Nie. To tylko półprawda.

I wiem, że to wiesz.
Wiem, że gdzieś na dnie czujesz, że TY, to COŚ znacznie więcej niż ta przygoda w ludzkiej skórze zwana życiem.
Dlatego gdy mówię o tym, że należy przejąć pełną odpowiedzialność za siebie i tylko za siebie, nie mam na myśli żebyśmy przestali widywać się z rodzicami, wyjechali od nich daleko w siną dal, odrzucili ich i wyklęli. Mam na myśli to, żeby wyjść poza ludzką rolę i stawić się do BOGA. Do SIEBIE. Do tego CZEGOŚ, kim wszyscy jesteśmy w esencji.
Wytłumaczę to jaśniej.

Wyobraź sobie że jesteśmy jak czysta woda, z której kilku kucharzy przygotuje różnorodne zupy. Jedna będzie miała kolor pomarańczowy i będzie to zupa z dyni. Druga zielona – ogórkowa. Pomarańczowa z pomidorów i czerwona z buraków. Będzie też rosół, i tajska pikantna z curry.

Te różnorodne zupy, to nasze różnorodne życia. Domy, przekonania w jakich wyrośliśmy. Można powiedzieć – środowisko. Każdy z nas będzie wierzył, że środowisko danej zupy jest jedyne i najwłaściwsze. Najlepsze z możliwych.
Ale tak nie jest. Każda zupa i owszem ma swoją charakterystykę, taką samą jak nasze z pozoru różnorodne domy, w których dorastaliśmy, ale popatrz głębiej… jest jakiś wspólny mianownik dla każdej z nich… pamiętasz? – czysta, krystaliczna woda.
Ona została zmącona różnymi składnikami, ale to nadal woda.

I tak jest z nami. Wychowywani w różnych domach. Z różnymi przekonaniami. W różnych zupach, o różnych smakach. Ale to co nas wszystkich łączy to wspólna istota. Jedna energia. Jeden Duch. Bóg, którego kroplami z tej całej studni pełnej wody jesteśmy.

Gdy przypomnimy sobie, że nasi rodzice to także aktorzy wykreowani do tworzenia tego teatru zwanego życiem, i że oni nie są prawdziwym i jedynym źródłem naszego istnienia, zrozumiemy, że nie ma innych rodziców jak jeden Duch. Jedna Energia. Jeden Bóg.

Zrozumiemy, że jesteśmy tu, bo Świadomość stwarza siebie w formie używając do tego umysłu. A ten, tak bardzo wchodzi w odgrywaną rolę, że zapomniał, że nie on jest tu protagonistą. Przez co zaczął się utożsamiać z rolą, którą odtwarza. Zaczął dbać o każdy detal, pozornie trzymając wszystko pod kontrolą. Zużywa na to ogrom energii, walczy, ucieka, szamoce się sam ze sobą. Bo zaczął w pysze chcieć znaczyć więcej niż sam Stwórca. Dlatego umiera. Choć mógłby „żyć wiecznie” w formie. Ale dopóki nawiguje z braku, z pychy, z lęku to będzie wciąż upadał kopiąc się z Prawdą jak z koniem.
Paradoks jest taki, że gdy sam umysł zaakceptuje, iż bez Świadomości ta „ludzka sztuczna inteligencja” wyposażona w emocje – nie istnieje – wówczas staje się on z walczącego wojownika, „najlepszym” przyjacielem Boga.
Najlepszym, w sensie, że umysł wie, „gdzie jego miejsce”.

Jak w „ustawieniach”.
Tyle, że rodzic zamiast ziemskiego, jest boski.
To jest właśnie esencja mojej autorskiej metody zmiany perspektyw EMBRACE THERAPY, z którą pracuję podczas sesji 1:1, oraz na kursie Przez Umysł do Serca.
To powrót na „miejsce” ale umysł wobec BOGA. Nie reprezentacja podświadomości zwana „dzieckiem” wobec ziemskiego rodzica.

