Nie. To tylko półprawda.

I wiem, że to wiesz.
Wiem, że gdzieś na dnie czujesz, że TY, to COŚ znacznie więcej niż ta przygoda w ludzkiej skórze zwana życiem.
Dlatego gdy mówię o tym, że należy przejąć pełną odpowiedzialność za siebie i tylko za siebie, nie mam na myśli żebyśmy przestali widywać się z rodzicami, wyjechali od nich daleko w siną dal, odrzucili ich i wyklęli. Mam na myśli to, żeby wyjść poza ludzką rolę i stawić się do BOGA. Do SIEBIE. Do tego CZEGOŚ, kim wszyscy jesteśmy w esencji.
Wytłumaczę to jaśniej.

Wyobraź sobie że jesteśmy jak czysta woda, z której kilku kucharzy przygotuje różnorodne zupy. Jedna będzie miała kolor pomarańczowy i będzie to zupa z dyni. Druga zielona – ogórkowa. Pomarańczowa z pomidorów i czerwona z buraków. Będzie też rosół, i tajska pikantna z curry.

Te różnorodne zupy, to nasze różnorodne życia. Domy, przekonania w jakich wyrośliśmy. Można powiedzieć – środowisko. Każdy z nas będzie wierzył, że środowisko danej zupy jest jedyne i najwłaściwsze. Najlepsze z możliwych.
Ale tak nie jest. Każda zupa i owszem ma swoją charakterystykę, taką samą jak nasze z pozoru różnorodne domy, w których dorastaliśmy, ale popatrz głębiej… jest jakiś wspólny mianownik dla każdej z nich… pamiętasz? – czysta, krystaliczna woda.
Ona została zmącona różnymi składnikami, ale to nadal woda.

I tak jest z nami. Wychowywani w różnych domach. Z różnymi przekonaniami. W różnych zupach, o różnych smakach. Ale to co nas wszystkich łączy to wspólna istota. Jedna energia. Jeden Duch. Bóg, którego kroplami z tej całej studni pełnej wody jesteśmy.

Gdy przypomnimy sobie, że nasi rodzice to także aktorzy wykreowani do tworzenia tego teatru zwanego życiem, i że oni nie są prawdziwym i jedynym źródłem naszego istnienia, zrozumiemy, że nie ma innych rodziców jak jeden Duch. Jedna Energia. Jeden Bóg.

Zrozumiemy, że jesteśmy tu, bo Świadomość stwarza siebie w formie używając do tego umysłu. A ten, tak bardzo wchodzi w odgrywaną rolę, że zapomniał, że nie on jest tu protagonistą. Przez co zaczął się utożsamiać z rolą, którą odtwarza. Zaczął dbać o każdy detal, pozornie trzymając wszystko pod kontrolą. Zużywa na to ogrom energii, walczy, ucieka, szamoce się sam ze sobą. Bo zaczął w pysze chcieć znaczyć więcej niż sam Stwórca. Dlatego umiera. Choć mógłby „żyć wiecznie” w formie. Ale dopóki nawiguje z braku, z pychy, z lęku to będzie wciąż upadał kopiąc się z Prawdą jak z koniem.
Paradoks jest taki, że gdy sam umysł zaakceptuje, iż bez Świadomości ta „ludzka sztuczna inteligencja” wyposażona w emocje – nie istnieje – wówczas staje się on z walczącego wojownika, „najlepszym” przyjacielem Boga.
Najlepszym, w sensie, że umysł wie, „gdzie jego miejsce”.

Jak w „ustawieniach”.
Tyle, że rodzic zamiast ziemskiego, jest boski.
To jest właśnie esencja mojej autorskiej metody zmiany perspektyw EMBRACE THERAPY, z którą pracuję podczas sesji 1:1, oraz na kursie Przez Umysł do Serca.
To powrót na „miejsce” ale umysł wobec BOGA. Nie reprezentacja podświadomości zwana „dzieckiem” wobec ziemskiego rodzica.

Bo to nadal tylko sztuka teatralna.
To nadal tylko ustawienia w teatrze. To tylko korekta scenariusza, ale to wciąż przedstawienie.
Gdy umysł wraca do Boga, dojrzewa.
Kończy się historia oczekiwań.
Historia oskarżeń.
Historia pretensji.
Historia braku.
Historia niemocy.
Historia ofiary i kata.
Pojawia się pełnia.
Cisza.
Pustka, w której jest wszystko.
Wszystko bez euforii.
Bez radości.
Bez szczęścia.
Pojawia się „święty spokój”.
Bezimienny.
Bezpłciowy.
Bezbarwny.
Neutralny.
Wolny.
Lekki.
Pojawia się brak warunków i pełnia bycia.
Czysta Miłość.
Czy zanurzona w tej miłości możesz nie kochać, nie szanować, nie uśmiechać się z radością do Twoich ziemskich rodziców?
Do aktorów z jednej sceny?
Nie!
Gdy jesteś skąpana w Miłości nie ma opcji, byś kogoś nie kochała. Nie ma opcji byś kochała kogoś „bardziej” i „mniej”.

Serio.
Nie plujesz wtedy także na rząd, Billa Gates’a, kandydata opozycji, kornona(ś)wirusa.
Nie plujesz na matkę, ojca, rodzeństwo. Nie plujesz na siebie gdy się pomyślisz. Nie plujesz na szefa, na kolegów z pracy.
Bo widzisz we wszystkim co się pojawia piękno i doskonałość.
Widzisz jak to się wszystko w siebie wpasowuje. Jak wydarzenia i osoby (przejawy twojej w nich świadomości) były i są doskonałe.

Wówczas nie musisz nikogo „ustawiać” na deskach teatru. Wiesz, że ziemscy rodzice – najlepsi aktorzy da tego scenariusza – nie są źli. Nie są „jacyś”. Oni tylko odtwarzają swoją rolę.

Często nieprzebudzeni. Często zatopieni w scenariuszu życia. I jest ok. To nie ich wina. Sama dobrze wiesz jaka jest potęga umysłu gdy chce zatrzymać nas w swoich objęciach.

Dlatego nie musisz ustawiać się jako dziecko wobec rodziców. Ustaw się raczej jako Dziecko Boga do Niego samego i napełnij się miłością. Boską, bezwarunkową miłością.

Wówczas w pełni jestestwa poczujesz brakujące umysłowi uznanie dla tego Kim Jesteś, akceptację, uwagę, poczucie bezpieczeństwa i miłość.

Wtedy twoja wewnętrzna pełnia przełoży się z twojego wnętrza na świat zewnętrzny.
Naturalnym się stanie uznanie, miłość, empatia, wdzięczność, szacunek, uprzejmość dla innych, w tym dla ziemskich rodziców.
Życzę ci tego odpuszczenia. Odpuszczenia pozornych historii życia.
Życzę ci bycia.

