Wiem, brzmi trochę jak zależność, jak warunek… najpierw ja mam coś zrobić, potem świat mi to da…
Tak naprawdę to tylko prawda ubrana w słowa, by pokazać Ci jak to działa.

Bo wiem, że trudno na początku uwierzyć, że poza Tobą (świadomością, która postrzega Ciebie) nie ma nikogo innego.
Trudno uwierzyć, że świat zewnętrzny jest tylko odbiciem tego jak traktujesz i widzisz samą siebie.
Trudno przyjąć za prawdę, że jesteś odpowiedzialna za scenariusz w jakim odgrywasz rolę.
Trudno także zrozumieć, że wszystko dzieje się dla twojego dobra. Wiem… dla mnie też było trudne lata temu…
To dlatego staram się pisać dla Ciebie innymi słowami. Takimi trochę z umysłu, który doskonale rozumie język zależności i warunkowości.

To daje umysłowi poczucie sensu i celu, choć nie ma żadnego celu, ani drogi, ani też sensu.
Jeśli jesteś ma etapie, że to o czym mówię jest abstrakcyjne, ale masz otwartość i zgodę za podążanie w tym kierunku, to znaczy, że jesteś gotowa na te słowa… pomimo iż umysł tego nie ogarnia, to COŚ w Tobie wie, że to prawda.. to COŚ chce tam iść.

To COŚ, to dualna strona umysłu, która się przebudza do PARWDY. Ta tzw. „Boska strona umysłu”. Ona chce tego słuchać, chce się tym karmić…
Prawda, do której się budzi jest Ciszą.
Cisza ta nie potrzebuje słówek zapewniających o miłości czy akceptacji.
Cisza to cisza.
Pustka.
Nic-ość.
Wtedy jest pełnia.
Tam nie ma ani radości, ani miłości, ani ekstazy, ani szczęścia.
Nie ma NIC.
A paradoks jest taki, że JEST WSZYSTKO.
Poczucie pełni.
Niezdefiniowane emocjami.
Nienazwane słowem.
Wejście w przestrzeń TEJ CISZY, nie zwalnia nas życia.
Nie zwalnia nas z emocji.
Ale zdecydowanie redukuje ich rolę jaką miały.
Umysł w swojej naturze biegnie do radości i szuka szczęście, a ucieka od cierpienia.
Im bardziej ucieka, tym więcej go doświadcza.
Bo ucieka przed samym sobą a tego zrobić nie może.
Goni za własnym ogonem, karcąc się samemu za to, że nie daje rady osiągnąć wyznaczonego przez siebie celu.
Bycie w ciszy, nie oznacza bezbarwnego życia.

Nie.

Oznacza życie w lekkości i zaufaniu. W płynięciu z życiem.
Oznacza pamiętanie o tym Kim Jesteś przy jednoczesnym graniu roli. To pamiętanie o tym, że jesteś aktorem a nie postacią, którą odgrywasz.

Czy nie można się przy tym dobrze bawić?

Wręcz przeciwnie, można.
Można bawić się w życie. Tak jak małe dziewczynki w „dom”.
Pamiętasz jak bawiłaś się w „mamę”? W „żonę”?
Teraz nic się nie zmieniło.
Serio.
To wciąż zabawa.
W dom.
W pracę.
W zdobywanie marzeń.
W zdobywanie czegokolwiek.
W naukę.
W odkrywanie siebie.
W cierpienie i radość.

Zobacz, zbadaj to… co by się stało, gdybyś wyszła z roli i stanęła obok?
Wiem, umysł krzyczy, że to niemożliwe.

A gdyby jednak było możliwe?
Co by się stało?
Co by stracił?
Co by zyskał?
Straciłby osobowość? Tożsamość?
Zauważ jak cię tą rolą szantażuje, jak cię trzyma w ryzach każąc Ci się z nią utożsamiać.
Co by zyskał?
Wolność? Spokój? Radość? Luz?
Wow. Wiec dlaczego tego nie robi?
Czego się boi? A może kogo się boi?
Wiem.. jak zawsze rodziców, za którymi pochowali się partnerzy, mężowie, żony, szefowie z pracy, koledzy i koleżanki…
Wszyscy ci, którzy myślimy, że nas ocenią. ⤵️
A jak nas źle ocenią, to nas wykluczą. ⤵️
A jak nas wykluczą, to o nas zapomną. ⤵️
A jak o nas zapomną to zostaniemy sami. ⤵️
A jak zostaniemy sami to umrzemy. 🚫
Wiesz kiedy się to zapisało w Tobie?
W twojej podświadomości?

Jak miałaś zaledwie kilka lat.Może jakieś 3-5. Może wtedy gdy rodzice się kłócili, rozstawali, gdy odeszli…
Wtedy owszem, samotność oznaczała ŚMIERĆ.
Tak narodził się strach.

Albo czasem jeszcze wcześniej.. już w okresie prenatalnym, gdy rozważano aborcję czy będziesz istniała czy tez nie.
Wtedy umysł zapisał dla Ciebie najlepszy wzór na PRZETRWANIE.
Zapisał, że należy być posłuszną, lojalną. Bo jak będziemy lojalni wobec tych, dzięki którym przetrwaliśmy, to tak jakby być niewolnikiem w pełni zależnym od woli swojego pana – zwykle rodziców. Ale niewolnikiem dobrze za swoje posłuszeństwo nagradzanym.

Wszczepiony obowiązek opieki nad nimi, przekonania tylu: „że ja cię urodziłam i się tobą opiekowałam w dzieciństwie, to na starość ty masz się zaopiekować mną”, powodują że jeszcze bardziej pogłębia się podświadome niewolnictwo.
By tego nie dostarczyć często uciekamy na drugi koniec świata mając wymówkę życia zagranicą, w innym mieście.
Boim się nadal oceny rodziców. Boimy się prawdy i tego, że każdy jest odpowiedzialny tylko za siebie.
Boimy się być szczęśliwi i wolni.

