego gdy jesteśmy dorośli często słyszymy, że zachowujemy się jak dzieci, i to prawda, bo nawigujemy z mapy stworzonej przez dziecko.

Gdy utożsamiamy się z umysłem, to jesteśmy niewolnikami tego dziecka. Mamy dokładnie takie same braki i potrzeby jak dziecięca podświadomość.

Potrzebujemy:
💠miłości,
💠uznania
💠akceptacji
💠bezpieczeństwa
💠bliskości.

Czyli chcemy to, co mały umysł zapamiętał, że nam brakowało w dzieciństwie. To czego uważamy, że nie dostaliśmy wystarczająco dużo od naszych rodziców.

I koło się zamyka 🔁, bo z jednej strony mamy zapis z dzieciństwa, że:

➡️ miłość = ból, krytyka, cierpienie – i to uważamy za złe, głupie, bezużyteczne.

➡️ A z drugiej strony widzimy, gdzieś na dnie serca czujemy, że miłość to coś zupełnie innego niż wzajemny układ.

Tak powstaje konflikt 🤜💥🤛Wewnętrzny konflikt.
Niby chcemy zmiany, ale boimy się puścić stare programy. Boimy się tej zmiany, choćby logiczne była lepsza niż dotychczasowa egzystencja.

To bardzo typowe, gdy jesteśmy jeszcze oddaleni od SIEBIE. Od naszej boskiej istoty. To typowe dla utożsamiania się z umysłem. Boimy się samotności, czyli śmierci. Odrzucenia starych paradygmatów. Bo boimy się podświadomie odciąć do klanu ✂️

👉 Aleksander Lowen napisał:

„My istoty ludzkie, jesteśmy jak drzewa, zakorzenione jednym końcem w ziemi, a drugim sięgającym ku niebiosom. Głębia sięgania zależy od naszego systemu zakorzenienia. Wyrwanemu drzewu obumierają liście, a u człowieka, któremu odcięto korzenie, duchowość staje się martwą abstrakcją”.

👉 Bert Bellinger również „ustawia” w rodzinnym klanie każdego „na swoje miejsce”, by się uwolnić od traum i w końcu móc zwrócić się do duchowości.

Z moich doświadczeń i 10 letniej obserwacji wynika, że jest zupełnie inaczej. Że im głębsze korzenie, ziemskie zależności, tym trudniej jest się zbliżyć do duchowości. Można wytworzyć sobie właśnie taką pozorną bańkę, duchowe ego, ale nie będzie to zbliżenie się do SIEBIE, a wykreowanie nowego „duchowego ja”, które wciąż będzie nawigowało z braku.

Gdy myślimy o korzeniach, to często mamy na uwadze to co ziemskie, rodzina, rodzice…

W metodzie, której jestem autorem EMBRACE THERAPY, jest coś co wywraca o 180 stopni koncepcję klanu, rodziny. Dzięki temu, możemy prawdziwie zbliżyć się do DOMU, do BOGA, do duchowości, do SIEBIE. Możemy stać się MIŁOŚCIĄ I ŚWIADOMOŚCIĄ.

Wówczas zapuszczanie korzeni, choćby tu na Ziemi ma sens.

Chodzi o zmianę percepcji tego KTO JEST NASZYM KLANEM…
Kto jest naszym Rodzicem..
Czyim dzieckiem jesteśmy…

Ziemska miłość, to nie miłość ale układ. To deal, warunkowa wymawiana. „Ja ci dam i tego oczekuje teraz od ciebie” – i odwrotnie.

Żaden rodzic nie kocha swojego dziecka, dopóki nie pokocha sobie. Dopóki nie zrozumie, nie poczuje KIM JEST, a jest przecież jak każdy z nas miłością.

W ziemskim świecie panuje strach, matki boją się o dzieci, bo jedną ze strategii na przetrwanie dla umysłu jest REPRODUKCJA. Mówienie: „kocham moje dziecko”, w monecie jeśli sama siebie nie kocham, nie uznaję w pełni, nie szanuję, jest nieprawdą. Jest iluzją miłości. Projekcją własnego nieuświadomionego braku miłość.