Gdy będziesz w sobie, będziesz wszędzie.
Będziesz miała wybór doświadczania.
Z wachlarza emocji wybierzesz jak z menu czy wolisz doświadczać radości czy może smutku.
Tego Ci życzę💕

KOCHAM CIĘ 🌟
Dagmara

To teatr, w którym odgrywamy role.
To rzeczywistość, w której żyjemy jako ludzkie istoty, z którymi to bardzo mocno się utożsamiamy.
𝐉𝐚𝐤 𝐦𝐨𝐜𝐧𝐨 𝐰𝐢𝐞𝐫𝐳𝐲𝐬𝐳, w to , że rzeczywistość, która Cię otacza jest prawdziwa?
Rzeczywista?
Realna?
Jeśli mocno, to jesteś w tym zanurzona po pachy. Czyli życie kojarzy ci się prawdopodobnie z wysiłkiem i cierpieniem. Z jakąś niekończąca się walką.
Jeśli masz już świadomość, że to tylko rola, taki boski fun, przejaw w formie by siebie doświadczać (bez dyskusji czy jest to dobre czy złe) to wiesz już, że Jesteś czymś znaczni więcej niż pionkiem w tej grze.
𝐊𝐭𝐨 𝐨𝐩𝐨𝐰𝐢𝐚𝐝𝐚 𝐭𝐞 𝐡𝐢𝐬𝐭𝐨𝐫𝐢𝐞?
Jak zawsze umysł. To on jest malarzem. Świadomość, Bóg, Jaźń to tylko tło, białe płótno, na którym pojawi się obraz zwany życiem.

Prawda jest taka, że to Płótno jest Życiem, ale utożsamiając się z obrazem, postrzegamy je jak życie.
To dlatego ma ono swój „początek i koniec”. Dokładnie jak zaczęte dzieło.
Pierwszy ruch pędzla aż do ostatniego pokrycia werniksem.
Artysta zwany umysłem, maluje wg tego w co wierzy, że wie.
To taki artysta rodem z AI (artificial intelligence), czyli sztucznej inteligencji.
Dokonały.
Nieomylny.
Zaprogramowany.
Śledzący swoje programy z dokładnością szwajcarskiej, zegarmistrzowskiej precyzji.
Maluje strach, jeśli ma w programie strach.
Maluje biedę, jeśli ma zapisaną biedę.
Maluje złość, nienawiść, życie ciągle pod górkę, jeśli to ma zapisane na dysku.
Maluje odrzucenie, zdradę, służalstwa, ofiarę, kata, jeśli taki program ma do zrealizowania.
A skąd ma ten program? Czyżby Bóg go tak uposażył? Czyżby ten „drań” zrobił sobie jaja z naszego artysty?

Nie.
Bóg dał artyście wolną wolę. Dał mu ją tuż po tym jak artysta chciał być ważniejszy od płótna. Tyle czy bez płótna lub jakiegokolwiek innego tworzywa do tworzenia, artysta byłby artystą?

Nie.
Artysta istnieje bo istniej płótno, na którym może wykreować swój splendor.
Tak więc artysta ma wolną rękę. Tyle, że się zapętlił w swojej arogancji i popadł w niemoc. Dlatego tworzy z niemocy a nie z pasji.
Dlatego artysta wymyśla sobie historie. Ucieka od wiecznego bólu w objęcia przyjemności.
Dlatego tworzy historie o zdobywaniu, o byciu lepszym, o zasługiwaniu, o fortunie, o bogactwie i tak dalej, i tak dalej.
Dopiero gdy z pokorą przyjemnie, że bez płótna nie istnieje, że to co sprawia, że jest zacnym artystą to sprzęt na którym maluje i którym się posługuje do tworzenia, dopiero gdy uzna, że nie jest ważniejszy, dopiero wtedy pokorze może natchnąć się miłością i malować z pasji.
Także umysł potrzebuje dojrzeć by móc nie nawigować z lęku a z zaufania i miłości. Wtedy staje się spójny, i co więcej… ożywa życiem wiecznym.
Już nie jest automatyczną maszynką, ale żywym życiem. Bo łączy się z ŻYCIEM. Stają się jednym.
Wtedy malarz wchłania się w płótno i żyje obrazami życia. Jest wszystkim i niczym. Jest wszędzie i nigdzie.

𝐂𝐳𝐲 𝐭𝐞 𝐨𝐛𝐫𝐚𝐳𝐲 𝐬𝐚̀ 𝐩𝐫𝐚𝐰𝐝𝐳𝐢𝐰𝐞?
I tak i nie, ale o tym poniekąd pisałam we wczorajszym poście.

𝐊𝐢𝐦 𝐣𝐞𝐬𝐭 𝐭𝐞𝐧, 𝐤𝐭𝐨́𝐫𝐲 𝐬𝐥𝐮𝐜𝐡𝐚 𝐨𝐩𝐨𝐰𝐢𝐞𝐬́𝐜𝐢, 𝐤𝐭𝐨́𝐫𝐲 𝐣𝐞 𝐨𝐠𝐥𝐚̀𝐝𝐚?
Zawsze umysł. Jego dualna część. Druga strona samego siebie.
Malarz maluje i jednocześnie ocenia swoje dzieło.
Potrafi być dla sobie najgorszym krytykiem i najlepszym wsparciem.
Potrafi zdeptać jak Cię (się) gnidę, tak samo jak potrafi wznieść Cię (się) na Mont Everest.
To dokonały artysta. Dać mu tylko pędzle.
Ale to umęczony artysta jak już pisałam. On chciałby także odpocząć. Malować z pasji. Z miłości a nie z lęku.
A to się dzieje dopiero w doświadczeniu pokory.

𝐊𝐢𝐦.𝐣𝐞𝐬𝐭 𝐭𝐞𝐧, 𝐤𝐭𝐨́𝐫𝐲 𝐩𝐨𝐳𝐰𝐚𝐥𝐚 𝐬𝐢𝐞̨ 𝐰𝐲𝐝𝐚𝐫𝐳𝐚𝐜́𝐭𝐲𝐦 𝐨𝐛𝐫𝐚𝐳𝐨𝐦, 𝐡𝐢𝐬𝐭𝐨𝐫𝐢𝐨𝐦?
Płótno, które przyjmuje wszystko. Bo dla płótna nie ma znaczenia czy będzie pomalowane na czarno czy na różowo.
Bóg. Jaźń. Świadomość.
Energia Bycia. Wiecznego życia.
Ten, który patrzy i nie grzmi.
Ten, który wie, że to tylko chwilowy obraz.
Ten, który wie, że to co się wydarza nie jest ani dobre ani złe.
Ot co, wydarza się.
Gdy umysł zatrzymuje się i wtapia w Świadomość Boga, on sam nagle po prostu się wydarza wraz z Życiem. Nie ma tu wysiłku. Ani tworzenia z celu czy choćby intencji. Jest bycie w tym i tyle. To takie proste.