Bo to nadal tylko sztuka teatralna.
To nadal tylko ustawienia w teatrze. To tylko korekta scenariusza, ale to wciąż przedstawienie.
Gdy umysł wraca do Boga, dojrzewa.
Kończy się historia oczekiwań.
Historia oskarżeń.
Historia pretensji.
Historia braku.
Historia niemocy.
Historia ofiary i kata.
Pojawia się pełnia.
Cisza.
Pustka, w której jest wszystko.
Wszystko bez euforii.
Bez radości.
Bez szczęścia.
Pojawia się „święty spokój”.
Bezimienny.
Bezpłciowy.
Bezbarwny.
Neutralny.
Wolny.
Lekki.
Pojawia się brak warunków i pełnia bycia.
Czysta Miłość.
Czy zanurzona w tej miłości możesz nie kochać, nie szanować, nie uśmiechać się z radością do Twoich ziemskich rodziców?
Do aktorów z jednej sceny?
Nie!
Gdy jesteś skąpana w Miłości nie ma opcji, byś kogoś nie kochała. Nie ma opcji byś kochała kogoś „bardziej” i „mniej”.

Serio.
Nie plujesz wtedy także na rząd, Billa Gates’a, kandydata opozycji, kornona(ś)wirusa.
Nie plujesz na matkę, ojca, rodzeństwo. Nie plujesz na siebie gdy się pomyślisz. Nie plujesz na szefa, na kolegów z pracy.
Bo widzisz we wszystkim co się pojawia piękno i doskonałość.
Widzisz jak to się wszystko w siebie wpasowuje. Jak wydarzenia i osoby (przejawy twojej w nich świadomości) były i są doskonałe.

Wówczas nie musisz nikogo „ustawiać” na deskach teatru. Wiesz, że ziemscy rodzice – najlepsi aktorzy da tego scenariusza – nie są źli. Nie są „jacyś”. Oni tylko odtwarzają swoją rolę.

Często nieprzebudzeni. Często zatopieni w scenariuszu życia. I jest ok. To nie ich wina. Sama dobrze wiesz jaka jest potęga umysłu gdy chce zatrzymać nas w swoich objęciach.

Dlatego nie musisz ustawiać się jako dziecko wobec rodziców. Ustaw się raczej jako Dziecko Boga do Niego samego i napełnij się miłością. Boską, bezwarunkową miłością.

Wówczas w pełni jestestwa poczujesz brakujące umysłowi uznanie dla tego Kim Jesteś, akceptację, uwagę, poczucie bezpieczeństwa i miłość.

Wtedy twoja wewnętrzna pełnia przełoży się z twojego wnętrza na świat zewnętrzny.
Naturalnym się stanie uznanie, miłość, empatia, wdzięczność, szacunek, uprzejmość dla innych, w tym dla ziemskich rodziców.
Życzę ci tego odpuszczenia. Odpuszczenia pozornych historii życia.
Życzę ci bycia.

Gdy będziesz w sobie, będziesz wszędzie.
Będziesz miała wybór doświadczania.
Z wachlarza emocji wybierzesz jak z menu czy wolisz doświadczać radości czy może smutku.
Tego Ci życzę💕

KOCHAM CIĘ 🌟
Dagmara

Wyobraź sobie piękną pogodę  i siebie spacerującą w tej soczysto zielonej przestrzeni lasu . .

Usłysz teraz ptaki, które ćwierkają, poczuj zapach roślinności . .

Jak się czujesz?

Zakładam, że dobrze . . domyślam się, że czujesz się odprężona i zrelaksowana . .

A teraz wyobraź sobie noc
I ten sam las, park, gaj . .,ale tym razem w pełni zanurzony w nocnej scenerii . .

Księżyc tworzący dodatkowe cienie, odgłosy nocnych ptaków, latające nietoperze . . jakieś trzaski w oddali . .

Jakie emocje pojawiają w ciele?
Co czujesz?
Strach?
Niepokój?
Boisz się tam wejść, bo obawiasz się, że coś może Ci się stać?

To naturalne.
Tak reaguje umysł, gdy brakuje mu ŚWIATŁA
Gdy się boi.

Większość życia żyjemy w modalność nocnego lęku . .

Umysł wyolbrzymia zagrożenie. Wyostrza nasze zmysły jak anteny, które mają za zadanie skupiać się na ochronie naszego przetrwania

Robi z igły widły, by ocalić sam siebie przed wyimaginowanym zagrożeniem.

Gałęzie przypominają potwory. Każdy szelest zapowiada jakiegoś idącego za nami napastnika. Odgłos sowiego „huhuuu”sprawia, że czujemy dyskomfort i lęk

Ale przecież ten sam las za dnia, wydaje się być naszym ulubionym miejscem mocy

Więc jak to jest, że w nocy jest tak strasznie a w dzień tak bardzo przyjemnie?