99% ludzi na świecie to niekochane dzieci, jednak podświadomie ogromnie cały czas zależne od ziemskich rodziców. Połączone korzeniami zwanymi lojalnością.

To ludzie bojący się odrzucenia, krytyki, porównujący się, powielający schematy rodzinne, nie wierzący we własne możliwości, przepraszający za życie, czujący się jak problem, niezasługujący.

Ale to także ludzie sukcesu, biegnący w ciągłym wyścigu o bycie najlepszymi, pierwszymi. To ciągłe pławienie się np. w materialnej obfitości przy jednoczesnym poczuciu braku, jako rodzaj kompensacji wewnętrznych dziur i braków.
To ciągła walka z życiem o bycie zauważonym. Bo pojawia się przekonanie, że przecież zasługuję! Tak zasługujesz, ale nie musisz o to walczyć. Twoja wartość jest po prostu sama w sobie. Ona jest. I tyle.

Dlatego Embrace TBERAPY zakłada, odcięcie się od ziemskich korzeni, i całkowitą zmianę perspektywy tego kto jest moim rodzicem i czyim dzieckiem jestem.

Moim rodzicem jest Bóg. Więc jestem Bogiem. Tak samo jak uważamy, że małe dziecko to dziecko człowieka, więc już człowiek.

To mega ogromny zwrot w świadomości.

Ta percepcja nagle zmienia wszystko.

💢 Zmiana tej percepcji sprawia, że możemy zapuszczać korzenie w Bogu i piąć się konarami jednocześnie do Boga.

A co z ziemskimi rodzicami? Co z dziećmi, partnerem?

No spróbuj sama do tego dojść…

Skoro jesteś pełna miłości, zaufania, nie ma w tobie lęku, jest radość , poczucie szczęścia, zdrowia i obfitości, to jaki staje się twój zewnętrzny świat?

Dokładnie taki sam jak ten w środku.

Relacje z ziemskimi rodzicami, klanem, dziećmi, partnerem stają się bezwarunkowe. Są oparte na miłości, świadomości i wolności wyboru. Są piękne i prawdziwe.

Może być tak, że na początku ta „zmiana” będzie komuś nie na rękę delikatnie mówiąc. No ale cóż… wówczas możesz komuś pokazać co Ty zrobiłaś by stać się miłością i kochać bezwarunkowo siebie i świat.
Jeśli ktoś nie będzie gotów tego przyjąć, zaakceptujesz to jakbyś patrzyła na małe dziecko, które się wkurza. Ale ty jesteś spokojna, kochasz i akceptujesz mimo wszystko. Bo wiesz, że to nadal małe dziecko, które jeszcze nie wie Kim Jest.

Te relacje płynące z twojego czystego serca zaczną inicjować zmianę dookoła ciebie. Zaczniesz dzielić to co się w tobie pomnożyło do nieskończoności.

Relacje w świecie ludzi, staną się wolne i oparte o miłość i świadomość.

Wewnętrzne Dziecko nie będzie się już bało samotności czy odrzucenia, bo wie czyim dzieckiem jest. Będzie się czuło uznane w pełni przez Boga. Bo tylko Bóg (Twoje boska świadomość) może je uznać bezwarunkowo. Twoja boska świadomość może to zrobić. Tylko Bóg może pokochać bezwarunkowo. I tylko twoja boska świadomość może to poczuć poprzez czyste w przepływie prawdy serce.

Umysł stanie się wówczas nie problemem do naprawienia, nie czymś co należy wymienić, ulepszyć, odrzucić, zniszczyć, zmienić jakiś program czy wersję „siebie”, ale stanie się doskonałym, zaufanym i pełnym geniuszu kompanem do podróży zwanej życiem na planecie Ziemia.

To będzie życie na Ziemi w poczuciu świadomości tego, że jesteś Bogiem, boskim przejawem tej pozornej iluzji obrazowego istnienia. Rzeczywistość sama w sobie jest pusta. Mówi o tym fizyka kwantowa. Sam Joe Dispenza potwierdza:

👉 „Atom to 99,99999 % energii i 0,00001% materii.