𝐊𝐢𝐦 𝐣𝐞𝐬𝐭 𝐭𝐞𝐧, 𝐰 𝐤𝐭𝐨́𝐫𝐲𝐦 𝐤𝐨𝐧́𝐜𝐳𝐚̀ 𝐬𝐢𝐞̨ 𝐰𝐬𝐳𝐲𝐬𝐭𝐤𝐢𝐞 𝐡𝐢𝐬𝐭𝐨𝐫𝐢𝐞?
I dlaczego się kończą? Co to oznacza?
To właśnie powrót do Źródła.
To jest to zespolenie.
Płótna i artysty.
Tu jest pełnia.
Umysł już wie, że bez płótna jest ciągle poszukującym siebie, sfrustrowanym, wystraszonym malarzem.
Może i dobrze opłacanym artystą, zbierającym owacje ale jednak pustym w środku.
Porzuciwszy swoją arogancję wobec kawałka płótna, oddając mu pokłon, sam sobie otwiera bramę do Źródła.
Jest w pełni. I wtedy przestaje mieć znaczenie obraz. Malarz maluje co mu w duchu gra. Każde namalowane dzieło jest wyrażonym pięknem…
a im większe do tego zaufanie tym większy dostęp do pędzli, kolorów, barw…

Ty wiesz Kochanie, że wszystko jest tutaj.
Jest już w Tobie.
W ciszy umysłu.
Twój artysta tez to wie.
Ale jeszcze się opiera bo nie chce puścić tego w co do tej pory wierzył.
To zawaliłoby mu cały system dotychczasowych wierzeń. Tego o co walczył, na co zużył tyle energii.
On nie chce przyznać, że to nie ważne. Że nie potrzebne.
Daj mu na to czas. Niech się oswoi z tym co Ty już wiesz.
Niech się oswoi, że już niedługo zgaśnie telewizor a wraz z nim, skończą się opowiadane bajki.
Wiedzie wielkie nic. Dopiero wtedy zacznie się prawdziwe życie.
To trochę tak, jak odejście od telewizora i wyjście z domu do lasu…
Do własnego lasu.
Tym który kończy te historie jest świadomość tego Kim Jesteś. Nie oznacza to końca ziemskiego życia. Oznacza to tylko życie w równoległych wymiarach: w wymiarze tego Kim jestem i tego gdzie się przejawiam.
Świadomość tego Kim Jestem rozpuszcza opór o cierpienie. Akceptacja ma Życie jest kolorową zabawą pełną paletą barw.
Da mnie to właśnie jest ŻYCIE.
Tu i teraz.
Z miłością 💕
Dagmara

Wyobraź sobie piękną pogodę  i siebie spacerującą w tej soczysto zielonej przestrzeni lasu . .

Usłysz teraz ptaki, które ćwierkają, poczuj zapach roślinności . .

Jak się czujesz?

Zakładam, że dobrze . . domyślam się, że czujesz się odprężona i zrelaksowana . .

A teraz wyobraź sobie noc
I ten sam las, park, gaj . .,ale tym razem w pełni zanurzony w nocnej scenerii . .

Księżyc tworzący dodatkowe cienie, odgłosy nocnych ptaków, latające nietoperze . . jakieś trzaski w oddali . .

Jakie emocje pojawiają w ciele?
Co czujesz?
Strach?
Niepokój?
Boisz się tam wejść, bo obawiasz się, że coś może Ci się stać?

To naturalne.
Tak reaguje umysł, gdy brakuje mu ŚWIATŁA
Gdy się boi.

Większość życia żyjemy w modalność nocnego lęku . .

Umysł wyolbrzymia zagrożenie. Wyostrza nasze zmysły jak anteny, które mają za zadanie skupiać się na ochronie naszego przetrwania

Robi z igły widły, by ocalić sam siebie przed wyimaginowanym zagrożeniem.

Gałęzie przypominają potwory. Każdy szelest zapowiada jakiegoś idącego za nami napastnika. Odgłos sowiego „huhuuu”sprawia, że czujemy dyskomfort i lęk

Ale przecież ten sam las za dnia, wydaje się być naszym ulubionym miejscem mocy

Więc jak to jest, że w nocy jest tak strasznie a w dzień tak bardzo przyjemnie?

Dzień to metaforyczne ŚWIATŁO
To symboliczne WIEM. WIDZĘ

A skoro wiem i widzę to się nie boję.
Bo wiem co jest. Widzę czy to już napastnik czy tylko nocny cień z gałęzi drzewa.

Tak samo jest gdy żyjemy w ignorancji czyli w zapomnieniu. Gdy żyjemy w lęku i poczuciu zagrożenia zewsząd.

Boimy się nieznanego ➡️ Bo nie wiemy co jest po drugiej stronie.

A po drugiej stronie jest:

WIEM skąd pochodzą takie a nie inne reakcje mojego umysłu. WIDZĘ to. 👁

WIEM także, dlaczego umysłu innych (inni) zachowują się tak a nie inaczej. 👁

WIEM, gdzie i co należy zmienić żeby „moje” reakcje (mojego) umysłu były inne. Przenoszę odpowiedzialność na SIEBIE za wybór tego, czemu chcę dawać uwagę. Przekierowując fokus na ŚWIADOMOŚĆ, „staję się” NIĄ, czyli . . ⤵️

WIEM i Pamietam Kim Jestem 👁

Gdy WIEM i WIDZĘ, gdy WIERZĘ i mam pewność, bo CZUJĘ, wtedy nawet najciemniejszy las można przejść w zaufaniu i poczuciu BEZPIECZEŃSTWA.

Bo umysłowi właśnie o bezpieczeństwo chodzi . . o przetrwanie . .

W miarę coraz większej naszej pewności przy nocnym spacerze w ciemnym lesie podświadomości,

👉 zwiększa się zaufanie

A gdy zwiększa się zaufanie, pojawia się światło

Coraz więcej światła.
Coraz więcej ŚWIADOMOŚCI.

W pewnym momencie las nie jest Ci już obcy w ciemności .
Nie jesteś już tylko spacerującym w nim gościem.
Jesteś jak jego mieszkaniec, jak wilk, który zna jego każdy zarówno dzienny jak i nocny zakamarek.