Boimy się oceny o wyrodnej córce. Boimy się być na świeczniku rodziny, bliskich.
Boimy się żyć w prawdzie o tym, że poza nami, wszystko inne to projekcja. Bardzo realna, ale jednak projekcja.
Boimy się własnego szczęścia bardziej niż porażki. Nauczyliśmy się, że rola ofiary nas chroni. Że inni nam współczują, że nas wtedy uznają, akceptują a może nawet kochają.
Ale to zapomnienie o istocie życia.
To zatonięcie w roli.
Utożsamienie się z nią.
Z cierpieniem typowym dla roli projektowanych z umysłu.
Gdy zaczniesz stawiać się dla siebie i do siebie w świadomości, miłości, dobroci, uprzejmości… cały zewnętrzny świat odpowie tym samym.
To nie obietnica.
To wielokrotnie sprawdzona prawda.
Nie bój się być wolna.
Nie bój się wrócić do własnej ciszy.
Nie bój się twojej boskości.
Nie bój się siebie.
Jesteś. I tylko to ma jakikolwiek sens.

Kocham Cię ♡
Akceptuję
Widzę Cię ღ

JESTEŚ —> JESTEM = JESTEŚ(my)

Z miłością 💕
Dagmara

Łatwo nam uwierzyć, że jesteśmy zbudowani z komórek, bo uczą nas tego już w podstawówce na biologii.
Ale gdyby na fizyce zamiast nudnych wzorów były do dyspozycji mikroskopy kwantowe, zaczęlibyśmy już od małego oswajać się z 𝐅𝐀𝐊𝐓𝐄𝐌, że rozbierając komórkę na mniejsze cząstki i patrząc na nią mocniejszym okularem mikroskopu, zobaczylibyśmy atomy. Kwanty. Energię. Zobaczylibyśmy na własne oczy, że atom sam w sobie praktycznie jest pusty. Materii w nim jest tyle co kot napłakał:

𝐀𝐓𝐎𝐌 to 99,99999 % energii i 0,00001% materii.

𝐉𝐨𝐞 𝐃𝐢𝐬𝐩𝐞𝐧𝐳𝐚 mówi:
„Ciało fizyczne to uporządkowane układy energii i informacji, zjednoczone ze wszystkim w polu kwantowym. […] Jesteś świadomością korzystającą z ciała i mózgu, aby wyrażać różne poziomy umysłu. […] Struktura mózgu odzwierciedla wszystko, co znamy w swoim otoczeniu. […] Wszystkie osobiste doświadczenia z ludźmi, rzeczami w rożnych okresach i miejscach są odzwierciedlone w sieciach neuronów.”

To oznacza, że gdybyśmy już w szkole zaczęli przyswajać 𝐀𝐊𝐓𝐔𝐀𝐋𝐍Ą wiedzę a nie tą, na której z wygody zatrzymaliśmy się w starym systemie edukacji, zaczęlibyśmy otwierać się na zupełnie nowe postrzeganie tego Kim Jesteśmy.
🧐 Gdybyśmy uczyli się już w szkole, że jesteśmy jedną energią, to mielibyśmy dużo więcej luzu i dystansu do siebie i do innych.
🧐 Gdybyśmy już jako dzieci mieli otwartość na akceptację tego, że ciało to skumulowana energia, która zorganizowała sobie fantastyczny zbiór nieziemsko funkcjonujących układów by przejawiać się w materii jako postać, ciało, człowiek, to zaczęlibyśmy mieć otwartość na kompletnie inną wizję siebie i świata.
👉 Zaczęlibyśmy się zastanawiać KIM JESTEŚMY zatem?
👉Kto jest tym, KTO powołuje tą energię do BYCIA w formie?
👉KTO wybiera w jakiej z istniejących już form się „narodzę” jako nowe życie, nowa forma?
👉Dlaczego zapominam o tym Kim Jestem?
👉Czy zapomnienie jest czymś złym czy dobrym?

Ale zapominamy o tym i to jest 𝐅𝐀𝐊𝐓.
Zapominamy o tym Kim Jesteśmy.
„Zaraz zaraz – powiesz. – Przecież ja wiem kim jestem”!!
To też prawda.
Wiesz kim jesteś proporcjonalnie do twojej własnej świadomości.
Z umysłowego postrzegania jesteśmy osobnym bytami.
Jesteś Ty, jestem ja, są jacyś oni.

Jest MOJA rodzina, MOI znajomi, MÓJ facet, MOJE dziecko, MÓJ projekt i wiele innych MOICH rzeczy i osób.
Gdy patrzymy na powierzchni tego co widzą biochemiczne oczy, mózg przetwarza wszystko w kategoriach materii, którą widzi. Tej historii się trzyma. Ona kreuje rzeczywistość, w którą sam wierzy.
Na tym poziomie nie ma abstrakcji.
Jest białe i czarne.
Jest dobre i złe.
Jest moje i twoje.

Czasem może być także wspólny środek, z naciskiem, że po rozwodzie znów to coś staje się moje i twoje. Nawet „nasze wspólne dziecko” staje się przedmiotem takich negocjacji.
Z tego poziomu osoba zapytana o to Kim Jest odpowie, poprzez własne utożsamienia z tym co widzi.
Utożsami się także ze statusem społecznym, z umiejętnościami jakie ma (one będą definiować jej wartość), z zapleczem finansowym i z własnymi zachowaniami.

Z tego poziomu inni będą albo lepsi albo gorsi od niej. Będzie z nimi walczyć albo się przed nimi chować w skorupę.
Czy to jest zatem nieprawda o tym kim ta osoba jest?
Otóż to jest „prawda” dla tej osoby.
Samo już słowo OSOBA, wskazuje na OSOBNy byt.
Na OSOBne istnienie, OSOBiste doświadczenie.
Czyli jako osoba, jako przejaw tego co widoczne na powierzchni, ta osoba jest właśnie tym co o sobie wie i co widzi.
To jak bycie kotem, jaszczurką czy rybą.
🐈🦎🐟

Bez głębszej świadomości tego Kim Jesteśmy, widzimy siebie i świat w okół jako ofiarę lub predatora. Widzimy zagrożenie, z którym walczymy lub przed nim uciekamy. No i jeszcze rozmnażamy się, podrywamy, wchodzimy w okres „godowy” zwany zakochaniem myśląc, że to miłość.

Czy to wszystko to nieprawda na nasz temat?

Prawda na poziomie tej powierzchniowej perspektywy.
Ale to perspektywa, którą kiedyś porównałam do tego jak mój synek mając 3 latka postrzegał świat w 2D. Myślał, że okno naszego domu było wyżej niż słońce, które w płaskim obrazie rzeczywistości widzianej jak płaski rysunek, faktycznie było niżej niż nasze okno.

