Wiem, brzmi trochę jak zależność, jak warunek… najpierw ja mam coś zrobić, potem świat mi to da…
Tak naprawdę to tylko prawda ubrana w słowa, by pokazać Ci jak to działa.

Bo wiem, że trudno na początku uwierzyć, że poza Tobą (świadomością, która postrzega Ciebie) nie ma nikogo innego.
Trudno uwierzyć, że świat zewnętrzny jest tylko odbiciem tego jak traktujesz i widzisz samą siebie.
Trudno przyjąć za prawdę, że jesteś odpowiedzialna za scenariusz w jakim odgrywasz rolę.
Trudno także zrozumieć, że wszystko dzieje się dla twojego dobra. Wiem… dla mnie też było trudne lata temu…
To dlatego staram się pisać dla Ciebie innymi słowami. Takimi trochę z umysłu, który doskonale rozumie język zależności i warunkowości.

To daje umysłowi poczucie sensu i celu, choć nie ma żadnego celu, ani drogi, ani też sensu.
Jeśli jesteś ma etapie, że to o czym mówię jest abstrakcyjne, ale masz otwartość i zgodę za podążanie w tym kierunku, to znaczy, że jesteś gotowa na te słowa… pomimo iż umysł tego nie ogarnia, to COŚ w Tobie wie, że to prawda.. to COŚ chce tam iść.

To COŚ, to dualna strona umysłu, która się przebudza do PARWDY. Ta tzw. „Boska strona umysłu”. Ona chce tego słuchać, chce się tym karmić…
Prawda, do której się budzi jest Ciszą.
Cisza ta nie potrzebuje słówek zapewniających o miłości czy akceptacji.
Cisza to cisza.
Pustka.
Nic-ość.
Wtedy jest pełnia.
Tam nie ma ani radości, ani miłości, ani ekstazy, ani szczęścia.
Nie ma NIC.
A paradoks jest taki, że JEST WSZYSTKO.
Poczucie pełni.
Niezdefiniowane emocjami.
Nienazwane słowem.
Wejście w przestrzeń TEJ CISZY, nie zwalnia nas życia.
Nie zwalnia nas z emocji.
Ale zdecydowanie redukuje ich rolę jaką miały.
Umysł w swojej naturze biegnie do radości i szuka szczęście, a ucieka od cierpienia.
Im bardziej ucieka, tym więcej go doświadcza.
Bo ucieka przed samym sobą a tego zrobić nie może.
Goni za własnym ogonem, karcąc się samemu za to, że nie daje rady osiągnąć wyznaczonego przez siebie celu.
Bycie w ciszy, nie oznacza bezbarwnego życia.

Nie.

Oznacza życie w lekkości i zaufaniu. W płynięciu z życiem.
Oznacza pamiętanie o tym Kim Jesteś przy jednoczesnym graniu roli. To pamiętanie o tym, że jesteś aktorem a nie postacią, którą odgrywasz.

Czy nie można się przy tym dobrze bawić?

Wręcz przeciwnie, można.
Można bawić się w życie. Tak jak małe dziewczynki w „dom”.
Pamiętasz jak bawiłaś się w „mamę”? W „żonę”?
Teraz nic się nie zmieniło.
Serio.
To wciąż zabawa.
W dom.
W pracę.
W zdobywanie marzeń.
W zdobywanie czegokolwiek.
W naukę.
W odkrywanie siebie.
W cierpienie i radość.

Zobacz, zbadaj to… co by się stało, gdybyś wyszła z roli i stanęła obok?
Wiem, umysł krzyczy, że to niemożliwe.

A gdyby jednak było możliwe?
Co by się stało?
Co by stracił?
Co by zyskał?
Straciłby osobowość? Tożsamość?
Zauważ jak cię tą rolą szantażuje, jak cię trzyma w ryzach każąc Ci się z nią utożsamiać.
Co by zyskał?
Wolność? Spokój? Radość? Luz?
Wow. Wiec dlaczego tego nie robi?
Czego się boi? A może kogo się boi?
Wiem.. jak zawsze rodziców, za którymi pochowali się partnerzy, mężowie, żony, szefowie z pracy, koledzy i koleżanki…
Wszyscy ci, którzy myślimy, że nas ocenią. ⤵️
A jak nas źle ocenią, to nas wykluczą. ⤵️
A jak nas wykluczą, to o nas zapomną. ⤵️
A jak o nas zapomną to zostaniemy sami. ⤵️
A jak zostaniemy sami to umrzemy. 🚫
Wiesz kiedy się to zapisało w Tobie?
W twojej podświadomości?

Jak miałaś zaledwie kilka lat.Może jakieś 3-5. Może wtedy gdy rodzice się kłócili, rozstawali, gdy odeszli…
Wtedy owszem, samotność oznaczała ŚMIERĆ.
Tak narodził się strach.

Albo czasem jeszcze wcześniej.. już w okresie prenatalnym, gdy rozważano aborcję czy będziesz istniała czy tez nie.
Wtedy umysł zapisał dla Ciebie najlepszy wzór na PRZETRWANIE.
Zapisał, że należy być posłuszną, lojalną. Bo jak będziemy lojalni wobec tych, dzięki którym przetrwaliśmy, to tak jakby być niewolnikiem w pełni zależnym od woli swojego pana – zwykle rodziców. Ale niewolnikiem dobrze za swoje posłuszeństwo nagradzanym.

Wszczepiony obowiązek opieki nad nimi, przekonania tylu: „że ja cię urodziłam i się tobą opiekowałam w dzieciństwie, to na starość ty masz się zaopiekować mną”, powodują że jeszcze bardziej pogłębia się podświadome niewolnictwo.
By tego nie dostarczyć często uciekamy na drugi koniec świata mając wymówkę życia zagranicą, w innym mieście.
Boim się nadal oceny rodziców. Boimy się prawdy i tego, że każdy jest odpowiedzialny tylko za siebie.
Boimy się być szczęśliwi i wolni.