Gdy zaprzyjaźnisz się z lasem, będzie ci on sprzyjał zarówno za dnia jak i nocą. Przestaniesz się bać. W nocy będziesz jak sowa czy nietoperz . .
Za dnia… odpoczniesz na jego polanie… posilasz się leśnymi jagodami… będziesz się czuła w tym lesie jak we własnym domu.

W nocy . . będziesz bezpieczna i spokojna . . będziesz się czuła jak we własnym domu.

Bo umysł będzie w DOMU
W DOMU Twojej ŚWIADOMOŚCI.

U M Y S Ł 𝓹𝓸𝓶𝓪𝓰𝓪 𝓼𝓲ę 𝔃𝓰𝓾𝓫𝓲ć 𝓹𝓸 𝓽𝓸, 𝓫𝔂 𝓼𝓲ę 𝓸𝓭𝓷𝓪𝓵𝓮źć.

Po to, by 𝓸𝓭𝓷𝓪𝓵𝓮źć „CIEBIE”, czyli tak naprawdę by odnaleźć „SIEBIE” w TOBIE.

Pospolicie nazywamy to odnalezieniem „SIEBIE” choć Ty się przecież nigdzie nie zgubiłaś… NIGDY.

To tylko U M Y S Ł nie patrzy często gęsto w TWOIM kierunku.
To dlatego wydaje się, że „odnajdujemy siebie”.
Tyle, że U M Y S Ł, to nie TY.
W takim rozumieniu, to jest osobowość, tożsamość umysłu, z którą ON każe Ci się utożsamiać.

Więc pamiętaj:

👁‍🗨 TY nigdzie się nie gubisz.
👁‍🗨 TY nie odnajdujesz SIEBIE

To umysł przestając wierzyć w swoją historię lęku (iluzję strachu), zaczyna CIĘ WIDZIEĆ 👁.
Dzięki rozpoznaniu, że JESTEŚ BOSKĄ

•Ś W I A D O M O Ś C I Ą •

zaczyna PAMIĘTAĆ KIM JEST ON SAM JEST – umysł – i zaczyna TOBIE (boskiej świadomości) UFAĆ, a ON sam zaczyna pamiętać, że jest DZIECKIEM BOGA.

Tu nie ma żadnego wyjścia na zewnątrz.
Całe przedstawienie dzieje się

🆃 🆄 i 🆃 🅴 🆁 🅰 🆉

w Twoim JESTEM.
Dzieje się w … 𝓽𝓸𝓫𝓲𝓮.
.
.

𝓓𝓩𝓘𝓔̨𝓚𝓤𝓙𝓔̨ 🙏🏼
𝐊𝐎𝐂𝐇𝐀𝐌 𝐂𝐈𝐄 💞

Dagmara

Potrzebujemy drugiego człowieka, by nie potrzebować nikogo.

Umysł jest ważny.
Gdyby nie On, nie byłoby zabawy w teatr i w doświadczanie tego co nazywamy życiem.
Więc zapamiętaj proszę: Umysł jest ważny.

Ale pamiętaj także, że:

Będzie nawigował z braku.
Będzie szukał uznania.
Będzie szukał miłości.
Będzie się złościł.
Będzie się bał.
Będzie uciekał.
Będzie walczył.
Będzie się rozmnażał z potrzeby przetrwania.
Będzie szukał poklasku.
Będzie dążył do sukcesu.
Będzie chciał być najlepszy.
Będzie upadał.
Będzie podnosił się.
Będzie oskarżał.
Będzie chwalił.
Będzie cierpiał.
Będzie skakał pod sufit z radości.
Będzie mówił „kocham”
Będzie mówił „nienawidzę”
Będzie się stroił.
Będzie się dobrze odżywiał.
Będzie ćwiczył
Będzie jadł śmieciowe jedzenie
Będzie pił, palił, ekstremalnie się forsował
Będzie się uczył i będzie zdobywa szczyty
Będzie z nich spadał i będzie odnosił porażkę.
Będzie się czuł raz źle, raz dobrze.
Będzie robił masę dwubiegunowych rzeczy… taka jego natura.

Dzięki temu kreuje on SALĘ LUSTER. Gdyby nie był dualny, nie było by zabawy w teatr, w role i odbicia lustrzane.

Dlatego w sali luster, umysł odbija swoje własne programy. Projektuje np. tzw. „Drugiego człowieka”, z którym wchodzi w rezonans własnego odbicia.

Rezonans to przecież nie tylko poziom wysokich wibracji.
O nie.
Rezonans to dostrojenie się fal. Dostrojenie się energii systemu przekonań i wartości, które na tem moment współgrają z systemem wartości i przekonań tej pozornej osoby po drugiej stronie lustra. Każde przekonanie, mentalność mają swoje wibracje, gdyż są połączenie z emocjami, które je wywołują.

Umysł wejdzie w to swoje odbicie… wejdzie z nim w tango

Oboje Zatańczą „milongę”

Czasem milonga będzie choreografią namiętności, która spowoduje cierpienie i rozłąkę.
A czasem będzie łagodnym posuwistym ruchem bez większych emocji.
Wszystko zależeć będzie od temperamentu (świadomości, zestawu kodów podświadomości) czyli tancerzy.

W sali luster będzie kipiało od emocji.

Będzie dualnie, raz gorąco jak w piekle, a raz błogo jak w niebie ☺️
Ale to jeszcze nie będzie RAJ.

Wszystkie te przejawy i odbicia są jednak potrzebne. Bez tego tanga, bez odbicia umysłu, w tzw. „Drugim człowieku”, który do tej milongi przystępuje, nie byłoby możliwe świadome odczucie tego Kim Jesteśmy. Kim Jesteśmy gdy nie utożsamiany się z UMYSŁEM.

To dzięki 5% świadomego umysłu, możemy to nazwać, poczuć i wyciągnąć z tego wnioski.

To dzięki temu możemy poszerzać świadomość tego Kim Jesteśmy pod płaszczykiem dualnego umysłu.

To także dzięki temu tangu możemy dotknąć dna, takiego cierpienia, zaliczyć takiego doła, takiego upadku, takiej porażki, że głębiej już się nie będzie dało…

Wtedy dopiero możemy usłyszeć budzik cholernie głośny budzik, który nagle pokazuje jak na dłoni iluzję tanga…
które jednak było POTRZEBNE, gdyż bez tego tańca, nie bylibyśmy w stanie zerwać się na równie nogi.

Umysł jest cudownym narzędziem do tego by przebudzić Boga, którym jesteśmy. By powołać do przypomnienia świadomość, która odkrywając to co zakryte w PODświadomości, mogła otworzyć się na PEŁNIĘ boskiej NADświadomości.