Czy w takim razie to nie paradoksalne, że całą uwagę kierujemy na ten ułamek rzeczywistości, który jest materialny? Czy coś nam nie umyka?

• Ciało fizyczne to uporządkowane układy energii i informacji, zjednoczone ze wszystkim w polu kwantowym.
• Jesteś świadomością korzystającą z ciała i mózgu, aby wyrażać różne poziomy umysłu.”

O poziomach świadomości będzie już niebawem na kolejnej edycji kursu ALCHEMICZNE R-EWOLUCJE 🔥

Zatem obraz rzeczywistości jest pusty. Atom jest praktycznie pusty.

Gdy masz świadomość Kim Jesteś, możesz się bawić tymi obrazami dowolnie, bez identyfikacji z obrazem. Możesz go doświadczać jak chcesz. Masz pełną zgodę na stratę i ból, jak ja po śmierci taty, ale nie utożsamiam się z tym bólem. Pozostaję w mojej boskiej, kosmicznej ciszy.. a tu jest radość i zaufanie do natury obrazu. Do natury życia i śmierci.

To jest cisza, jak ta na Mont Evereście (nie byłam ale tak sobie to wyobrażam). Gdzie słychać tylko lekki świst wiatru… jest cisza…

To jest dom. To jest drzewo, które rośnie w górę, zapuszczając przy tym korzenie w swój boski klan, z którego pochodzi. Ziemskim klanem stają się wtedy wszyscy ludzie, a nie jacyś wybrani zwani potocznie „rodziną”. Rodziną staje się zarówno żul spod sklepu jak i własna mama. Są bez różnicy dla Ciebie. Widzisz w nich Boga, którym jesteś. Nie oceniasz. Nie różnicujesz. Nie faworyzujesz i nie dyskryminujesz.

Wewnętrzne dziecko w ten sposób dorasta i staje się dojrzałą boską świadomością. Staje się miłością…

Już tym Jesteś.

Staw się do miłości.

Staw się do przypomnienia sobie Kim Jesteś I kim jest Twoja prawdziwa „rodzina”. Tylko wtedy przestaniesz być wciąż szukającym miłości, uznania, akceptacji, bezpieczeństwa, bliskości, osamotnionym, wystraszonym DZIECKIEM.

Kocham Cię 💗
.
.

Tym właśnie zajmuję się na sesjach, kursach, warsztatach oraz Akademii Embrace.

Używam mojej autorskiej metody EMBRACE TBERAPY ™, którą pragnę podzielić się ze światem. Na razie z Polską. Poprzez rozwój Akademii Embrace. Poprzez nadanie licencji na tą metodę (gdyż jest ona objęta prawem autorskim), na używanie jej w jak najszerszym gronie.
Pragnę by metoda ta, objęła cały świat. I wierzę, że tak właśnie będzie. Już jest 😍 EMBRACE to właśnie objęcie MIŁOŚCIĄ I ŚWIADOMOŚCIĄ.
EMBRACE to moja filozofia łączenia w JEDNIĘ Miłości i Świadomości.

EMBRACE to nasze wspólne istnienie w jednym Polu. To Bóg, Wszechświat. To istnienie jak w lustrzanym odbiciu. Widzę Cię a Ty widzisz mnie, czyli widzę siebie w Tobie a Ty widzisz siebie we mnie.

EMBRACE to objęcie świadomością i miłością lustra, to zobaczenie prawdy o sobie.

Dlatego EMBRACE.
Jesteś tym kim jestem. Jestem tym kim jesteś.
JesteśMY tym samym. Jesteśmy dla siebie doskonałym odbiciem. Doskonałym lustrem ❤️

Przytulam z serca,
Dagmara

Jeśli zaczniemy się zmuszać do zmiany, to zrobimy sobie kuku.
Strzelimy sobie samobója.

To pierwszy krok do frustracji. Do pogrążenia się w jeszcze większej niemocy a nawet w depresji.

Jeśli stawiasz się dla innych, bo inni, bo wszyscy, bo koleżanka, bo w pracy mówią: „rozwijaj się”, bo ktoś, bo coś, bo nowy partner się rozwija, bo obiecują, że po tym będzie raj na ziemi, a ty wciąż myślisz z tyłu głowy, że to „gruszki na wierzbie”, „obiecanki cacanki”, „strata czasu”… to nawet się za to nie zabieraj!