On nie rozumiał perspektywy 3D. Nie widział, że słońce jest wyżej a to, że widzi je niżej jest tylko optyczną iluzją.
Tak samo jak mój syn dziś prawie 5 letni, jest przekonany, że to Słońce obraca się w okół Ziemi.
I co z tego, że mówię mu, że jest odwrotnie. On i tak widzi to co widzi, i to dla niego jest najprawdziwszą prawdą.
Dlatego jak to mówią: „prawda jest jak dupa- każdy ma swoją”.
Ale to nie oznacza, że ta „nasza” powierzchniowa prawda jest jedyna.
Kopernik musiał się niezłe napocić by odwrócić sposób myślenia ludzkości na temat tego czy to ziemia się kręci w około słońca czy odwrotnie.Pewnie nie każdy uwierzył od razu, pomimo iż Mikołaj pokazywał dowody swojej nauki.

Tak samo jest dzisiaj.Wiem, że JA to coś więcej niż ciało i umysł.
Potwierdza to nauka o kwantach.
Fizyka kwantowa.
Obecna z nami od 100 lat.
Niestety nikomu nie zależy by przeznaczyć jej znaczącą część w naszym szkolnictwie, stąd niewiedza i wiara w stare paradygmaty, dalej szerzy się pomimo nowych odkryć.
Metaforycznie nadal wierzymy, że to słońce kręci się wokół ziemi.
Nie chcemy przyjąć innej prawdy bo to niewygodne.
To wymaga zostawienia starych przyzwyczajeń.
To wymaga asertywności.
Stanięcia za tym Kim Jestem często sprzeciwiając się tym, których umysł widział jako niepodważalne autorytety.
To rodzi strach.
A strach ma wielkie oczy.
Nadmuchuje się i rozrasta, by zająć całe Twoje pole widzenia.
Byś nie dojrzał światła i prawdy o tym Kim naprawdę Jesteś.
A Kim Jesteś jeśli nie Kowalskim w ciele? 🤷🏻‍♀️
Jesteś jedną nierozerwalną i nieoddzielną od nikogo energią. Ani złą ani dobrą .
Takie historie też się pojawiają, że jest jakąś świetlistą energią, którą jesteś i jest też jakaś reptiliańska, plejadiańska energia… oczywiscie ta zła… Czyli takie gwiezdne wojny tyle, że z ziemi przeniesione na inne galaktyki.
Ale to dalej separacja – wróg numer 1 JEDNI, miłości, quantum.
Dla mnie nie ma dobrej i złej energii.
Jest tylko filtr z jakim patrzymy na siebie i życie.
Jest 𝐉𝐄𝐃𝐄𝐍 𝐁𝐎́𝐆.
Czyli wszystko to co jest. Łącznie z Tobą w tym 𝐖𝐒𝐙𝐘𝐒𝐓𝐊𝐈𝐌.
Ty = Wszystko to co 𝐉𝐄𝐒𝐓.
Ty to Świadomość, która wie, że 𝐉𝐄𝐒𝐓.
Istnieje poza twoim cielesnym bytem.
Istnieje zawsze.
Neutralna.
Cicha.
Przejawiająca się i tyle.
Z założenia czuję, że ona chce dla siebie dobrze, dlatego dąży do Miłości – zawsze.
Przeszkadza jej umysł.
On chce zająć jej miejsce i grać pierwsze skrzypce.
Niech gra.
Gdy rozpoznasz Kim Jesteś, umysł może być solistą. Ale ten umysł jest już jak nowe pokolenie Kopernika, które urodziło się i wiedziało, że to Ziemia kręci się wokół Słońca, a nie odwrotnie.
Czy to oznacza, że mamy negować „wschód i zachód” słońca wiedząc, że ono nigdzie nie wschodzi i nie zachodzi?
Nie.
Wiemy jak jest i oglądamy ziemskimi oczami to co się pokazuje.
Te dwie prawdy ze sobą nie kolidują, bo wiesz… tak…Ty Wiesz jaka jest Prawda.
Dlatego nie boisz się, że słońce nie wstanie po całej nocy. Ufasz. Wiesz.
Tak samo jest z Tobą. To, że wiesz Kim naprawdę Jesteś z poziomu Ducha, nie wyklucza życia w matrixie. To jakby życie w i obok. Życie ze świadomością, że to co się pojawia jest tylko opowieścią umysłu.
Kwantowej jedni.
Zbiorowym snem.
Zbiorową opowieścią rezonansu wibracji energii.
Do której dopasowujemy częstotliwość.
Im wyższa tym więcej się nam ukazuje.
A to uwalnia od wszelkiego cierpienia. Napięcia. To daje lekkość tu i teraz.
Kocham Cię Kwantowo ⚛️
Dagmara

Czasem dostaję od was wiadomości, w których wyrażacie waszą wdzięczność za mnie. Za to, że pojawiłam się w waszym życiu.

To za każdym razem mnie wzrusza…

Ja jednak jestem wdzięczna, że możemy się w sobie nawzajem przeglądać 🙏🏼❤️

Tak, bo jesteśmy dla siebie wzajemnym odbiciem. Refleksem lub/i REFLEKSJĄ… czyli myślą…

Po włosku „riflettere”, znaczy odbijać, odzwierciedlać, ale też myśleć (o czymś), zastanawiać się…
Czyli tak samo jak po polsku.

Jesteśmy dla siebie zatem skutkiem/efektem naszych myśli ⚛️
Urzeczywistnieniem ich w przestrzeni zwanej rzeczywistością. Energią, która podążyła za myślą i stała się materią.

W sali luster zwanej życiem, odbijamy nasze krzywizny, ale też boski potencjał.

To co widzisz we mnie jest już w Tobie.
Tak jak mnie postrzegasz, tak samo postrzegasz siebie.

Nie jestem inna niż TY, jestem dokładnie odbiciem Twoich przekonań i filtrów. Wszystkiego tego co znajduje się w Twojej podświadomości.

Jeśli cię drażnię, to dlatego, że umysł blokuje jakiś przepływ. Obwarowuje się oporem, by nie przekroczyć pewnej bariery lęku, iluzji.. czyli robi to by przetrwać. Chroni rodowe lojalności. Wierzy, że miłość, bezpieczeństwo, uznanie, akceptacja pochodzą z zewnątrz.