Boimy się oceny o wyrodnej córce. Boimy się być na świeczniku rodziny, bliskich.
Boimy się żyć w prawdzie o tym, że poza nami, wszystko inne to projekcja. Bardzo realna, ale jednak projekcja.
Boimy się własnego szczęścia bardziej niż porażki. Nauczyliśmy się, że rola ofiary nas chroni. Że inni nam współczują, że nas wtedy uznają, akceptują a może nawet kochają.
Ale to zapomnienie o istocie życia.
To zatonięcie w roli.
Utożsamienie się z nią.
Z cierpieniem typowym dla roli projektowanych z umysłu.
Gdy zaczniesz stawiać się dla siebie i do siebie w świadomości, miłości, dobroci, uprzejmości… cały zewnętrzny świat odpowie tym samym.
To nie obietnica.
To wielokrotnie sprawdzona prawda.
Nie bój się być wolna.
Nie bój się wrócić do własnej ciszy.
Nie bój się twojej boskości.
Nie bój się siebie.
Jesteś. I tylko to ma jakikolwiek sens.

Kocham Cię ♡
Akceptuję
Widzę Cię ღ

JESTEŚ —> JESTEM = JESTEŚ(my)

Z miłością 💕
Dagmara

Nie. To tylko półprawda.

I wiem, że to wiesz.
Wiem, że gdzieś na dnie czujesz, że TY, to COŚ znacznie więcej niż ta przygoda w ludzkiej skórze zwana życiem.
Dlatego gdy mówię o tym, że należy przejąć pełną odpowiedzialność za siebie i tylko za siebie, nie mam na myśli żebyśmy przestali widywać się z rodzicami, wyjechali od nich daleko w siną dal, odrzucili ich i wyklęli. Mam na myśli to, żeby wyjść poza ludzką rolę i stawić się do BOGA. Do SIEBIE. Do tego CZEGOŚ, kim wszyscy jesteśmy w esencji.
Wytłumaczę to jaśniej.

Wyobraź sobie że jesteśmy jak czysta woda, z której kilku kucharzy przygotuje różnorodne zupy. Jedna będzie miała kolor pomarańczowy i będzie to zupa z dyni. Druga zielona – ogórkowa. Pomarańczowa z pomidorów i czerwona z buraków. Będzie też rosół, i tajska pikantna z curry.

Te różnorodne zupy, to nasze różnorodne życia. Domy, przekonania w jakich wyrośliśmy. Można powiedzieć – środowisko. Każdy z nas będzie wierzył, że środowisko danej zupy jest jedyne i najwłaściwsze. Najlepsze z możliwych.
Ale tak nie jest. Każda zupa i owszem ma swoją charakterystykę, taką samą jak nasze z pozoru różnorodne domy, w których dorastaliśmy, ale popatrz głębiej… jest jakiś wspólny mianownik dla każdej z nich… pamiętasz? – czysta, krystaliczna woda.
Ona została zmącona różnymi składnikami, ale to nadal woda.

I tak jest z nami. Wychowywani w różnych domach. Z różnymi przekonaniami. W różnych zupach, o różnych smakach. Ale to co nas wszystkich łączy to wspólna istota. Jedna energia. Jeden Duch. Bóg, którego kroplami z tej całej studni pełnej wody jesteśmy.

Gdy przypomnimy sobie, że nasi rodzice to także aktorzy wykreowani do tworzenia tego teatru zwanego życiem, i że oni nie są prawdziwym i jedynym źródłem naszego istnienia, zrozumiemy, że nie ma innych rodziców jak jeden Duch. Jedna Energia. Jeden Bóg.

Zrozumiemy, że jesteśmy tu, bo Świadomość stwarza siebie w formie używając do tego umysłu. A ten, tak bardzo wchodzi w odgrywaną rolę, że zapomniał, że nie on jest tu protagonistą. Przez co zaczął się utożsamiać z rolą, którą odtwarza. Zaczął dbać o każdy detal, pozornie trzymając wszystko pod kontrolą. Zużywa na to ogrom energii, walczy, ucieka, szamoce się sam ze sobą. Bo zaczął w pysze chcieć znaczyć więcej niż sam Stwórca. Dlatego umiera. Choć mógłby „żyć wiecznie” w formie. Ale dopóki nawiguje z braku, z pychy, z lęku to będzie wciąż upadał kopiąc się z Prawdą jak z koniem.
Paradoks jest taki, że gdy sam umysł zaakceptuje, iż bez Świadomości ta „ludzka sztuczna inteligencja” wyposażona w emocje – nie istnieje – wówczas staje się on z walczącego wojownika, „najlepszym” przyjacielem Boga.
Najlepszym, w sensie, że umysł wie, „gdzie jego miejsce”.

Jak w „ustawieniach”.
Tyle, że rodzic zamiast ziemskiego, jest boski.
To jest właśnie esencja mojej autorskiej metody zmiany perspektyw EMBRACE THERAPY, z którą pracuję podczas sesji 1:1, oraz na kursie Przez Umysł do Serca.
To powrót na „miejsce” ale umysł wobec BOGA. Nie reprezentacja podświadomości zwana „dzieckiem” wobec ziemskiego rodzica.

Bo to nadal tylko sztuka teatralna.
To nadal tylko ustawienia w teatrze. To tylko korekta scenariusza, ale to wciąż przedstawienie.
Gdy umysł wraca do Boga, dojrzewa.
Kończy się historia oczekiwań.
Historia oskarżeń.
Historia pretensji.
Historia braku.
Historia niemocy.
Historia ofiary i kata.
Pojawia się pełnia.
Cisza.
Pustka, w której jest wszystko.
Wszystko bez euforii.
Bez radości.
Bez szczęścia.
Pojawia się „święty spokój”.
Bezimienny.
Bezpłciowy.
Bezbarwny.
Neutralny.
Wolny.
Lekki.
Pojawia się brak warunków i pełnia bycia.
Czysta Miłość.
Czy zanurzona w tej miłości możesz nie kochać, nie szanować, nie uśmiechać się z radością do Twoich ziemskich rodziców?
Do aktorów z jednej sceny?
Nie!
Gdy jesteś skąpana w Miłości nie ma opcji, byś kogoś nie kochała. Nie ma opcji byś kochała kogoś „bardziej” i „mniej”.

Serio.
Nie plujesz wtedy także na rząd, Billa Gates’a, kandydata opozycji, kornona(ś)wirusa.
Nie plujesz na matkę, ojca, rodzeństwo. Nie plujesz na siebie gdy się pomyślisz. Nie plujesz na szefa, na kolegów z pracy.
Bo widzisz we wszystkim co się pojawia piękno i doskonałość.
Widzisz jak to się wszystko w siebie wpasowuje. Jak wydarzenia i osoby (przejawy twojej w nich świadomości) były i są doskonałe.