Rozwój osobisty czy duchowy ma sens i moc zmiany TYLKO WTEDY, gdy tego naprawdę CHCESZ! 💝

Wtedy twoja INTENCJA pochodzi z ciekawości tym procesem.
Jest czymś, co robisz po raz pierwszy, bo tego chcesz.
Bo cię to zaczyna kręcić.
Owszem, może się boisz, to naturalne, ale temu lękowi towarzyszy jakaś iskierka ekscytacji.
To jak skok na bungie. Będziesz miała z tego frajdę jeśli sama podejmiesz taką decyzję, ale będziesz czuła ogromy wstręt do tego i strach przed skokiem, jeśli miałabyś to zrobić tylko dlatego, że ktoś cię zmusza.

Żeby znaleźć wewnętrzną motywację oraz intencję z miłości do tej zmiany a nie z lęku, należy odpowiedzieć sobie szczerze na podstawowe pytanie:

👉 PO CO TEGO CHCĘ?
👉 DLA KOGO TEJ ZMIANY CHCĘ?

Pamiętaj przy tym, że wg tradycyjnego paradygmatu:

ROBIĘ/DZIAŁAM 👉 MAM 👉 CZUJĘ

wszystko co robimy, robimy dla tego by na końcu się CZUĆ:

🔻 akceptowani
🔻 kochani
🔻 bezpieczni
🔻 uznani
🔻 ważni

Kolejne ogromnie WAŻNE pytanie to:

👉JAK MOJA ZMIANA WPŁYNIE NA RELACJE Z MOIMI RODZICAMI? DZIEĆMI? PARTNEREM? PRACĄ?

Dlaczego to pytanie jest tak istotne?

Bo często nie uświadamiamy sobie lęku przed odrzuceniem, który powstrzymuje nas przed zmianą‼️

A trzeba pamiętać,że każda wewnętrzna zmiana, pociąga za sobą zmianę na zewnątrz.

👉 Jeśli np. nie chcemy być w danym związku, ale boimy się oceny dzieci, rodziców czy kogoś innego… tym samym boimy się ich odrzucenia.

Dlatego często NIE decydujemy się na zmianę ze względu na to, że nieuświadomione CIERPIENIE z powodu utraty bliskich (z powodu ich braku zgody da naszej decyzji, ich odrzucenia), sprawia, że „mniej” cierpimy pozostając jednak w relacji z człowiekiem, z którym nie chcemy być.
Więc podświadomość wybiera „mniejsze zło”, jak zawsze w celu naszej ochrony.

Czyli umysł chroni nas przed cierpieniem tak jak umie najlepiej.

Jeśli wychowaliśmy się jako posłuszne dzieci, które boją się przeciwstawić rodzicom, zawieść ich oczekiwania, to mamy kłopot jeśli decydujemy się na rozwój i zmianę. Bo będziemy wchodzili w rozwój na „pół gwizdka”, jedną nogą pozostając lojalni rodowi, drugą nogą niby chcąc nauczyć się i poczuć bezwarunkową miłość… Nie da się mieć ciastko i zjeść ciastko. Bezwarunkowa miłość do świata jest możliwa jeśli uwolnimy się najpierw od wszelkich warunków. Dopiero wówczas możemy kochać bezwarunkowo choćby to, co pozornie stwarzało warunki.

Chyba, że czujemy, że nadszedł już odpowiedni moment by dorosnąć. By przestać nosić zrzuconą na nasze małe barki jeszcze w dzieciństwie odpowiedzialność rodziców. Że nadszedł czas, by rodzice też dojrzeli i by każdy wziął odpowiedzialność za siebie. Wtedy mamy szansę stawić się pomimo lęku, do MIŁOŚCI. Tej bezwarunkowej, której umysł nie zna.
Tej dla siebie, choćby kosztem tego, że innym się to nie spodoba. Choćby kosztem przekonań wyniesionych z domu, że to egoizm, egocentryzm, narcyzm.