Dzień to metaforyczne ŚWIATŁO
To symboliczne WIEM. WIDZĘ

A skoro wiem i widzę to się nie boję.
Bo wiem co jest. Widzę czy to już napastnik czy tylko nocny cień z gałęzi drzewa.

Tak samo jest gdy żyjemy w ignorancji czyli w zapomnieniu. Gdy żyjemy w lęku i poczuciu zagrożenia zewsząd.

Boimy się nieznanego ➡️ Bo nie wiemy co jest po drugiej stronie.

A po drugiej stronie jest:

WIEM skąd pochodzą takie a nie inne reakcje mojego umysłu. WIDZĘ to. 👁

WIEM także, dlaczego umysłu innych (inni) zachowują się tak a nie inaczej. 👁

WIEM, gdzie i co należy zmienić żeby „moje” reakcje (mojego) umysłu były inne. Przenoszę odpowiedzialność na SIEBIE za wybór tego, czemu chcę dawać uwagę. Przekierowując fokus na ŚWIADOMOŚĆ, „staję się” NIĄ, czyli . . ⤵️

WIEM i Pamietam Kim Jestem 👁

Gdy WIEM i WIDZĘ, gdy WIERZĘ i mam pewność, bo CZUJĘ, wtedy nawet najciemniejszy las można przejść w zaufaniu i poczuciu BEZPIECZEŃSTWA.

Bo umysłowi właśnie o bezpieczeństwo chodzi . . o przetrwanie . .

W miarę coraz większej naszej pewności przy nocnym spacerze w ciemnym lesie podświadomości,

👉 zwiększa się zaufanie

A gdy zwiększa się zaufanie, pojawia się światło

Coraz więcej światła.
Coraz więcej ŚWIADOMOŚCI.

W pewnym momencie las nie jest Ci już obcy w ciemności .
Nie jesteś już tylko spacerującym w nim gościem.
Jesteś jak jego mieszkaniec, jak wilk, który zna jego każdy zarówno dzienny jak i nocny zakamarek.

Gdy zaprzyjaźnisz się z lasem, będzie ci on sprzyjał zarówno za dnia jak i nocą. Przestaniesz się bać. W nocy będziesz jak sowa czy nietoperz . .
Za dnia… odpoczniesz na jego polanie… posilasz się leśnymi jagodami… będziesz się czuła w tym lesie jak we własnym domu.

W nocy . . będziesz bezpieczna i spokojna . . będziesz się czuła jak we własnym domu.

Bo umysł będzie w DOMU
W DOMU Twojej ŚWIADOMOŚCI.

U M Y S Ł 𝓹𝓸𝓶𝓪𝓰𝓪 𝓼𝓲ę 𝔃𝓰𝓾𝓫𝓲ć 𝓹𝓸 𝓽𝓸, 𝓫𝔂 𝓼𝓲ę 𝓸𝓭𝓷𝓪𝓵𝓮źć.

Po to, by 𝓸𝓭𝓷𝓪𝓵𝓮źć „CIEBIE”, czyli tak naprawdę by odnaleźć „SIEBIE” w TOBIE.

Pospolicie nazywamy to odnalezieniem „SIEBIE” choć Ty się przecież nigdzie nie zgubiłaś… NIGDY.

To tylko U M Y S Ł nie patrzy często gęsto w TWOIM kierunku.
To dlatego wydaje się, że „odnajdujemy siebie”.
Tyle, że U M Y S Ł, to nie TY.
W takim rozumieniu, to jest osobowość, tożsamość umysłu, z którą ON każe Ci się utożsamiać.

Więc pamiętaj:

👁‍🗨 TY nigdzie się nie gubisz.
👁‍🗨 TY nie odnajdujesz SIEBIE

To umysł przestając wierzyć w swoją historię lęku (iluzję strachu), zaczyna CIĘ WIDZIEĆ 👁.
Dzięki rozpoznaniu, że JESTEŚ BOSKĄ

•Ś W I A D O M O Ś C I Ą •

zaczyna PAMIĘTAĆ KIM JEST ON SAM JEST – umysł – i zaczyna TOBIE (boskiej świadomości) UFAĆ, a ON sam zaczyna pamiętać, że jest DZIECKIEM BOGA.