Wówczas nie musisz nikogo „ustawiać” na deskach teatru. Wiesz, że ziemscy rodzice – najlepsi aktorzy da tego scenariusza – nie są źli. Nie są „jacyś”. Oni tylko odtwarzają swoją rolę.

Często nieprzebudzeni. Często zatopieni w scenariuszu życia. I jest ok. To nie ich wina. Sama dobrze wiesz jaka jest potęga umysłu gdy chce zatrzymać nas w swoich objęciach.

Dlatego nie musisz ustawiać się jako dziecko wobec rodziców. Ustaw się raczej jako Dziecko Boga do Niego samego i napełnij się miłością. Boską, bezwarunkową miłością.

Wówczas w pełni jestestwa poczujesz brakujące umysłowi uznanie dla tego Kim Jesteś, akceptację, uwagę, poczucie bezpieczeństwa i miłość.

Wtedy twoja wewnętrzna pełnia przełoży się z twojego wnętrza na świat zewnętrzny.
Naturalnym się stanie uznanie, miłość, empatia, wdzięczność, szacunek, uprzejmość dla innych, w tym dla ziemskich rodziców.
Życzę ci tego odpuszczenia. Odpuszczenia pozornych historii życia.
Życzę ci bycia.

Gdy będziesz w sobie, będziesz wszędzie.
Będziesz miała wybór doświadczania.
Z wachlarza emocji wybierzesz jak z menu czy wolisz doświadczać radości czy może smutku.
Tego Ci życzę💕

KOCHAM CIĘ 🌟
Dagmara

Łatwo nam uwierzyć, że jesteśmy zbudowani z komórek, bo uczą nas tego już w podstawówce na biologii.
Ale gdyby na fizyce zamiast nudnych wzorów były do dyspozycji mikroskopy kwantowe, zaczęlibyśmy już od małego oswajać się z 𝐅𝐀𝐊𝐓𝐄𝐌, że rozbierając komórkę na mniejsze cząstki i patrząc na nią mocniejszym okularem mikroskopu, zobaczylibyśmy atomy. Kwanty. Energię. Zobaczylibyśmy na własne oczy, że atom sam w sobie praktycznie jest pusty. Materii w nim jest tyle co kot napłakał:

𝐀𝐓𝐎𝐌 to 99,99999 % energii i 0,00001% materii.

𝐉𝐨𝐞 𝐃𝐢𝐬𝐩𝐞𝐧𝐳𝐚 mówi:
„Ciało fizyczne to uporządkowane układy energii i informacji, zjednoczone ze wszystkim w polu kwantowym. […] Jesteś świadomością korzystającą z ciała i mózgu, aby wyrażać różne poziomy umysłu. […] Struktura mózgu odzwierciedla wszystko, co znamy w swoim otoczeniu. […] Wszystkie osobiste doświadczenia z ludźmi, rzeczami w rożnych okresach i miejscach są odzwierciedlone w sieciach neuronów.”

To oznacza, że gdybyśmy już w szkole zaczęli przyswajać 𝐀𝐊𝐓𝐔𝐀𝐋𝐍Ą wiedzę a nie tą, na której z wygody zatrzymaliśmy się w starym systemie edukacji, zaczęlibyśmy otwierać się na zupełnie nowe postrzeganie tego Kim Jesteśmy.
🧐 Gdybyśmy uczyli się już w szkole, że jesteśmy jedną energią, to mielibyśmy dużo więcej luzu i dystansu do siebie i do innych.
🧐 Gdybyśmy już jako dzieci mieli otwartość na akceptację tego, że ciało to skumulowana energia, która zorganizowała sobie fantastyczny zbiór nieziemsko funkcjonujących układów by przejawiać się w materii jako postać, ciało, człowiek, to zaczęlibyśmy mieć otwartość na kompletnie inną wizję siebie i świata.
👉 Zaczęlibyśmy się zastanawiać KIM JESTEŚMY zatem?
👉Kto jest tym, KTO powołuje tą energię do BYCIA w formie?
👉KTO wybiera w jakiej z istniejących już form się „narodzę” jako nowe życie, nowa forma?
👉Dlaczego zapominam o tym Kim Jestem?
👉Czy zapomnienie jest czymś złym czy dobrym?

Ale zapominamy o tym i to jest 𝐅𝐀𝐊𝐓.
Zapominamy o tym Kim Jesteśmy.
„Zaraz zaraz – powiesz. – Przecież ja wiem kim jestem”!!
To też prawda.
Wiesz kim jesteś proporcjonalnie do twojej własnej świadomości.
Z umysłowego postrzegania jesteśmy osobnym bytami.
Jesteś Ty, jestem ja, są jacyś oni.

Jest MOJA rodzina, MOI znajomi, MÓJ facet, MOJE dziecko, MÓJ projekt i wiele innych MOICH rzeczy i osób.
Gdy patrzymy na powierzchni tego co widzą biochemiczne oczy, mózg przetwarza wszystko w kategoriach materii, którą widzi. Tej historii się trzyma. Ona kreuje rzeczywistość, w którą sam wierzy.
Na tym poziomie nie ma abstrakcji.
Jest białe i czarne.
Jest dobre i złe.
Jest moje i twoje.

Czasem może być także wspólny środek, z naciskiem, że po rozwodzie znów to coś staje się moje i twoje. Nawet „nasze wspólne dziecko” staje się przedmiotem takich negocjacji.
Z tego poziomu osoba zapytana o to Kim Jest odpowie, poprzez własne utożsamienia z tym co widzi.
Utożsami się także ze statusem społecznym, z umiejętnościami jakie ma (one będą definiować jej wartość), z zapleczem finansowym i z własnymi zachowaniami.