A największym egoizmem jest przecież zmuszanie innych i wywieranie na nich wpływu by zachowywali się tak jak my chcemy.

Jeśli rodzice wywierają właśnie taki wpływ na nas, to nie ma tu mowy o bezwarunkowej miłości. Nie ma tu mowy o żadnej miłości. To tylko egoistyczne trzymanie pieska na smyczy, który może odejść maksymalnie od pana na 2 metry. To trzymanie w niewoli dla własnych nieuświadomionych potrzeb. To brak wolności i poszanowania największego daru jaki dostaliśmy od Boga – wolnej woli.

Dlatego jeśli wchodzisz w rozwój, ale nie czujesz się gotowa, by zrobić ten krok dla siebie bez względu na „konsekwencje”, ufając, że życie cię prowadzi, najlepiej jak może, to lepiej nie wchodź w to. Nie teraz.

Może przyjedzie taki czas, w którym zmienisz zdanie i zrobisz to dla siebie. Wtedy będziesz tego pragnęła. Wtedy będziesz cieszyła się jak dziecko odkrywając kolejne pokłady zakrytej podświadomości. Będziesz zmotywowana. Twoja intencja będzie twoim wsparciem. Będziesz to czuła.

Nie wchodź w rozwój z ciśnieniem, z oczekiwaniami, z presją czasu i zmiany, bo osiągniesz odwrotny efekt.

Podejdź do rozwoju jak do nowego fascynującego związku… jak do randki bez zobowiązań… na razie się po prostu tylko poznajecie… a nie umawiacie się przecież od kopa na ślub i dzieci bo zegar biologiczny bije, prawda?

Niech to będzie przygoda… zabawa w odkrywanie… podróż… a nie przyMUS…

Niech twoją intencją będzie miłość a nie strach.

Z miłością 💖
DAGMARA

#stawSięDoMiłości

Wczoraj dowiedziałam się o śmierci taty.

Obserwowałam umysł, czyli myśli i emocje. Pozwoliłam im być, pojawiać się i przepływać swobodnie.
Najpierw był ból i cierpienie… potem nastąpiła akceptacja i spokój… do tego dołączyła także radość, bo skoro duch wrócił do Domu, to pewnie jest mega szczęśliwy.
A skoro tak, to dlaczego ja mam nie być szczęśliwa, gdy mój tata jest szczęśliwy?

Na końcu tego koktajlu emocjonalnego pojawiła się cisza… 🤫

Weszłam w ten stan i osadziłam się.
Cisza to przestrzeń Boga… pełna zaufania i zrozumienia dla natury życia🌱 i śmierci💀

Dziś obudziłam się radosna i spokojna w sercu.
W końcu jest przecież nowy dzień.
Dzień pełen możliwości, pełen niespodzianek…
Dzień pełen zachwytów dla życia.
Dzień, w którym mam wybór gdzie chcę być… wybór to odpowiedź i podjęcie decyzji:

👉czy chcę wzmacniać cierpiące ego?
👉Czy jednak chcę być w przestrzeni SERCA?

Nic nie przywróci ziemskiego życia mojemu tacie… ale też nic nie odda mi tych dni, które stracę z życia pogrążając się bólu, rozpamiętując to czy tamto, czy też zalewając się wyrzutami sumienia, że mogłam inaczej, lepiej… 🙅🏻‍♀️

Wejście w przestrzeń ciszy, to wejście w stan zaufania do Boga.
Do siebie.
Do serca.
To pamięci o tym Kim Jestem.

Dziś jest nowy dzień. Nowe okazje i szanse by cieszyć się życiem.

Dziś także jest dzień mamy! Już do NIEJ dzwoniłam, rozmawiałyśmy z przestrzeni serca i miłości. Jeśli to czytasz, to powtórzę raz jeszcze: KOCHAM CIĘ MAMI 💕

O tym jaką mam dziś relację z mamą pisałam w poście miesiąc temu z okazji Jej urodziny🎂

To niesamowite jak objęcie świadomością, nieuświadomionych potrzeb wewnętrznego dziecka, zmienia naszą perspektywę postrzegania SIEBIE, życia a także śmierci.