Jednak głęboka wiara, że Bóg jest poza nami, albo ewentualnie, że jest w nas (co prawdą nie jest, bo niby w „nas” czyli w KIM? Tu znów wracamy do umysłu…), sprawia, że co najwyżej dopuszczamy myśl o tym i wiarę jednocześnie, że jesteśmy co najwyżej CUDEM. A nie BOGIEM.

Owszem, mówimy, że „jesteśmy miłością”, ale przecież MIŁOŚĆ = BÓG, wiec dlaczego tak bardzo boimy się głośno o tym mówić??

Widzę jak bardzo nie ma w naszych umysłach przyzwolenia na to by utożsamiać się z BOGIEM, by się NIM CZUĆ i w efekcie końcowym BYĆ. Tak samo jak być MIŁOŚCIĄ.

Lubimy także dywagować o różnych ciałach człowieka: fizycznym, eterycznym,, emocjonalnym, astralnym, duchowym, kosmicznym, nirwany… tak samo jak lubimy mówić o „duszy”… bo to bezpieczne dla umysłu… ale tak cholernie ciężko jest przyznać, że kurcze: JEST PROŚCIEJ NIŻ SIĘ WYDAJE. Jest UMYSŁ, który tworzy: ciało (bo umysł jest projektorem obrazu), emocje (które są narzędziem umysłu do oscylowania pomiędzy cierpieniem a przyjemnością) I JEST DUCH = BÓG = JEDNA ENERGIA = JEDNIA = MIŁOŚĆ którą JESTEŚ.

Nie ma „pośredników”. Nie ma duszy, jest umysł i Bóg. ILUZJA I PRAWDA.

Jest psychologia, która zajmuje się umysłem i duchowość, która obejmuje miłością i świadomością tenże umysł.

Jesteś w końcu TY, człowiek… który żyje i funkcjonuje bo BOSKA ŚWIADOMOŚĆ, którą JESTEŚ pragnie się przejawiać poprzez doskonałą w tej oskarowej roli formę, którą jesteś. Ta Boska energia pragnie poprzez zapomnienie na planecie ZIEMIA, jedynie DOŚWIADCZAĆ!

To umysł PRAGNIE coś czyścić, do czegoś dążyć, prostować krzywiznę w sali luster, to on sam ze sobą się nie zgadza. Sam siebie sabotuje, bo dualność to jego świat. Świat który zna. Bezpieczny świat.

Bogu jest bez różnicy czy forma cierpi czy nie. Bóg JEST. Patrzy i nie grzmi.
Nie naprawia. Nie ustawia. Nie oczyszcza. Nie uzdrawia. Tylko KOCHA BEZ STAWIANA WARUNKÓW ISTNIENIU I PRZEJAWIANIU SIĘ.

Dopiero gdy sam szanowny UMYSŁ, poczuje pragnienie, i nie jest to pragnieniem „duszy”, tylko umysłu… no chyba, że chcemy umysł nazywać duszą, to wtedy dzieje się tak, że odpala się tzw. Przebudzenie.

Umysł pragnie przejrzeć się w inny niż dotychczas sposób. Czuje, że tango można tańczyć na różne sposoby.
Umysł wówczas chce siebie samego oczyścić, naprawić, zmienić, uzdrowić…

I tu popełnia największy błąd. Ma chłopak dobrą intencję, niemniej jednak chce to zrobić sam.
I angażuje do tego swoich milion swoich własnych reprezentacji. Zewnętrznych i wewnętrznych.
Nie lubi prostych rozwiązań. Lubi kompleksowość, więc im bardziej zawile, tym dla niego lepiej.

Zatem kopie w głębi ziemi, szuka w gwiazdach, na dnie oceanów, ale nie szuka tam gdzie ma najbliżej, w swoim sercu czyli w BOGU.

Pragnie do Boga, ale takiego „nieosiągalnego”. Dlatego robi wszystko by łatwo trafić do NIEGO nie było. Projektuje Boga na „zewnątrz”, albo Boga, projektuje w „sobie”… bo tak „łatwiej” do niego NIE TRAFIĆ zbyt prosto. Można się np. przecież zgubić po drodze lub można go zgubić w „sobie”..
Ale gdy umysł dowiaduje się, że wystarczy się raptem odwrócić i Bóg JEST, BYŁ I zawsze BĘDZIE tuż za jego plecami, to już gorzej mu (umysłowi) przyjąć taką prawdę, bo to wymaga odpowiedzialności.

JEGO własnej ODPOWIEDZIALNOŚCI.

Już nie trzeba szukać.
Bóg JEST.
Tu i teraz.
TY NIM JESTEŚ.
Twoja boska ŚWIADOMOŚĆ.
Jesteś Tym, który patrzy jak niezależny i mądry OBSERWATOR na umysł jak na małe dziecko, które zapomniało gdzie jest jego RODZIC.

Gdy nagle jesteś w przypomnieniu KIM JESTEŚ, umysł wraca do swojej pełni. Wie, że jest dzieckiem Boga.
Rozpoznaje zabawę w teatr.
Iluzję, w którą wierzył i odgrywał.
Jest bezpieczny.
Kochany.
Akceptowany.
Uznany.
Jeszcze nie raz zapomni. Jeszcze nie raz wróci na deski teatru. I naprawdę NIC SIĘ NIE STANIE, bo Bóg to akceptuje i rozumie. Kocha przecież bezwarunkowo.

Umysł czuje się bezpiecznie bo MOŻE się pomylić. Może zapomnieć i popełnić błąd. Doświadczyć zapomnienia. Może… nie ma już walki z tym. Nie ma presji.
Zapomina w przyzwoleniu na zapomnienie. By wrócić… do domu.
Nie jako marnotrawny syn.
Nie.
Ale jako Dziecko samego Boga, który czeka na jego powrót z szeroko otwartymi ramionami wypełnionymi Miłością i Świadomością.
Wówczas PODŚWIADOMOŚĆ, ŚWIADOMOŚĆ I NADŚWIADOMOŚĆ stają się JEDNIĄ.
Którą zawsze były.
Od zawsze, na zawsze…

Zanika kompleksowość a pojawia się prostota. Umysł ufa i wie, że nie musi już walczyć o przetrwanie, bo jego życie jest WIECZNE.

Z Miłością 💕
Dagmara

Zakochałam się w ŻYCIU.
Rozkochałam się w BYCIU.
JESTEM MIŁOŚCIĄ…

Jestem…

Jesteś…

Jesteśmy…

Kocham Cię…

Aaaa chciałabym jeszcze dodać, że nic poza Tobą i tym KIM JESTEŚ, a jesteś MIŁOŚCIĄ, właściwie nie istnieje.