Z tego poziomu inni będą albo lepsi albo gorsi od niej. Będzie z nimi walczyć albo się przed nimi chować w skorupę.
Czy to jest zatem nieprawda o tym kim ta osoba jest?
Otóż to jest „prawda” dla tej osoby.
Samo już słowo OSOBA, wskazuje na OSOBNy byt.
Na OSOBne istnienie, OSOBiste doświadczenie.
Czyli jako osoba, jako przejaw tego co widoczne na powierzchni, ta osoba jest właśnie tym co o sobie wie i co widzi.
To jak bycie kotem, jaszczurką czy rybą.
🐈🦎🐟

Bez głębszej świadomości tego Kim Jesteśmy, widzimy siebie i świat w okół jako ofiarę lub predatora. Widzimy zagrożenie, z którym walczymy lub przed nim uciekamy. No i jeszcze rozmnażamy się, podrywamy, wchodzimy w okres „godowy” zwany zakochaniem myśląc, że to miłość.

Czy to wszystko to nieprawda na nasz temat?

Prawda na poziomie tej powierzchniowej perspektywy.
Ale to perspektywa, którą kiedyś porównałam do tego jak mój synek mając 3 latka postrzegał świat w 2D. Myślał, że okno naszego domu było wyżej niż słońce, które w płaskim obrazie rzeczywistości widzianej jak płaski rysunek, faktycznie było niżej niż nasze okno.

On nie rozumiał perspektywy 3D. Nie widział, że słońce jest wyżej a to, że widzi je niżej jest tylko optyczną iluzją.
Tak samo jak mój syn dziś prawie 5 letni, jest przekonany, że to Słońce obraca się w okół Ziemi.
I co z tego, że mówię mu, że jest odwrotnie. On i tak widzi to co widzi, i to dla niego jest najprawdziwszą prawdą.
Dlatego jak to mówią: „prawda jest jak dupa- każdy ma swoją”.
Ale to nie oznacza, że ta „nasza” powierzchniowa prawda jest jedyna.
Kopernik musiał się niezłe napocić by odwrócić sposób myślenia ludzkości na temat tego czy to ziemia się kręci w około słońca czy odwrotnie.Pewnie nie każdy uwierzył od razu, pomimo iż Mikołaj pokazywał dowody swojej nauki.

Tak samo jest dzisiaj.Wiem, że JA to coś więcej niż ciało i umysł.
Potwierdza to nauka o kwantach.
Fizyka kwantowa.
Obecna z nami od 100 lat.
Niestety nikomu nie zależy by przeznaczyć jej znaczącą część w naszym szkolnictwie, stąd niewiedza i wiara w stare paradygmaty, dalej szerzy się pomimo nowych odkryć.
Metaforycznie nadal wierzymy, że to słońce kręci się wokół ziemi.
Nie chcemy przyjąć innej prawdy bo to niewygodne.
To wymaga zostawienia starych przyzwyczajeń.
To wymaga asertywności.
Stanięcia za tym Kim Jestem często sprzeciwiając się tym, których umysł widział jako niepodważalne autorytety.
To rodzi strach.
A strach ma wielkie oczy.
Nadmuchuje się i rozrasta, by zająć całe Twoje pole widzenia.
Byś nie dojrzał światła i prawdy o tym Kim naprawdę Jesteś.
A Kim Jesteś jeśli nie Kowalskim w ciele? 🤷🏻‍♀️
Jesteś jedną nierozerwalną i nieoddzielną od nikogo energią. Ani złą ani dobrą .
Takie historie też się pojawiają, że jest jakąś świetlistą energią, którą jesteś i jest też jakaś reptiliańska, plejadiańska energia… oczywiscie ta zła… Czyli takie gwiezdne wojny tyle, że z ziemi przeniesione na inne galaktyki.
Ale to dalej separacja – wróg numer 1 JEDNI, miłości, quantum.
Dla mnie nie ma dobrej i złej energii.
Jest tylko filtr z jakim patrzymy na siebie i życie.
Jest 𝐉𝐄𝐃𝐄𝐍 𝐁𝐎́𝐆.
Czyli wszystko to co jest. Łącznie z Tobą w tym 𝐖𝐒𝐙𝐘𝐒𝐓𝐊𝐈𝐌.
Ty = Wszystko to co 𝐉𝐄𝐒𝐓.
Ty to Świadomość, która wie, że 𝐉𝐄𝐒𝐓.
Istnieje poza twoim cielesnym bytem.
Istnieje zawsze.
Neutralna.
Cicha.
Przejawiająca się i tyle.
Z założenia czuję, że ona chce dla siebie dobrze, dlatego dąży do Miłości – zawsze.
Przeszkadza jej umysł.
On chce zająć jej miejsce i grać pierwsze skrzypce.
Niech gra.
Gdy rozpoznasz Kim Jesteś, umysł może być solistą. Ale ten umysł jest już jak nowe pokolenie Kopernika, które urodziło się i wiedziało, że to Ziemia kręci się wokół Słońca, a nie odwrotnie.
Czy to oznacza, że mamy negować „wschód i zachód” słońca wiedząc, że ono nigdzie nie wschodzi i nie zachodzi?
Nie.
Wiemy jak jest i oglądamy ziemskimi oczami to co się pokazuje.
Te dwie prawdy ze sobą nie kolidują, bo wiesz… tak…Ty Wiesz jaka jest Prawda.
Dlatego nie boisz się, że słońce nie wstanie po całej nocy. Ufasz. Wiesz.
Tak samo jest z Tobą. To, że wiesz Kim naprawdę Jesteś z poziomu Ducha, nie wyklucza życia w matrixie. To jakby życie w i obok. Życie ze świadomością, że to co się pojawia jest tylko opowieścią umysłu.
Kwantowej jedni.
Zbiorowym snem.
Zbiorową opowieścią rezonansu wibracji energii.
Do której dopasowujemy częstotliwość.
Im wyższa tym więcej się nam ukazuje.
A to uwalnia od wszelkiego cierpienia. Napięcia. To daje lekkość tu i teraz.
Kocham Cię Kwantowo ⚛️
Dagmara

To teatr, w którym odgrywamy role.
To rzeczywistość, w której żyjemy jako ludzkie istoty, z którymi to bardzo mocno się utożsamiamy.
𝐉𝐚𝐤 𝐦𝐨𝐜𝐧𝐨 𝐰𝐢𝐞𝐫𝐳𝐲𝐬𝐳, w to , że rzeczywistość, która Cię otacza jest prawdziwa?
Rzeczywista?
Realna?
Jeśli mocno, to jesteś w tym zanurzona po pachy. Czyli życie kojarzy ci się prawdopodobnie z wysiłkiem i cierpieniem. Z jakąś niekończąca się walką.
Jeśli masz już świadomość, że to tylko rola, taki boski fun, przejaw w formie by siebie doświadczać (bez dyskusji czy jest to dobre czy złe) to wiesz już, że Jesteś czymś znaczni więcej niż pionkiem w tej grze.
𝐊𝐭𝐨 𝐨𝐩𝐨𝐰𝐢𝐚𝐝𝐚 𝐭𝐞 𝐡𝐢𝐬𝐭𝐨𝐫𝐢𝐞?
Jak zawsze umysł. To on jest malarzem. Świadomość, Bóg, Jaźń to tylko tło, białe płótno, na którym pojawi się obraz zwany życiem.