Jeśli natomiast widzisz w mnie „anioła”, to pamiętaj, że oznacza to również, że umysł jeszcze blokuje Ciebie jako bóstwo, szukając „bożka” poza Tobą. A pamiętasz co było w Biblii?: „nie miej innych bogów przede mną”… po prostu pamiętaj KIM JESTEŚ. A jesteś BOGIEM. Serio 😊 kroplą z całości OCEANU.
Nie wątp w TO ani przez moment. Nie tyle cudem, co Bogiem. Twórcą i tworzywem. Stworzonym i tym, który Tworzy – Stwórcą.

Gdy umysł wierzy, że jest Mistrzem, odrzuca w sobie Ucznia. Gdy wierzy, że jest Uczniem, nie dopuszcza Mistrza. Taka oto zabawa w dualność 😃

A ja nie jestem nikim lepszym od nikogo. Ani też gorszym. Mój umysł ma wszystkie jakości, łącznie z tym, że gdyby trzeba było to pewnie potrafiłabym zabić.

Dlatego odbijam tylko Twój potencjał. Często uśpiony, dlatego to tylko iluzja, że jestem mądrzejsza, lepsza… a to nie prawda. Nie jestem. Jestem odbiciem tych samych jakości, którymi JESTEŚ. Bo jesteś już WSZYSTKIM CO JEST.

Ja tylko odkryłam jak działa to co ograniczało mój boski potencjał.

Zaprzyjaźniłam się z managerem ograniczeń 😍🤝🤩. Rozpoznałam jego potrzeby. Zrozumiałam o co mu chodzi i dlaczego taki ma system zarządzani. Potrzeba było owszem boskiej cierpliwości i miłości… czyli EMBRACE.
Objęcia MIŁOŚCIĄ i ŚWIADOMOŚCIĄ tego, co większość odrzuca.

Z umysłem trzeba jak z dzieckiem. Jak ze zbitym psem, który nie ufa ludziom. Z miłością, cierpliwością i świadomością. To jest #EMBRACE.

Sala luster. Miłość i świadomość. Umysł i Bóg. Dziecko i Rodzic.

JesteśMY wszystkim. Wszystko jest niczym. Nic jest wszystkim. Nie ma zależności istnienia. Jest wolność doświadczania. Bez kary. Bez różnicy. Bez lęku o śmierć. W miłości. W świadomym szacunku do doświadczania. W uprzejmości. W zaufaniu.

Jestem Twoim odbiciem „bejbe” 🤣 tylko tyle i aż tyle. A Ty moim, żeby była jasność.

Jasność nastała…jasność… ⭐️💕

A dziś o 20:00 ostatnia z 4 sesji #minikursu OTWIERAM SIĘ NA ZMIANĘ. Będzie o tym jak poziomy świadomości przekładają się na zmianę w takich obszarach jak relacje, zdrowie, finanse i relacje ze sobą. Powiem też o Alchemicznych R-Ewolucjach, bo jakoś cicho było ostatnio w tym temacie a kurs tusza już przecież we środę 24 czerwca 🙈

z miłością ⭐️
DAGMARA

Zmiana dokonuje się na dwa sposoby. A przynajmniej tak ją postrzega ludzkie oko:

🧿 Albo jest ona „dziełem przypadku”
🧿 albo jest TWOJĄ ZASŁUGĄ.

1️⃣. W pierwszej opcji, płyniemy z życiem w sposób zupełnie nieuświadomiony. Jak plankton, który jest niesiony z oceanicznym prądem. Jesteśmy wówczas poddawani rezonansowi naszych emocji, myśli oraz przekonań z poziomu, którego zwykle sobie nie uświadamiamy. O którym nic albo niewiele wiemy.
Bardzo często przypisujemy zdarzenia, których jesteśmy uczestnikami, woli Boga, losowi, prozie życia.
W tej sytuacji często nie wiemy także, że mamy moc sprawczą. Nie wiemy, że jesteśmy współtwórcą otaczającej nas rzeczywistości. Płyniemy z życiem, owszem ale nie jesteśmy do niego dostrojeni. Wręcz przeciwnie. To ŻYCIE dostraja się do nas.

Pojawia się jednak mały „problem”, gdyż życie jest OCEANEM OBFITOŚCI i nawiguje z OBFITOŚCI.

Gdy jednak spotyka się z naszym rezonansem, ŻYCIE niechętnie, ale jednak dostosowuje się do naszych wibracji.

Wówczas wszystko idzie „na opak”, nie tak jak byśmy chcieli. Dużo jest w tym działaniu wysiłku, lęku i braku.

Zmiana wtedy jest wysiłkiem, który często kończy się frustracją i rezygnacją. Rezygnacja to wycofanie się. W konsekwencji, zamknięcie się na zmianę w skorupie ciasnej i niewygodnej strefy komfortu.

2️⃣. Druga opcja zmiany to, ta, w której WSPÓŁTWORZYMY ŻYCIE Z ŻYCIEM i robimy to ŚWIADOMIE. To nie „prawo przyciągania”, bo tak naprawdę niczego nie przyciągamy. Nazwałabym to raczej PRAWEM REZONANSU Z ŻYCIEM. Dostrojenia się do Jego nut. Do Jego muzyki. Do Jego Obfitości.

To co sprawia, że dostrojenie jest możliwe, to Świadomość tego,
że:
♨️JEST TO MOŻLIWE
że
♨️WSZYSTKIE ZASOBY SĄ JUŻ WE MNIE
że
♨️TRZYBA JE WYDOBYĆ Z POD-ŚWIADOMOŚCI do ŚWIADOMOŚCI.

Wówczas pojawia się GOTOWOŚĆ DO ZMIANY.

Aby płynąć w zgodzie z muzyką 🎶ŻYCIA, ogromnie ważnym elementem jest także MIŁOŚĆ, czyli poczucie PEŁNI.

Wraz ze zmieniającą się świadomością już coraz bliżej nam do PEŁNI.

Ale ważne! Świadomość i Miłość, to jakości, które często żyją osobno, a nie konieczne razem. ❤️↔️👁

Gdy zajmiemy się tylko jednym elementem układanki, tylko rozwijając Świadomość, możemy stanąć pod murem „racjonalnego geniuszu”, ale nie wejść do bram raju.