Nie jesteś tym co myślisz, że jesteś, kiedy siebie krytykujesz, chcesz poprawiać, ulepszać, naprawiać, doskonalić, to iluzja.

To umysłowy tworek-potworek.
Tworek tworzy potworka.
Umysł sam sobie te historie opowiada. Tworzy swoje opowiadania, które czyta jak bajki na dobranoc. Czyta i jak zahipnotyzowanych wprowadza nas w historię opowieści przez siebie wytworzonej.

Ale umysł to nie TY. Umysł to narzędzie do tworzenia „ciebie” jako formy, czyli ciała oraz wyobrażeń na temat siebie, tożsamości. Tożsamość to za każdym razem ego, bardziej lub mnie rozbuchane. Może ono też być także skromne i pokorne. Może może być uświęcone, a nawet duchowe.

Ego, to po prostu tożsamość… to tożsamość z projekcji umysłu. Nie jest ani złe, ani dobre. Nie trzeba się go bać czy z nim walczyć. Ego nie ma mocy, gdy pamiętasz KIM JESTEŚ.

Dlatego nie ma niczego złego gdy porozumiewamy się w świecie umysłu jego językiem mówiąc o sobie: (ja)kobieta, (ja) matka, (ja) żona, (ja) terapeuta, (ja) przewodnik duchowy, (ja) autorka…

Ważne jednak, by przy porozumiewaniu się ograniczonym językiem umysły, by mieć otwartą i klarowną ŚWIADOMOŚĆ 👁 tego KIM JESTEŚMY. Tego że tylko JESTEŚMY i kropka. Że jesteśmy bytem. Energią. Polem (kwantowym). Kroplą z całości oceanu. Boskiego oceanu, zatem jesteśmy Bogiem. Miłością. Harmonią. HOMEostazą, która dąży do równowagi. Do TAO. Do zera. Do Domu.

Dziś natknęłam się na mądrą przypowieść, którą się z wami podzielę:

❣️ […] Kiedyś pewien profesor na tablicy napisał cyfrę 1 i spojrzawszy na studentów wyjaśnił.

„To jest wasze człowieczeństwo – najważniejsza wartość w życiu”.

Następnie do cyfry 1 dopisał 0 i powiedział:

„A to są wasze osiągnięcia, które w połączeniu z człowieczeństwem zwiększyły waszą wartość 10 razy”.

Jeszcze jedno 0 – doświadczenie, co daje już 100.
I tak dodawał kolejno sukces, miłość, odpowiedzialność.
Każde dodane 0 uszlachetnia człowieka powiedział profesor.

Nagle zmazał cyfrę 1,która stała na początku.
Na tablicy zostały nic nie znaczące zera.

Profesor powiedział:

„Jeśli nie będziecie zachowywać się jak ludzie, cokolwiek byście nie zrobili i tak pozostaniecie zerem.”

Nie chodzi jednak o pozostanie „zerem”, czyli NIKIM, ale ZEREM czyli WSZYSTKIM. Jak w filozofii TAO. Zero to środek. To pełnia. A każde +1 czy -1 to właśnie ego…tożsamości… identyfikacje… czyli większe lub mniejsze problemy, które sami sobie stwarzamy opowiadając sobie historie i widząc w nie. Opowiada je oczywiście umysł małemu „ja” z umysłu, z którym mamy utożsamienie.

Ale jak powiedział „profesor”: „i tak pozostaniecie zerem”, niesie jeszcze inne przesłanie. Naukowe fakty.

Energia jest PUSTA. To co jest WSZYSTKIM, jest NICZYM. Atom praktycznie jest pusty. I to jest fan 🤣 być wszystkim przy jednoczesnym potwierdzeniu, że jest się pustką, niczym, zerem… w którym jest już WSZYSTKO, jest PEŁNIA.

Także ZAKOCHAŁAM SIĘ! 😍 ROZKOCHAŁAM SIĘ.
CZUJĘ JAKBY MIŁOŚĆ PŁYNĘŁA JAK KREW W MOICH ŻYŁACH.

Czuję jak odżywiam się PRANĄ, nie musząc być przy tym bretharianką. Po prostu. Oddycham MIŁOŚCIĄ.

To mega fascynujące.

Lewituję, a jednocześnie stąpam po ziemi.
Dzielę się wartością dla świata, przy jednoczesnym prowadzeniu biznesu.
Jestem boską istotą, będąc także człowiekiem.

Jestem ZEREM. Jestem wszystkim i niczym. JESTEM. Tak po prostu…

KOCHAM CIĘ ❤️

Have a lovely day! 🎶

Dagmara

•EMBRACE•
Love & Awakness
-TYM JESTEŚMY-

Gdy zaczęłam moją przygodę z rozwojem zapragnęłam stworzyć własną metodę pracy, ale nie jako zlepek metod, czy powtarzanie czyichś, tylko taką, która byłaby innowacyjna, przełomowa, która byłaby użyteczna dla świata 🙏🏼🦋 zapragnęłam, puściłam INTENCJĘ do Wszechświata i „zapomniałam” i tym żyjąc życie bez oczekiwania na jakikolwiek „cud”.

Minęło około 7 lat, gdy metoda „przyszła” do mnie.
Około 3 lata temu, gdy jedna z moich włoskich jeszcze klientek, postawiła mnie w kropce. Miałyśmy pakiet sesji, i to zadziało się około 3-4 sesji.

Pracowałyśmy z jej traumatyczną relacją z ojcem. Ona nie widziała żadnej możliwości kompromisu, a co dopiero wybaczenia czy akceptacji.
Było tak patowo, że nie wiedziałam co zrobić by przerwać tą trudną da nas obu sytuację.

Postanowiłam jednak ZAUFAĆ. Zaufałam. Sobie i PROWADZENIU. I wtedy nagle pojawiły się pomysły sypiące się jak asy z rękawa🃏.
To co się zadziało podczas sesji przerosło moje oczekiwania.
Ogromna trauma z dzieciństwa puściła. Trwale puściła. Wiem, bo mam kontakt z Patrizią do dziś i wiem, jak jej życie aktualnie wygląda.

Wtedy zaczęłam powtarzać ten „schemat” z innymi klientami.

Efekt?
TAKI SAM!

Natychmiastowa AKCEPTACJA i zmiana perspektywy.

I tak się zaczęło.

Odkryłam, że jest to Innowacyjne, niepowtarzalne, unikatowe.

Zaczęto pytać mnie o metodę, czy i jak można się jej nauczyć.