Prawda jest taka, że to Płótno jest Życiem, ale utożsamiając się z obrazem, postrzegamy je jak życie.
To dlatego ma ono swój „początek i koniec”. Dokładnie jak zaczęte dzieło.
Pierwszy ruch pędzla aż do ostatniego pokrycia werniksem.
Artysta zwany umysłem, maluje wg tego w co wierzy, że wie.
To taki artysta rodem z AI (artificial intelligence), czyli sztucznej inteligencji.
Dokonały.
Nieomylny.
Zaprogramowany.
Śledzący swoje programy z dokładnością szwajcarskiej, zegarmistrzowskiej precyzji.
Maluje strach, jeśli ma w programie strach.
Maluje biedę, jeśli ma zapisaną biedę.
Maluje złość, nienawiść, życie ciągle pod górkę, jeśli to ma zapisane na dysku.
Maluje odrzucenie, zdradę, służalstwa, ofiarę, kata, jeśli taki program ma do zrealizowania.
A skąd ma ten program? Czyżby Bóg go tak uposażył? Czyżby ten „drań” zrobił sobie jaja z naszego artysty?

Nie.
Bóg dał artyście wolną wolę. Dał mu ją tuż po tym jak artysta chciał być ważniejszy od płótna. Tyle czy bez płótna lub jakiegokolwiek innego tworzywa do tworzenia, artysta byłby artystą?

Nie.
Artysta istnieje bo istniej płótno, na którym może wykreować swój splendor.
Tak więc artysta ma wolną rękę. Tyle, że się zapętlił w swojej arogancji i popadł w niemoc. Dlatego tworzy z niemocy a nie z pasji.
Dlatego artysta wymyśla sobie historie. Ucieka od wiecznego bólu w objęcia przyjemności.
Dlatego tworzy historie o zdobywaniu, o byciu lepszym, o zasługiwaniu, o fortunie, o bogactwie i tak dalej, i tak dalej.
Dopiero gdy z pokorą przyjemnie, że bez płótna nie istnieje, że to co sprawia, że jest zacnym artystą to sprzęt na którym maluje i którym się posługuje do tworzenia, dopiero gdy uzna, że nie jest ważniejszy, dopiero wtedy pokorze może natchnąć się miłością i malować z pasji.
Także umysł potrzebuje dojrzeć by móc nie nawigować z lęku a z zaufania i miłości. Wtedy staje się spójny, i co więcej… ożywa życiem wiecznym.
Już nie jest automatyczną maszynką, ale żywym życiem. Bo łączy się z ŻYCIEM. Stają się jednym.
Wtedy malarz wchłania się w płótno i żyje obrazami życia. Jest wszystkim i niczym. Jest wszędzie i nigdzie.

𝐂𝐳𝐲 𝐭𝐞 𝐨𝐛𝐫𝐚𝐳𝐲 𝐬𝐚̀ 𝐩𝐫𝐚𝐰𝐝𝐳𝐢𝐰𝐞?
I tak i nie, ale o tym poniekąd pisałam we wczorajszym poście.

𝐊𝐢𝐦 𝐣𝐞𝐬𝐭 𝐭𝐞𝐧, 𝐤𝐭𝐨́𝐫𝐲 𝐬𝐥𝐮𝐜𝐡𝐚 𝐨𝐩𝐨𝐰𝐢𝐞𝐬́𝐜𝐢, 𝐤𝐭𝐨́𝐫𝐲 𝐣𝐞 𝐨𝐠𝐥𝐚̀𝐝𝐚?
Zawsze umysł. Jego dualna część. Druga strona samego siebie.
Malarz maluje i jednocześnie ocenia swoje dzieło.
Potrafi być dla sobie najgorszym krytykiem i najlepszym wsparciem.
Potrafi zdeptać jak Cię (się) gnidę, tak samo jak potrafi wznieść Cię (się) na Mont Everest.
To dokonały artysta. Dać mu tylko pędzle.
Ale to umęczony artysta jak już pisałam. On chciałby także odpocząć. Malować z pasji. Z miłości a nie z lęku.
A to się dzieje dopiero w doświadczeniu pokory.

𝐊𝐢𝐦.𝐣𝐞𝐬𝐭 𝐭𝐞𝐧, 𝐤𝐭𝐨́𝐫𝐲 𝐩𝐨𝐳𝐰𝐚𝐥𝐚 𝐬𝐢𝐞̨ 𝐰𝐲𝐝𝐚𝐫𝐳𝐚𝐜́𝐭𝐲𝐦 𝐨𝐛𝐫𝐚𝐳𝐨𝐦, 𝐡𝐢𝐬𝐭𝐨𝐫𝐢𝐨𝐦?
Płótno, które przyjmuje wszystko. Bo dla płótna nie ma znaczenia czy będzie pomalowane na czarno czy na różowo.
Bóg. Jaźń. Świadomość.
Energia Bycia. Wiecznego życia.
Ten, który patrzy i nie grzmi.
Ten, który wie, że to tylko chwilowy obraz.
Ten, który wie, że to co się wydarza nie jest ani dobre ani złe.
Ot co, wydarza się.
Gdy umysł zatrzymuje się i wtapia w Świadomość Boga, on sam nagle po prostu się wydarza wraz z Życiem. Nie ma tu wysiłku. Ani tworzenia z celu czy choćby intencji. Jest bycie w tym i tyle. To takie proste.