Będziemy „wszystko” wiedzieć w teorii, i także mocno frustrować z powodu tego, że brak nam ODCZUCIA tego co wiemy.

Gdy zaś otwierać będziemy serce, bez rozpoznania i zintegrowania tego co nas do tej pory blokowało, będziemy bardzo wysiłkowo dbać o utrzymanie ten sztucznie podpompowany status quo. Będziemy uciekać w medytacje, aby odpocząć od życia, wyciszyć się, zamiast żyć w medytacji i w ciszy przy jednoczesnym hałasie. Będziemy wtedy ćwiczyć powolny oddech, zamiast oddychać spokojnie będąc w tu i teraz.

A przecież nie o to chodzi… prawda? 🤷🏻‍♀️

Często rzucamy się na głęboką wodę zachęceni obietnicą zmiany… ale często także bez przygotowania się do niej, możemy zwyczajnie zatonąć w morzu naszych własnych łez, gdy zaliczymy pierwszą porażkę. 💦

O tym czym jest zmiana, jak się do niej przygotować, jakie są jej 4 etapy, będę mówiła na bezpłatnym Mini Kursie „Otwórz się na ZMIANĘ” 🤗

Każda osoba, która się zapisze, otrzyma:
📍 linki do 4 sesji mini kursu
📍 linki z nagraniem po sesji (w razie gdybys nie mogła/nie mógł być osobiście, albo miałabyś/miałbyś ochotę na obejrzenie powtórki
📍 niespodzianki w postaci medytacji i krótkich ćwiczeń

Podczas mini kursu będziemy dotykać takich obszarów zmiany jak REKACJE, ZDROWIE, FINANSE oraz RELACJA ZE SOBĄ.

#MiniKurs rusza już 12 czerwca w piątek o 20:00

Kolejne terminu wraz z podanymi godzinami i tematami znajdziesz w linku do zapisu:

Link do zapisu w komentarzu ⤵️

Pięknej soboty 💝

Czasem to „dziecko”, już jako dorosły pragnie nim wciąż pozostać. To osoby, które nie chcą dorastać, uciekają w używki, nałogi, niebieskie ptaki, to partnerki, żony w masce córki, małej niezaradnej dziewczynki. Lub chłopcy szukający wciąż mamy.. często choćby tej karcącej, krytykującej…

Czasem temu dorosłemu „dziecku” brakuje dzieciństwa, gdyż w dzieciństwie brało na siebie problemy rodziców. Miało wręcz rozwiązywać ich problemy. Miało łagodzić kłótnie miedzy rodzicami. Miało pilnować pijanego tatę by nic złego nie zrobił mamie. Miało dbać o młodsze rodzeństwo, gdy rodzice byli zajęci sobą, pracą, czymkolwiek. Miało być grzeczne, posłuszne i być jak pluszowy miś… miało siedzieć cicho. Będzie wówczas jako dorosły obowiązkowy, poważny, perfekcyjny, odpowiedzialny za cały świat.. ratownik i zbawca.

Wszyscy nosimy w sobie „dzieci” z jednego prostego powodu:

👉 umysł podświadomy to wciąż umysł dziecka.

Oto kilka naukowych faktów:

💢 Do 7 roku życia fale theta zbierają dla nas cenne informacje służące przetrwaniu. Przygotowujące nas do tzw. Życia. A fale theta to fale podświadomości, hipnotycznego transu.

💢Od 7 roku zaczynają dominować fale alfa, które są niezbędne do uczenia się. Na tych falach żyjemy głównie do 12 r.ż.

💢Od 12 roku życia już tylko odtwarzamy programy. Odtwarzamy to czego nauczyliśmy się do tej pory.
Żyjemy na autopilocie.

Dlatego każdy podświadomy umysł, w wieku 12 lat idzie na „emeryturę”. Nie zbiera już niezbędnych do przeżycia informacji (jeśli nie musi), bo już tylko odtwarzamy tą rzeczywistość, której umysł nauczył się pilnie najbardziej do 7 r.ż. a potem do 12 r.ż. utrwalił.

Także każdy ma „wewnętrzne dziecko” czy tego chce czy nie, lub… każdy jest „dzieckiem”, które w swej genialności przybiera różnorodne role i maski. Umysł jest przecież genialnym aktorem…

Tak, każda dorosła rola to tylko rola, której głównym odtwórcą jest cały czas to małe dziecko = podświadomość.

Dlatego gdy jesteśmy dorośli często słyszymy, że zachowujemy się jak dzieci, i to prawda, bo nawigujemy z mapy stworzonej przez dziecko.

Gdy utożsamiamy się z umysłem, to jesteśmy niewolnikami tego dziecka. Mamy dokładnie takie same braki i potrzeby jak dziecięca podświadomość.

Potrzebujemy:
💠miłości,
💠uznania
💠akceptacji
💠bezpieczeństwa
💠bliskości.

Czyli chcemy to, co mały umysł zapamiętał, że nam brakowało w dzieciństwie. To czego uważamy, że nie dostaliśmy wystarczająco dużo od naszych rodziców.

I koło się zamyka 🔁, bo z jednej strony mamy zapis z dzieciństwa, że:

➡️ miłość = ból, krytyka, cierpienie – i to uważamy za złe, głupie, bezużyteczne.

➡️ A z drugiej strony widzimy, gdzieś na dnie serca czujemy, że miłość to coś zupełnie innego niż wzajemny układ.

Tak powstaje konflikt 🤜💥🤛Wewnętrzny konflikt.
Niby chcemy zmiany, ale boimy się puścić stare programy. Boimy się tej zmiany, choćby logiczne była lepsza niż dotychczasowa egzystencja.

To bardzo typowe, gdy jesteśmy jeszcze oddaleni od SIEBIE. Od naszej boskiej istoty. To typowe dla utożsamiania się z umysłem. Boimy się samotności, czyli śmierci. Odrzucenia starych paradygmatów. Bo boimy się podświadomie odciąć do klanu ✂️

👉 Aleksander Lowen napisał:

„My istoty ludzkie, jesteśmy jak drzewa, zakorzenione jednym końcem w ziemi, a drugim sięgającym ku niebiosom. Głębia sięgania zależy od naszego systemu zakorzenienia. Wyrwanemu drzewu obumierają liście, a u człowieka, któremu odcięto korzenie, duchowość staje się martwą abstrakcją”.