Długi czas zastanawiałam się czy pokazać ją światu z obawy przed jej „kradzieżą”, ale także „niepełnym przygotowaniem” osób, które zaczęłyby jej używać bez przygotowania.

Bo niewątpliwie do stosowania Embrace Therapy ™ trzeba się przygotować.

Popadłam wówczas na moment w zapomnienie, ale w pewnej chwili jednak zdałam sobie sprawę, że strach przyciąga przecież strach. Że życie dostraja się do naszych częstotliwości, by z nimi wejść w rezonans 🌀

Ocknęłam się szybko, ze snu, oraz z przekonania, że im bardziej będę „chroniła” ET™ , to zacznę widzieć w SALI LUSTER (zwanej życiem), odbicie mojego lęku 💔

I tak zrodził się pomysł, by wyjść z tym do świata.

🧿 Najpierw jako Akademia Embrace, by dzielić się EMBRACE THERAPY™ z aktualnymi i z przyszłymi terapeutami. By powoływać do „życia” osoby, które dalej będą prowadzić innych.

🧿 By pomóc „pośrednio” tym, którzy skorzystają z nagranych sesji, jakby przeżyli swoją własną

🧿 By pokonać mój własny lęk jak zwykle skacząc na główkę w jego głębiny 🏊🏻‍♀️

Dlatego dzielę się kochani z wami tym, co jak Boska Łaska (Divine Grace) przepłynęło przeze mnie i objawiło się jako Embrace Therapy ™ – Metoda Zmiany Perspektyw.

Na Akademię Embrace zapisały się 33 osoby 🦋🙏🏼. Zwiększyłam salę, więc ewentualnie są jeszcze dwa ostatnie miejsca.
Ale to niesamowite, gdyż przerosło to moje najśmielsze marzenia. Myślałam, że będzie tak około 10-20 osób, zamówiłam najpierw taką średnią salę, gdyż Akademia jest pewnym wydatkiem, a tu taaaaka obfitość! 33 osoby! 33 przyszli terapeuci Embrace Therapy ™ 😍🦋

Ale kto nie może, nie chce, nie czuje potrzeby zapisania się do Akademii, ale chce przeżyć cały warsztatowy dzień z tą niesamowitą metodą, może zapisać się na warsztat w Gdańsku (1.08).

Gdyby ktoś pytał czy są to „Ustawienia” Hellingerowskie – odpowiadam NIE 😅
Ale POLE energetyczne grupy niewątpliwie pracuje 💪💥⚛️

Zmiana dokonuje się zarówno u osoby, która ma „sesję” jak i u osób „towarzyszących” procesowi.

To głęboka zmiana w podświadomości i świadomości.

Także podsumowując, EMBRACE THERAPY ™ przyszła do mnie jak „objawienie”… narodziła się z INTENCJI stworzenia unikatowej i skutecznej metody do pracy z podświadomością. Do zmiany jej kodów.

Dlatego jest ona skuteczna w każdym obszarze naszego życia, bo „rozwodzi” to niedojrzałe małżeństwo: skumulowanych, ciężkich emocji i destrukcyjnych przekonań, które na czas zapisu w podświadomości miały swój „sens”, ale teraz już nam nie służą. Są niedojrzałe. Zapisane w dzieciństwie, zabrane głównie od rodziców i nieświadomie powtarzane przez lata.

❣️Gdy puściłam oczekiwania, przyszła metoda.
❣️Gdy puściłam strach, przyszła obfitość.

Wiem, że dzieje się coś, czego jeszcze nie umiem nazwać, ale czuję, że to się klaruje w formie.

Embrace Therapy ™ jest pewnym przełomem zarówno w sposobie myślenia jak czucia, czyli tego wewnętrznego WIEM. 👁

Zmiana perspektywy otwiera nam Świadomość Wyboru oraz działanie z Boskiej Bezwarunkowej Miłości.

„I have a dream”… jak mówił Martin Luter King na swoim przemówieniu w 1963 roku… mój się właśnie realizuje ❤️

A ty masz marzenia? 🤔💕

Jeśli tak, to jakie intencje mu towarzyszą? Puszczasz je wolno w zaufaniu, że się ziszczą czy wciąż wyczekujesz momentu ich realizacji?

Tulę z serca 💕

Dagmara

Napisała do mnie jedna z was, że po lotach w przestworzach właśnie zalicza bęckę, krok wstecz, upadek…

Zwał jak zwał, chodzi o cofnięcie się świadomości do stanu wyjściowego.
Do stanu, w którym pojawia się cierpienie, ból, poczucie straty i odrzucenia. W konsekwencji wszystko siada: pasja do tworzenia, do radości, do życia.

Ogarnia nas wówczas niemoc i apatia. Takie emocje zdecydowanie mają charakter mocno ściągający w dół.

Zaczęłyśmy ze sobą pisać i odpisała, że upadki już nie są tak silne jak kiedyś, że już umie sobie w miarę radzić, że pewne nasilające się od zawsze dolegliwości są mniejsze, i że wierzy, że kiedyś sobie z tym całkowicie poradzi.

I tu zapaliła mi się lampka! 💡

Dlaczego?🤔

Bo największym BŁĘDEM w rozwoju jest postawienie sobie za CEL🎯 uporanie się z tym, że umysł kiedyś przestanie nam podcinać skrzydła, i OCZEKIWANIE🙄, że my sobie z tym poradzimy. Że to kiedyś się skończy, i zniknie raz na zawsze!🙅🏻‍♀️

I tu już nawet nie chodzi o to, że mamy oczekiwania, ale o to, że ODRZUCAMY UMYSŁ.

A każdy kto odrzuca umysł, jest pogrążony w zapomnieniu KIM JEST, czyli ODRZUCAMY „SIEBIE”. Reprezentację umysłu, z którą się utożsamiamy. Więc dokładnie robimy sobie to czego najbardziej się boimy. Odrzucenia i cierpienia z tym związanego.

Jeśli nie wyjdziemy poza TO utożsamienie, to będziemy się wiecznie NAPRAWIAĆ I ODRZUCAĆ 🔄

Bo umysł jest dualny ⚖️ więc będzie się bawił w kotka i w myszkę. W naprawianie, w ulepszenie, w nakręcenie, w motywowanie, w cele, w wysokie wibracje, w kosmiczny haj… by potem walnąc sam siebie betami o ziemię. Bo pokazać nam, że to zabawa w Himalaje, raz góra, raz dół. Zatem po upadku znów będziemy szukać sposobu na ulepszenie tego co zepsute. Będziemy robić wszystko by się cudownie poczuć choć przez moment, choć przez kurs, choć przez przynależenie do podobnych sobie grup ludzi 🤩 ale to pułapka.