𝐊𝐢𝐦 𝐣𝐞𝐬𝐭 𝐭𝐞𝐧, 𝐰 𝐤𝐭𝐨́𝐫𝐲𝐦 𝐤𝐨𝐧́𝐜𝐳𝐚̀ 𝐬𝐢𝐞̨ 𝐰𝐬𝐳𝐲𝐬𝐭𝐤𝐢𝐞 𝐡𝐢𝐬𝐭𝐨𝐫𝐢𝐞?
I dlaczego się kończą? Co to oznacza?
To właśnie powrót do Źródła.
To jest to zespolenie.
Płótna i artysty.
Tu jest pełnia.
Umysł już wie, że bez płótna jest ciągle poszukującym siebie, sfrustrowanym, wystraszonym malarzem.
Może i dobrze opłacanym artystą, zbierającym owacje ale jednak pustym w środku.
Porzuciwszy swoją arogancję wobec kawałka płótna, oddając mu pokłon, sam sobie otwiera bramę do Źródła.
Jest w pełni. I wtedy przestaje mieć znaczenie obraz. Malarz maluje co mu w duchu gra. Każde namalowane dzieło jest wyrażonym pięknem…
a im większe do tego zaufanie tym większy dostęp do pędzli, kolorów, barw…

Ty wiesz Kochanie, że wszystko jest tutaj.
Jest już w Tobie.
W ciszy umysłu.
Twój artysta tez to wie.
Ale jeszcze się opiera bo nie chce puścić tego w co do tej pory wierzył.
To zawaliłoby mu cały system dotychczasowych wierzeń. Tego o co walczył, na co zużył tyle energii.
On nie chce przyznać, że to nie ważne. Że nie potrzebne.
Daj mu na to czas. Niech się oswoi z tym co Ty już wiesz.
Niech się oswoi, że już niedługo zgaśnie telewizor a wraz z nim, skończą się opowiadane bajki.
Wiedzie wielkie nic. Dopiero wtedy zacznie się prawdziwe życie.
To trochę tak, jak odejście od telewizora i wyjście z domu do lasu…
Do własnego lasu.
Tym który kończy te historie jest świadomość tego Kim Jesteś. Nie oznacza to końca ziemskiego życia. Oznacza to tylko życie w równoległych wymiarach: w wymiarze tego Kim jestem i tego gdzie się przejawiam.
Świadomość tego Kim Jestem rozpuszcza opór o cierpienie. Akceptacja ma Życie jest kolorową zabawą pełną paletą barw.
Da mnie to właśnie jest ŻYCIE.
Tu i teraz.
Z miłością 💕
Dagmara

Mnie się udało 🙈

Kilka dni temu dowiedziałam się, że mój kurs rusza w TYM SAMYM czasie co kursy Klaudia Pingot i Ewelina Stępnicka 📍

Jak być może wiesz, kurs mój miał ruszyć 29 kwietnia, ale w ostatnim momencie zmieniłam datę na 13 maja.

Ponieważ przypadki nie istnieją, również i w tej sytuacji, moja podświadomość „wybrała” TĄ datę, by tego właśnie doświadczyć i by „coś” uzdrowić.

W pierwszym momencie ZAMARŁAM 😱💀Serio.

To właśnie wtedy piękne boskie skrzydła, skurczyły się w locie do rozmiarów nielota czyli kury 🐔

Machałam skrzydełkami i nic. Nie byłam w stanie wzbić się w przestrzeń wysokich lotów.

💬Pojawiła się myśl:

– „Nikt się nie zapisze na MÓJ kurs” 🤦🏻‍♀️ (🗣 mój… mój… mój… brzmiało jak echo w lesie 🌳🌲🌳🌲w mojej głowie…)

Moje całe ciało spięło się od razu. Nastawiło bojowo 🥊 choć ku mojemu zaskoczeniu, bardziej skłonne było do ucieczki🏃🏻‍♀️ niż do walki. Pewnie dlatego, jak to bywa w takich przypadkach, podświadomość zeskanowała „przeciwnika” (wyimaginowane „rywalki” 🤣)i doszła do ekspresowego wniosku, że to „za ciężki kaliber” do walki, zatem łatwiej będzie się schować 🐚 do swojej muszli.

Ale nie było tak jak dawniej objawów paniki, lecz mimo spięcia w ciele słyszałam też cały czas głos Świadomości. Taki cierpliwy…mądry…ale też taki stojący z boku i patrzący z miłością na to co umysł wyprawiał…

Jednak napięcie w ciele nie chciało puścić.

Zrobiłam sobie moją #Embrace #Therapy, spotkałam się z Wewnętrznym Dzieckiem, z którym od dawna już w „tej” postaci nie miałam potrzeby się spotykać, bo w miarę praktyki dziecko zamieniło się w dojrzałego partnera, a tu niespodzianka! Znów mała Dagusia.

Ponieważ wczoraj rano obudziłam się ze spuchniętym dość mocno językiem, podobnie jak wtedy gdy dwa lata temu dostałam obrzęk Quinckego, z tym, że tym razem opuchlizna była „stabilna” i nie zajęła ust, to pomyślałam, że skupię się na poszukaniu tej samej emocji co wtedy.

Okazało się, że Dziecko się wstydzi, a za #wstydem schowała się także ogrooomnych rozmiarów #pycha, która wyszła przed szereg zasłaniając poczucie wstydu, z ochrony jak zwykle przed zdemaskowaniem 🎭

Czego wstydziło się to małe dziecko we mnie?

Przypomniałam sobie sytuację z dzieciństwa, gdy miałam około 8 lat i malowałam z mamą pisanki ma Wielkanoc. Ponieważ moja mama namalowała „ładniejsze”, to ze złości wzięłam jajka i je potłukłam. Tak bardzo chciałam być pierwsza… najlepsza.

Dlaczego chciałam być pierwsza i najlepsza? 🤔

Bo podświadomie robiłam wszystko, by zasłużyć nie tyle na uznanie mamy, która cały czas ze mną była. Ale na uznanie NIEOBECNEGO w moim życiu #TATY. On przecież miał już nową rodzinę a dla podświadomości był to niezły pretekst by walczyć z całym światem udowadniając swoją wartość. Bycie (naj)lepszą, pierwszą dla podświadomości oznacza bycie #KOCHANĄ, #zauważoną, #UZNANĄ.