👉 Bert Bellinger również „ustawia” w rodzinnym klanie każdego „na swoje miejsce”, by się uwolnić od traum i w końcu móc zwrócić się do duchowości.

Z moich doświadczeń i 10 letniej obserwacji wynika, że jest zupełnie inaczej. Że im głębsze korzenie, ziemskie zależności, tym trudniej jest się zbliżyć do duchowości. Można wytworzyć sobie właśnie taką pozorną bańkę, duchowe ego, ale nie będzie to zbliżenie się do SIEBIE, a wykreowanie nowego „duchowego ja”, które wciąż będzie nawigowało z braku.

Gdy myślimy o korzeniach, to często mamy na uwadze to co ziemskie, rodzina, rodzice…

W metodzie, której jestem autorem EMBRACE THERAPY, jest coś co wywraca o 180 stopni koncepcję klanu, rodziny. Dzięki temu, możemy prawdziwie zbliżyć się do DOMU, do BOGA, do duchowości, do SIEBIE. Możemy stać się MIŁOŚCIĄ I ŚWIADOMOŚCIĄ.

Wówczas zapuszczanie korzeni, choćby tu na Ziemi ma sens.

Chodzi o zmianę percepcji tego KTO JEST NASZYM KLANEM…
Kto jest naszym Rodzicem..
Czyim dzieckiem jesteśmy…

Ziemska miłość, to nie miłość ale układ. To deal, warunkowa wymawiana. „Ja ci dam i tego oczekuje teraz od ciebie” – i odwrotnie.

Żaden rodzic nie kocha swojego dziecka, dopóki nie pokocha sobie. Dopóki nie zrozumie, nie poczuje KIM JEST, a jest przecież jak każdy z nas miłością.

W ziemskim świecie panuje strach, matki boją się o dzieci, bo jedną ze strategii na przetrwanie dla umysłu jest REPRODUKCJA. Mówienie: „kocham moje dziecko”, w monecie jeśli sama siebie nie kocham, nie uznaję w pełni, nie szanuję, jest nieprawdą. Jest iluzją miłości. Projekcją własnego nieuświadomionego braku miłość.

99% ludzi na świecie to niekochane dzieci, jednak podświadomie ogromnie cały czas zależne od ziemskich rodziców. Połączone korzeniami zwanymi lojalnością.

To ludzie bojący się odrzucenia, krytyki, porównujący się, powielający schematy rodzinne, nie wierzący we własne możliwości, przepraszający za życie, czujący się jak problem, niezasługujący.

Ale to także ludzie sukcesu, biegnący w ciągłym wyścigu o bycie najlepszymi, pierwszymi. To ciągłe pławienie się np. w materialnej obfitości przy jednoczesnym poczuciu braku, jako rodzaj kompensacji wewnętrznych dziur i braków.
To ciągła walka z życiem o bycie zauważonym. Bo pojawia się przekonanie, że przecież zasługuję! Tak zasługujesz, ale nie musisz o to walczyć. Twoja wartość jest po prostu sama w sobie. Ona jest. I tyle.

Dlatego Embrace TBERAPY zakłada, odcięcie się od ziemskich korzeni, i całkowitą zmianę perspektywy tego kto jest moim rodzicem i czyim dzieckiem jestem.

Moim rodzicem jest Bóg. Więc jestem Bogiem. Tak samo jak uważamy, że małe dziecko to dziecko człowieka, więc już człowiek.

To mega ogromny zwrot w świadomości.

Ta percepcja nagle zmienia wszystko.

💢 Zmiana tej percepcji sprawia, że możemy zapuszczać korzenie w Bogu i piąć się konarami jednocześnie do Boga.

A co z ziemskimi rodzicami? Co z dziećmi, partnerem?

No spróbuj sama do tego dojść…

Skoro jesteś pełna miłości, zaufania, nie ma w tobie lęku, jest radość , poczucie szczęścia, zdrowia i obfitości, to jaki staje się twój zewnętrzny świat?

Dokładnie taki sam jak ten w środku.

Relacje z ziemskimi rodzicami, klanem, dziećmi, partnerem stają się bezwarunkowe. Są oparte na miłości, świadomości i wolności wyboru. Są piękne i prawdziwe.

Może być tak, że na początku ta „zmiana” będzie komuś nie na rękę delikatnie mówiąc. No ale cóż… wówczas możesz komuś pokazać co Ty zrobiłaś by stać się miłością i kochać bezwarunkowo siebie i świat.
Jeśli ktoś nie będzie gotów tego przyjąć, zaakceptujesz to jakbyś patrzyła na małe dziecko, które się wkurza. Ale ty jesteś spokojna, kochasz i akceptujesz mimo wszystko. Bo wiesz, że to nadal małe dziecko, które jeszcze nie wie Kim Jest.

Te relacje płynące z twojego czystego serca zaczną inicjować zmianę dookoła ciebie. Zaczniesz dzielić to co się w tobie pomnożyło do nieskończoności.

Relacje w świecie ludzi, staną się wolne i oparte o miłość i świadomość.

Wewnętrzne Dziecko nie będzie się już bało samotności czy odrzucenia, bo wie czyim dzieckiem jest. Będzie się czuło uznane w pełni przez Boga. Bo tylko Bóg (Twoje boska świadomość) może je uznać bezwarunkowo. Twoja boska świadomość może to zrobić. Tylko Bóg może pokochać bezwarunkowo. I tylko twoja boska świadomość może to poczuć poprzez czyste w przepływie prawdy serce.

Umysł stanie się wówczas nie problemem do naprawienia, nie czymś co należy wymienić, ulepszyć, odrzucić, zniszczyć, zmienić jakiś program czy wersję „siebie”, ale stanie się doskonałym, zaufanym i pełnym geniuszu kompanem do podróży zwanej życiem na planecie Ziemia.

To będzie życie na Ziemi w poczuciu świadomości tego, że jesteś Bogiem, boskim przejawem tej pozornej iluzji obrazowego istnienia. Rzeczywistość sama w sobie jest pusta. Mówi o tym fizyka kwantowa. Sam Joe Dispenza potwierdza:

👉 „Atom to 99,99999 % energii i 0,00001% materii.