Dopiero prawdziwa AKCEPTACJA natury umysłu i wewnętrzna zgoda na to, że on nawiguje z braku, że nas chroni, że nie ma chłopak złych zamiarów, sprawia, że zachodzi PARADOKS 😅

Znika to czego tak bardzo chcieliśmy tuż PRZED AKCEPTACJĄ.

A dlaczego tak się dzieje? 🧐

Bo przed akceptacją był opór w umyśle. Strach przed byciem gorszą, odrzucaną, krytykowaną. Gdy uznaliśmy umysł, oraz to, że opowiada historie, które nie są o NAS, możemy się do niego uśmiechnąć, popatrzeć jak na małego dzieciaka, i opór się rozpuści. A jak się rozpuści opór, to pojawi się prawdziwa AKCEPTACJA (dla umysłu) i wówczas on sam rozpozna źródło swojego pochodzenia i nie będzie projektował już na zewnątrz sytuacji, w których mógłby się czuć odrzucamy.

Jeśli chcesz poznać więcej szczegółów na temat jak działa umysł, jak pięknie wzrasta u boku Miłości i Świadomości, zapraszam na 21 dniową przygodę online ALCHEMICZNE R-EWOLUCJE 🔥

Szczegóły i zapisy w linku w komentarzu⤵️

Pięknej niedzieli 💓
DAGMARA

Czasem dostaję od was wiadomości, w których wyrażacie waszą wdzięczność za mnie. Za to, że pojawiłam się w waszym życiu.

To za każdym razem mnie wzrusza…

Ja jednak jestem wdzięczna, że możemy się w sobie nawzajem przeglądać 🙏🏼❤️

Tak, bo jesteśmy dla siebie wzajemnym odbiciem. Refleksem lub/i REFLEKSJĄ… czyli myślą…

Po włosku „riflettere”, znaczy odbijać, odzwierciedlać, ale też myśleć (o czymś), zastanawiać się…
Czyli tak samo jak po polsku.

Jesteśmy dla siebie zatem skutkiem/efektem naszych myśli ⚛️
Urzeczywistnieniem ich w przestrzeni zwanej rzeczywistością. Energią, która podążyła za myślą i stała się materią.

W sali luster zwanej życiem, odbijamy nasze krzywizny, ale też boski potencjał.

To co widzisz we mnie jest już w Tobie.
Tak jak mnie postrzegasz, tak samo postrzegasz siebie.

Nie jestem inna niż TY, jestem dokładnie odbiciem Twoich przekonań i filtrów. Wszystkiego tego co znajduje się w Twojej podświadomości.

Jeśli cię drażnię, to dlatego, że umysł blokuje jakiś przepływ. Obwarowuje się oporem, by nie przekroczyć pewnej bariery lęku, iluzji.. czyli robi to by przetrwać. Chroni rodowe lojalności. Wierzy, że miłość, bezpieczeństwo, uznanie, akceptacja pochodzą z zewnątrz.

Jeśli natomiast widzisz w mnie „anioła”, to pamiętaj, że oznacza to również, że umysł jeszcze blokuje Ciebie jako bóstwo, szukając „bożka” poza Tobą. A pamiętasz co było w Biblii?: „nie miej innych bogów przede mną”… po prostu pamiętaj KIM JESTEŚ. A jesteś BOGIEM. Serio 😊 kroplą z całości OCEANU.
Nie wątp w TO ani przez moment. Nie tyle cudem, co Bogiem. Twórcą i tworzywem. Stworzonym i tym, który Tworzy – Stwórcą.

Gdy umysł wierzy, że jest Mistrzem, odrzuca w sobie Ucznia. Gdy wierzy, że jest Uczniem, nie dopuszcza Mistrza. Taka oto zabawa w dualność 😃

A ja nie jestem nikim lepszym od nikogo. Ani też gorszym. Mój umysł ma wszystkie jakości, łącznie z tym, że gdyby trzeba było to pewnie potrafiłabym zabić.

Dlatego odbijam tylko Twój potencjał. Często uśpiony, dlatego to tylko iluzja, że jestem mądrzejsza, lepsza… a to nie prawda. Nie jestem. Jestem odbiciem tych samych jakości, którymi JESTEŚ. Bo jesteś już WSZYSTKIM CO JEST.

Ja tylko odkryłam jak działa to co ograniczało mój boski potencjał.

Zaprzyjaźniłam się z managerem ograniczeń 😍🤝🤩. Rozpoznałam jego potrzeby. Zrozumiałam o co mu chodzi i dlaczego taki ma system zarządzani. Potrzeba było owszem boskiej cierpliwości i miłości… czyli EMBRACE.
Objęcia MIŁOŚCIĄ i ŚWIADOMOŚCIĄ tego, co większość odrzuca.

Z umysłem trzeba jak z dzieckiem. Jak ze zbitym psem, który nie ufa ludziom. Z miłością, cierpliwością i świadomością. To jest #EMBRACE.

Sala luster. Miłość i świadomość. Umysł i Bóg. Dziecko i Rodzic.

JesteśMY wszystkim. Wszystko jest niczym. Nic jest wszystkim. Nie ma zależności istnienia. Jest wolność doświadczania. Bez kary. Bez różnicy. Bez lęku o śmierć. W miłości. W świadomym szacunku do doświadczania. W uprzejmości. W zaufaniu.

Jestem Twoim odbiciem „bejbe” 🤣 tylko tyle i aż tyle. A Ty moim, żeby była jasność.

Jasność nastała…jasność… ⭐️💕

A dziś o 20:00 ostatnia z 4 sesji #minikursu OTWIERAM SIĘ NA ZMIANĘ. Będzie o tym jak poziomy świadomości przekładają się na zmianę w takich obszarach jak relacje, zdrowie, finanse i relacje ze sobą. Powiem też o Alchemicznych R-Ewolucjach, bo jakoś cicho było ostatnio w tym temacie a kurs tusza już przecież we środę 24 czerwca 🙈

z miłością ⭐️
DAGMARA

W lajvie dowiesz się:

🔺 czym są #zmiana i #progres
🔺 gdzie jest ich #źródło
🔺 czym jest #intencja i jakie są jej rodzaje
🔺 dowiesz się gdzie należy coś zmienić by w twoim życiu był progres a nie sama zmiana 💡 #przypominajka

Jeśli masz ochotę przystąpić do całościowego i głębszego procesu to zapraszam do zapoznania się ze szczegółami kursu ALCHEMICZNE REWOLUCJE, który rusza już 24 czerwca LINK do kursu

⤵️http://www.dagmaraszymanska.pl/alchemiczne-rewolucje

Zapraszam Cię 💕 #Dagmara