Tak więc po tym spotkaniu z #wewnętrznym #dzieckiem oczywiście wszystko puściło. #Świadomość potrzeb umysłu jest ogromnie ważna, bo gdy znamy jej mechanizmy⤵️

♦️ Możemy w łatwy sposób puścić opór i puścić spięte ciało i emocje w nim się kumulujące.

♦️ Możemy wrócić do świadomości tego KIM JESTEŚMY.

♦️ Możemy poczuć pełnię i #obfitość.
A gdy to poczujemy to możemy zareagować adekwatnie i mądrze na wiele sytuacji. Zamiast walczyć czy uciekać możemy przyjąć zupełnie inną… nową dla umysłu postawę.

♦️ Możemy przyjąć i zaakceptować pewne fakty.

♦️ Możemy dokonać zupełnie innego wyboru z korzyścią dla naszego ciągłego rozwoju.

Dlatego tym razem jak zawsze z resztą, jestem zarówno nauczycielem jak i uczniem, czyli prowadzę zarówno mój kurs, jak i uczę się od innych.

W momencie gdy wczoraj zaczęłam w notatkach pisać ten post, nagle dostałam pewną wiadomość…., której kompletnie się nie spodziewałam, a która spowodowała, że nie wierzyłam własnym oczom.

Nie mogę powiedzieć co to za sytuacja, nie mogę zdradzić co to za wiadomość i od kogo, ale to było mega #MAGICZNE ✨

Powiem tylko tyle, że sytuacja dotyczyła pewnej sprawy, która była dla mnie ważna, która nie zakończyła się pozytywnym jeszcze kilka dni temu finałem. Zaakceptowałam ją i puściłam wolno… aż tu nagle zupełnie niespodziewanie tuż po tym jak odpuściłam opór, ktoś sam powrócił do tematu z niesamowitą otwartością i propozycją 🤩😍

Co więcej, reakcja wszechświata była wręcz NATYCHMIASTOWA tuż po tym, jak tylko odpuściłam opór, który przeistoczył się w magiczną akceptację.

Popłakałam się jak bóbr 😭

Bo magia odpuszczenia ego, zrozumienia potrzeb wewnętrznego dziecka, objęcie sytuacji świadomością i miłością, zmienia kompletnie nasze życie.

Mamy zawsze wybór:

👉 możemy działać z braku uciekając lub walcząc, albo możemy wybrać najlepszą dla nas opcję w linii z boską świadomością, co nie oznacza w linii z umysłem. Ktoś by powiedział, że nie zawsze to co wybieramy jest po „naszej” myśli”.
Celowo jednak napisałam „naszej myśli” w cudzysłowie, bo właśnie o to w tym chodzi, by przestać się utożsamiać z umysłem, i by zacząć się go uczyć i akceptować w pełni.

👉 Gdy przestajemy być „naszymi myślami”, stajemy się ich świadomym #obserwatorem. To sprawia, że nie ma wstydu, pychy czy jakiejkolwiek innej emocji, nie ma strachu przed oceną ani nie ma cierpienia… to wszystko się rozpuszcza w świadomości tego Kim Jestem bez tych emocji i myśli im towarzyszących.

Każdy pomyśli co chce, bo każdy patrzy i tak tylko przez swoje własne okulary. Czyli przez własne często nierozpoznane filtry.

Ja wczoraj przypomniałam sobie i odrobiłam cholernie ważną lekcję:

– By nie odkładać na bok żadnego z niewygodnych odczuć, ale by od razu brać tego byka za rogi.

U mnie parskał i prychał grzebiąc w ziemi kopytkiem przez ostatnie 2-3 dni…a ja starałam się zagłuszyć niewygodne myśli.

Ale poszukiwacza #PRAWDY, nie dało się oszukać.. nie dało się tego przespać czy też zamieść pod dywan…
Moje cudowne ciało znów zareagowało piękną psychosomatyką i znów miałam wybór jak każdy człowiek:

👉 panika, może pogotowie, może steryd + antyhistaminik i udawanie, że to jakaś zewnętrzna cholera mnie dopadła niewiadomo skąd a ja mogłam pogrążyć się w roli ofiary.

👉 Albo mogłam wziąć sprawy w swoje ręce, o zajrzeć właśnie tam gdzie niewygodnie… gdzie aż skręcało w żołądku na samą myśl o tym, by tam zaglądnąć.

Ty już wiesz co wybrałam.

PRAWDĘ.

Ona przecież nie boli.
A wręcz przeciwnie, jest ukojeniem dla #SERCA.
Boli natomiast odpadanie iluzji.
Kolejna warstwa odpadła wczoraj.
Była bardzo subtelna, prawie niewidoczna.

W tym przypadku cała ta sytuacja i osoby w niej postawione stały się moim najpierw lustrem, a potem Aniołem, dzięki któremu mogłam uleczyć to, co domagało się miłości.

Sam umysł z ziemi się nie podniesie… nie będzie chciał puścić przywiązania do cierpienia pomimo, iż wie, że to dla niego niekorzystne i niedobre… to co może wszystko zmienić, uleczyć… to MIŁOŚĆ. Miłość w pojęciu Świadomości tego KIM JESTEM. W pojęciu ŚWIADOMOŚCI #BOGA i tego, że NIM JESTEM.
NIM JESTEŚ.
Jest NIM KAŻDY Z NAS.

Gdy jestem w przestrzeni Boga, mogę zobaczyć Kim Ty Jesteś. Mogę dostrzec to, że nie ma oddzielenia i różnic miedzy nami na poziomie istnienia.
Mogę zobaczyć #KIM #JESTEM przeglądając się w oczach Miłości.

Normalnie cieszę się jak dziecko 😁💖

A od wczoraj dzieją się cuda za cudami ✨🦋

Z miłością💕
Dagmara

13 maja rusza jak wiecie kurs PRZEZ UMYSŁ DO SERCA 🧠👉❤️+ opcjonalnie 1 tydzień DETOXU otwarty tylko dla uczestników kursu.

Kurs 🧠👉❤️ to 4 tygodniowa podróż do najciemniejszych zakamarków umysłu 🧠🔦 po to, byś w końcu mogła odkryć siebie jako DZIECKO BOGA. Byś mogła patrzeć na siebie Oczami Stwórcy. Oczami Miłości. Byś przestała postrzegać siebie jako ciężar, problem wymagający naprawienia, a zaczęła widzieć twoje piękno, twoją MOC, twój nieograniczony potencjał.