Czy w takim razie to nie paradoksalne, że całą uwagę kierujemy na ten ułamek rzeczywistości, który jest materialny? Czy coś nam nie umyka?

• Ciało fizyczne to uporządkowane układy energii i informacji, zjednoczone ze wszystkim w polu kwantowym.
• Jesteś świadomością korzystającą z ciała i mózgu, aby wyrażać różne poziomy umysłu.”

O poziomach świadomości będzie już niebawem na kolejnej edycji kursu ALCHEMICZNE R-EWOLUCJE 🔥

Zatem obraz rzeczywistości jest pusty. Atom jest praktycznie pusty.

Gdy masz świadomość Kim Jesteś, możesz się bawić tymi obrazami dowolnie, bez identyfikacji z obrazem. Możesz go doświadczać jak chcesz. Masz pełną zgodę na stratę i ból, jak ja po śmierci taty, ale nie utożsamiam się z tym bólem. Pozostaję w mojej boskiej, kosmicznej ciszy.. a tu jest radość i zaufanie do natury obrazu. Do natury życia i śmierci.

To jest cisza, jak ta na Mont Evereście (nie byłam ale tak sobie to wyobrażam). Gdzie słychać tylko lekki świst wiatru… jest cisza…

To jest dom. To jest drzewo, które rośnie w górę, zapuszczając przy tym korzenie w swój boski klan, z którego pochodzi. Ziemskim klanem stają się wtedy wszyscy ludzie, a nie jacyś wybrani zwani potocznie „rodziną”. Rodziną staje się zarówno żul spod sklepu jak i własna mama. Są bez różnicy dla Ciebie. Widzisz w nich Boga, którym jesteś. Nie oceniasz. Nie różnicujesz. Nie faworyzujesz i nie dyskryminujesz.

Wewnętrzne dziecko w ten sposób dorasta i staje się dojrzałą boską świadomością. Staje się miłością…

Już tym Jesteś.

Staw się do miłości.

Staw się do przypomnienia sobie Kim Jesteś I kim jest Twoja prawdziwa „rodzina”. Tylko wtedy przestaniesz być wciąż szukającym miłości, uznania, akceptacji, bezpieczeństwa, bliskości, osamotnionym, wystraszonym DZIECKIEM.

Kocham Cię 💗
.
.

Tym właśnie zajmuję się na sesjach, kursach, warsztatach oraz Akademii Embrace.

Używam mojej autorskiej metody EMBRACE TBERAPY ™, którą pragnę podzielić się ze światem. Na razie z Polską. Poprzez rozwój Akademii Embrace. Poprzez nadanie licencji na tą metodę (gdyż jest ona objęta prawem autorskim), na używanie jej w jak najszerszym gronie.
Pragnę by metoda ta, objęła cały świat. I wierzę, że tak właśnie będzie. Już jest 😍 EMBRACE to właśnie objęcie MIŁOŚCIĄ I ŚWIADOMOŚCIĄ.
EMBRACE to moja filozofia łączenia w JEDNIĘ Miłości i Świadomości.

EMBRACE to nasze wspólne istnienie w jednym Polu. To Bóg, Wszechświat. To istnienie jak w lustrzanym odbiciu. Widzę Cię a Ty widzisz mnie, czyli widzę siebie w Tobie a Ty widzisz siebie we mnie.

EMBRACE to objęcie świadomością i miłością lustra, to zobaczenie prawdy o sobie.

Dlatego EMBRACE.
Jesteś tym kim jestem. Jestem tym kim jesteś.
JesteśMY tym samym. Jesteśmy dla siebie doskonałym odbiciem. Doskonałym lustrem ❤️

Przytulam z serca,
Dagmara

Jeśli zaczniemy się zmuszać do zmiany, to zrobimy sobie kuku.
Strzelimy sobie samobója.

To pierwszy krok do frustracji. Do pogrążenia się w jeszcze większej niemocy a nawet w depresji.

Jeśli stawiasz się dla innych, bo inni, bo wszyscy, bo koleżanka, bo w pracy mówią: „rozwijaj się”, bo ktoś, bo coś, bo nowy partner się rozwija, bo obiecują, że po tym będzie raj na ziemi, a ty wciąż myślisz z tyłu głowy, że to „gruszki na wierzbie”, „obiecanki cacanki”, „strata czasu”… to nawet się za to nie zabieraj!

Rozwój osobisty czy duchowy ma sens i moc zmiany TYLKO WTEDY, gdy tego naprawdę CHCESZ! 💝

Wtedy twoja INTENCJA pochodzi z ciekawości tym procesem.
Jest czymś, co robisz po raz pierwszy, bo tego chcesz.
Bo cię to zaczyna kręcić.
Owszem, może się boisz, to naturalne, ale temu lękowi towarzyszy jakaś iskierka ekscytacji.
To jak skok na bungie. Będziesz miała z tego frajdę jeśli sama podejmiesz taką decyzję, ale będziesz czuła ogromy wstręt do tego i strach przed skokiem, jeśli miałabyś to zrobić tylko dlatego, że ktoś cię zmusza.

Żeby znaleźć wewnętrzną motywację oraz intencję z miłości do tej zmiany a nie z lęku, należy odpowiedzieć sobie szczerze na podstawowe pytanie:

👉 PO CO TEGO CHCĘ?
👉 DLA KOGO TEJ ZMIANY CHCĘ?

Pamiętaj przy tym, że wg tradycyjnego paradygmatu:

ROBIĘ/DZIAŁAM 👉 MAM 👉 CZUJĘ

wszystko co robimy, robimy dla tego by na końcu się CZUĆ:

🔻 akceptowani
🔻 kochani
🔻 bezpieczni
🔻 uznani
🔻 ważni

Kolejne ogromnie WAŻNE pytanie to:

👉JAK MOJA ZMIANA WPŁYNIE NA RELACJE Z MOIMI RODZICAMI? DZIEĆMI? PARTNEREM? PRACĄ?

Dlaczego to pytanie jest tak istotne?

Bo często nie uświadamiamy sobie lęku przed odrzuceniem, który powstrzymuje nas przed zmianą‼️

A trzeba pamiętać,że każda wewnętrzna zmiana, pociąga za sobą zmianę na zewnątrz.