Wewnętrzna zgoda na bycie świadkiem życia, jego obserwatorem 👁, sprawia, że przestajemy się z nim kłócić.

Wewnętrzna zgoda i akceptacja na rzeczywistość, zmienia kompletnie sposób postrzegania świata 😍

Dla wielu to niewyobrażalne, bo pojawia się pytanie:

👉 „no ale jak to, czyli ktoś pluje ci w twarz, a ty mówisz, że deszcz pada?”

Nie, bo paradoksem staje się to, że gdy nawigujesz z serca to NIKT nie pluje ci już w twarz.

Bo taki filtr postrzegania życia, jako ciągła walkę przeciwko komuś/czemuś lub z kimś/czymś – się rozpuszcza.

Nie ma już nieżyczliwych plujących na ciebie „innych”. Jesteś tylko TY.
I masz tego Świadomość.
Cały świat odbija tylko twoje własne postrzeganie samej siebie.

Gdy na początku „treningu życia”, jeszcze pojawiają się plujący na Ciebie ludzie, to wracając do siebie, do tu i teraz, do pamięci Kim Jesteś, czujesz ogromną WDZIĘCZNOŚĆ za tych ANIOŁÓW.
Gdyż szybko wracasz pamięcią, że oni są w twojej rzeczywistości, gdyż są projekcją twoich myśli i filtrów na TWÓJ temat.
Gdy przeniesiesz tą odpowiedzialność i gdy sobie o tym przypomnisz, to poczujesz za nich wdzięczność. A odczuta wdzięczność sprawi, że albo stawisz się za sobą w miłości i odejdziesz w swojej pełni, czując się pełnią, albo ta osoba nagle zacznie się zmieniać… bo lustro nie będzie miało sensu istnienia, gdy znajdziesz się w przestrzeni Boga. W swojej Prawdzie. W przypomnieniu Kim Jesteś, ale tez Kim jest aktor na przeciwko Ciebie, czyli KiM NIE-JESTEŚ.

Ale nie w odczuciu:

👉 „ja nie jestem taką suką jak ona”, tylko
👉 „ja nie jestem projekcją MOJEGO UMYSŁU, który próbuje poprzez projekcję tego lustra zmusić mnie do identyfikowania się z rolą jaką chce żebym odgrywała”.

Tak samo jest z akceptacją natury życia i śmierci.

💬 „Życie to śmiertelna choroba, przenoszona drogą płciową” jak powiedział Ronald David Laing – szkocki psychiatra.

Dopóki się jej opieramy, walczymy z bólem jaki wyrządza umysłowemu przywiązaniu – cierpimy.

W takich momentach sami przyspieszamy swój własny koniec.

Oddalamy się od SIEBIE. Od pamiętania, że życie jest wieczne, a my jesteśmy jego dziećmi.

Dlatego gdy już wczoraj popołudniu weszłam w ciszę, pojawiło się pełne zrozumienie, akceptacja i rozpuszczenie straty jaką odczuł umysł… tylko tak mogłam wejść i rozgościć się w obfitości i pełni.

🙋🏻‍♀️ I tylko tak, mogę dziś zachwycać się ćwierkotem ptaków, ciepłem słońca, szumem morza, błękitem nieba, bielą obłoków.

🙋🏻‍♀️Tylko tak, mogę cieszyć się na widok siebie w lustrze.

🙋🏻‍♀️Tylko tak mogę kochać ciebie kimkolwiek jesteś.

🙋🏻‍♀️Tylko tak mogę czuć, że pomino iż mojego taty nie ma już z nami, mam JEDYNEGO prawdziwego rodzica, którym niezmienne przez całą wieczność jest BÓG.

#RozkochajSięwŻyciu.
#PuśćOpór.
#StawSięDoMiłości

🎓 a już teraz zapraszam Cię do Akademii Embrace… tam uczę w jaki sposób możesz zobaczyć, poczuć, doświadczyć Kim Jesteś jako PEŁNIA ⭕️ … poczuć się jako Dziecko Boga… tym właśnie jest EMBRACE💖 (link do akademii znajdziesz w komentarzu)

Have a lovely day 💓

DAGMARA