Tu nie ma żadnego wyjścia na zewnątrz.
Całe przedstawienie dzieje się

🆃 🆄 i 🆃 🅴 🆁 🅰 🆉

w Twoim JESTEM.
Dzieje się w … 𝓽𝓸𝓫𝓲𝓮.
.
.

𝓓𝓩𝓘𝓔̨𝓚𝓤𝓙𝓔̨ 🙏🏼
𝐊𝐎𝐂𝐇𝐀𝐌 𝐂𝐈𝐄 💞

Dagmara

Jeśli tak, to nie jest to miłość…

To realizowanie potrzeby miłości głodnego miłości umysłu.

Miłość nie selekcjonuje na mniej lub bardziej. Nie dzieli na kocham, lubię, drażni mnie, nienawidzę.

Miłość KOCHA BEZWARUNKOWO.

WSZYSTKO INNE JEST ILUZJĄ MIŁOŚCI.

Kocham Cię tak samo jak mojego męża, syna, rodziców, teściów…

I choć czasem możesz wqurviać mój umysł… wówczas to po mojej stronie jest poniesienie za to odpowiedzialności.
Odpowiedzialności za to, że gdy „mnie” irytujesz swoimi poglądami, to tak naprawdę pokazujesz tylko ograniczenia mojego umysłu, z którym na dany moment się utożsamiam, z którymi sobie nie radzę i w konsekwencji czuję się bezsilna – stad pojawia się złość!… przypominasz mi, że zapomniałaM KIM JESTEM.

Gdy jednak pamietam Kim Jestem…moja miłość nie ma żadnego oporu, żadnych granic, nie stawia warunków, nie faworyzuje nikogo…

Nie oznacza to jednak, że pójdę z każdym „do łóżka”, bo umysły zanurzone w 3D będą się o takie przejawienie dopytywały nie rozumiejąc pojęcia „bezwarunkowej miłości”. Sam akt seksualny miłością nie jest. I nie ma on nic wspólnego tak naprawdę z miłością… sex jest przede wszystkim biologicznym aktem umysłu służącym przetrwaniu, czyli reprodukcji.

Żeby nie było… uwielbiam cielesność umysłu, ale ma ona zupełnie inne smak, gdy jest nie tylko biologicznym aktem sexualnym, ale jest także łączeniem się ze sobą od zawsze tego samego Ducha, tego samego Boga.

Tak wiec pamiętaj, że KOCHAM CIĘ… nie mniej, nie bardziej niż moich bliskich.
Z nimi wybieram być.
Ciebie akceptuję, szanuję , kocham, uznaję, nie oceniam – przez co tworzę dla Ciebie bezpieczną przestrzeń.
Tak naprawdę nie robię nic szczególnego, bo pamiętając Kim Jestem, wiem Kim Ty Jesteś.
Wiem, że Ty i Ja to ta sama energia.
Ten sam Bóg.
Ten sam Duch.
Dlatego to, że Ciebie kocham, bezwarunkowo akceptuję, uznaję, szanuję to nic innego jak to, że kocham, akceptuję, uznaję, szanuję mój osobowy umysł (potocznie mówiąc „siebie”).
A że on widzi Ciebie jako osobny byt, dlatego mówię pozornie do Ciebie, choć tak naprawdę w Tobie odbijam się JA.

Tak mi się teraz nasunęło… że kiedyś w dawnych czasach zamiast Ty – mówiono Wy.

Było to bardziej precyzyjne do ogarnięcia tego tematu, no przecież nie ma Ja ani ja. Jesteśmy MY w jedni. Ja Świadomość i ja osobowy umysł. Razem Tworzymy JEDNIĘ.
Czyli gdy mówiono do Ciebie WY, mówiono zarówno do umysłu jak i Jaźni

Takie tam bajki na dobranoc chodzą mi po głowie… wakacyjnie…radośnie… wieczorową porą…

Życzę Ci przyjemnych snów… może powędrowania tu i tam gdzie jest Wszystko i Nic…  ja zaraz pocałuję Diego na dobranoc…zamykam słodko oczy… wtulam się w poduszkę… i lecę… 👁 jeśli będzie mi dane powrócić… to jutro rano będę wdzięczna za kolejny dzień ziemsko-nieziemskich możliwości

Dagmara