👉 Jeśli np. nie chcemy być w danym związku, ale boimy się oceny dzieci, rodziców czy kogoś innego… tym samym boimy się ich odrzucenia.

Dlatego często NIE decydujemy się na zmianę ze względu na to, że nieuświadomione CIERPIENIE z powodu utraty bliskich (z powodu ich braku zgody da naszej decyzji, ich odrzucenia), sprawia, że „mniej” cierpimy pozostając jednak w relacji z człowiekiem, z którym nie chcemy być.
Więc podświadomość wybiera „mniejsze zło”, jak zawsze w celu naszej ochrony.

Czyli umysł chroni nas przed cierpieniem tak jak umie najlepiej.

Jeśli wychowaliśmy się jako posłuszne dzieci, które boją się przeciwstawić rodzicom, zawieść ich oczekiwania, to mamy kłopot jeśli decydujemy się na rozwój i zmianę. Bo będziemy wchodzili w rozwój na „pół gwizdka”, jedną nogą pozostając lojalni rodowi, drugą nogą niby chcąc nauczyć się i poczuć bezwarunkową miłość… Nie da się mieć ciastko i zjeść ciastko. Bezwarunkowa miłość do świata jest możliwa jeśli uwolnimy się najpierw od wszelkich warunków. Dopiero wówczas możemy kochać bezwarunkowo choćby to, co pozornie stwarzało warunki.

Chyba, że czujemy, że nadszedł już odpowiedni moment by dorosnąć. By przestać nosić zrzuconą na nasze małe barki jeszcze w dzieciństwie odpowiedzialność rodziców. Że nadszedł czas, by rodzice też dojrzeli i by każdy wziął odpowiedzialność za siebie. Wtedy mamy szansę stawić się pomimo lęku, do MIŁOŚCI. Tej bezwarunkowej, której umysł nie zna.
Tej dla siebie, choćby kosztem tego, że innym się to nie spodoba. Choćby kosztem przekonań wyniesionych z domu, że to egoizm, egocentryzm, narcyzm.

A największym egoizmem jest przecież zmuszanie innych i wywieranie na nich wpływu by zachowywali się tak jak my chcemy.

Jeśli rodzice wywierają właśnie taki wpływ na nas, to nie ma tu mowy o bezwarunkowej miłości. Nie ma tu mowy o żadnej miłości. To tylko egoistyczne trzymanie pieska na smyczy, który może odejść maksymalnie od pana na 2 metry. To trzymanie w niewoli dla własnych nieuświadomionych potrzeb. To brak wolności i poszanowania największego daru jaki dostaliśmy od Boga – wolnej woli.

Dlatego jeśli wchodzisz w rozwój, ale nie czujesz się gotowa, by zrobić ten krok dla siebie bez względu na „konsekwencje”, ufając, że życie cię prowadzi, najlepiej jak może, to lepiej nie wchodź w to. Nie teraz.

Może przyjedzie taki czas, w którym zmienisz zdanie i zrobisz to dla siebie. Wtedy będziesz tego pragnęła. Wtedy będziesz cieszyła się jak dziecko odkrywając kolejne pokłady zakrytej podświadomości. Będziesz zmotywowana. Twoja intencja będzie twoim wsparciem. Będziesz to czuła.

Nie wchodź w rozwój z ciśnieniem, z oczekiwaniami, z presją czasu i zmiany, bo osiągniesz odwrotny efekt.

Podejdź do rozwoju jak do nowego fascynującego związku… jak do randki bez zobowiązań… na razie się po prostu tylko poznajecie… a nie umawiacie się przecież od kopa na ślub i dzieci bo zegar biologiczny bije, prawda?

Niech to będzie przygoda… zabawa w odkrywanie… podróż… a nie przyMUS…

Niech twoją intencją będzie miłość a nie strach.

Z miłością 💖
DAGMARA

#stawSięDoMiłości

Pozwól sobie na ból, jaki przeszywa niejednokrotnie Twoje wnętrze…

Pozwól sobie na łkanie z rozpaczy… aż się zmęczysz… aż wypłaczesz wszystkie swoje łzy… 😢

W płaczu jest moc uwalniania napięcia, emocji, w tym bezsilności, złości, lęku…

Płakałam wiele razy w moim życiu..

🔺Najpierw z poczucia niesprawiedliwości, niemocy znalezienia miłości, której szukałam na zewnątrz

🔺Potem płakałam bardzo przy okazji pracy nad poszukiwaniem #prawdy. Płakałam przy odpadaniu #iluzji. Gdy umysł nie chciał, bo się bał, puścić to, do czego się przywiązał…

🔺Potem płakałam ze szczęścia… z wdzięczności, z wzruszenia, z radości i z zachwytu nad tym jak życie jest zajebiscie piękne, mądre, doskonale w swojej całej układance…

🔺Potem płakałam z bólu gdy zapominałam, ale tuż po chwili ocierałam łzy szczęścia z przypomnienia Kim Jestem.

Dziś zwykle płaczę, tak jak na załączonym zdjęciu… wtedy gdy obieram cebulę 🤣🧅

Dziś dziękuję za #łzy, które wypłakałam, za każdy rozmazany tusz do rzęs, za każdy ból, który przekazywał jak ostry nóż.

Kiedyś myślałam, że to moja #dusza cierpi. Dziś wiem, że Dusza to #Duch, #Bóg, Miłość… a Bóg przecież nie cierpi.. dlatego to co cierpiało to #ego. Podświadomość. To czego nie byłam świadoma, czyli to czego o tych ograniczeniach nie wiedziałam.

Dowiadując się kim NIE-JESTEM, by odkryć to KIM #JESTEM, zajęło mi trochę czasu i kosztowało sporo łez, ale niewątpliwie było warte tego spokoju i zaufania do ŻYCIA, które dziś jest przewodnią INTENCJĄ mojego istnienia ❤️

Zapraszam kochani dziś o 20:00 na #live na moim fanpagu. Będzie o #marzeniach i #intencji. Zrozumienie tego tematu jest podstawą świadomej kreacji 💖

🕊 13 maja rusza także kurs online PRZEZ UMYSŁ DO SERCA 🧠👉❤️ szczegóły w linku w komentarzu ⤵️

Dagmara