Dostrzegając podczas tej podróży odpadającą iluzję, staniesz przez możliwością dokonania tego, czego Twoje oczy nie widziały przez lata… zobaczysz, że masz WYBÓR i zaczniesz z niego świadomie korzystać ufając temu wyborowi.

Program podzielony jest na 4 moduły, czyli na 4 tygodnie pracy, w trakcie których:

💎 ROZPOZNASZ Umysł. Dowiesz się czym on jest i jak działa. To konieczne aby wystartować dalej, bo aby cokolwiek zmienić, trzeba najpierw wiedzieć jak to coś działa. Na tym etapie ustalisz intencję, zobaczysz gdzie się aktualnie znajdujesz i które obszary wymagają Twojej największej uwagi.
👉 Dowiesz się także czym są role i maski, oraz dlaczego umysł zakłada je nam na twarz i zmusza do ich noszenia. Dowiesz się jak je ściągnąć i jakie lekcje z ich noszenia wyciągnąć dla siebie.
👉 wyruszysz także na poszukiwanie ukrytych w podświadomości skarbów – ograniczających cię przekonań, które zasłaniają twoje oczy i serce, przed Prawdą o Tobie. Przed twoim prawdziwym blaskiem.

💎 SPOTKASZ się z podświadomością, z tą jej częścią, którą często nazywasz „Duszą”, choć duszą ona nie jest. Spotkasz się z tą częścią podświadomości, która najbardziej w tobie cierpi. To będzie bardzo ważne spotkanie. Spotkacie się z poziomu Wewnętrznego Dziecka oraz z poziomu Ducha, Boga.

💎 ULECZYSZ rany z przeszłości i poznasz moją autorską metodę EMBRACE THERAPY służącą do natychmiastowej akceptacji i uwalniania od trudnych emocji.

💎 UŚWIADOMISZ sobie Siebie. To KIM JESTEŚ. Stworzysz własny plan działania i do dzieła!

Czego nauczysz się na kursie:

🧠 1. Jak działa i czym jest umysł

– Odkryjesz prostotę umysłu oraz jego najważniejsze potrzeby. Nauczysz się go rozumieć i lubić a później nauczysz się darzyć go bezwarunkową miłością. Zrobisz to, bo nauczysz się na niego patrzeć jak na Dziecko oczami Boskiego rodzica, czyli Twojej świadomości. Zrozumiesz po co się tak zachowuje i dlaczego tworzy życie pełne pozornych przeszkód.

👧🏻 2. Kim jest Wewnętrzne Dziecko i jak czy na pewno możesz o nie zadbać? 😉 wiem, to przewrotne, bo często mówi się, że trzeba zadbać o wewnątrzne dziecko. W gruncie rzeczy, trzeba mu tylko pokazać właściwą drogę i zaufać, że ono sobie PRZYPOMNI czyim Dzieckiem jest. To nauka wzajemnego zaufania UMYSŁU do BOGA i BOGA do UMYSŁU.

– dzięki temu nauczysz się słuchania potrzeb tej części Ciebie, która przez lata nie była ani wysłuchana ani ukochana. Będziesz umiała reagować w sytuacji, gdy twoje Wewnętrzne Dziecko będzie domagało się własnych potrzeb. Nie będziesz już zaskoczona dlaczego są one takie a nie inne. Nauczysz się do Siebie pokory cierpliwości.

❤️ 3. Odkryjesz w sobie potencjał bezwarunkowej miłości

-Nauczysz się sobą opiekować i kochać nie za to jak się zachowujesz, jak myślisz, co robisz czy czujesz, ale za to jaka jesteś gdy jesteś w pełni sobą.

❤️ 4. SPOTKASZ SIĘ Z BOGIEM.

W kursie znajdziesz:

✍️ 40 PDF Z PRAKTYCZNYMI ĆWICZENIAMI do samodzielnej pracy z możliwością konsultacji na grupie.

– Ćwiczenia są ogromnie istotne, bo weryfikują Twoje stawiennictwo się dla siebie. Serio. Gdybym łączyła się codziennie, tylko na przekazanie Ci samej wiedzy, a ty ograniczyłabyś się do samego słuchania, to znając umysł, zmiana nie byłaby głęboka. Po pierwsze dlatego, że tylko 8% ludzi to słuchowcy‼️ To dlatego gdy jeszcze chodziłaś do szkoły, w klasie prymusów była garstka, a cała reszta gdzieś w środku lub pod koniec. I nie dlatego, że byli oni „gorsi” od prymusów, ale dlatego, że system szkolnictwa opary jest głównie na przekazywaniu wiedzy mówionej. Stąd raptem 8% ludzi, słuchając naprawdę coś z tego wyniesie. Większość z nas to kinestetycy (czuciowcy) i wzrokowcy. Dlatego samodzielne zasiadanie do ćwiczeń, w których poruszam twoją kinestetykę poprzez odczuwanie w ciele tego nad czym się pochylasz dla SIEBIE.

🖥 18 audio/video.

– Aby przekaz był trwały, i tym samym wiedza z kursu była skuteczna i efektywna, ważne aby był kompleksowy, czyli poruszał twoje wszystkie modalności sensoryczne (wizualne, słuchowe, kinestetyczne). W audio/video łączę obraz z dźwiękiem, co wzmacnia przekaz

🔊 Medytacje i wizualizacje

– trafiają w głąb, pobudzają twoją podświadomość i przebudzają świadomość. To połączenie obrazu, dźwięku i czucia.

🎬 5 spotkań na zoomie

– pierwsze otwierające, na którym ustalisz twoją intencję na tą podróż
– Pozostałe 4 będą pod koniec każdego modułu.
– Są one nagrywane i pozostaną na grupie

📽 Spontaniczne lajvy

– Jestem z grupą cały czas w kontakcie. Obserwując jej dynamikę „wpadam” na lajvy na grupie by odnieść się do waszych komentarzy i pytań. Jestem z wami na bieżąco.

📲 prywatna grupa na fb

– z dostępem bez limitu czasu.
– Grupa służy do wspierania się i wspólnej pracy
– Oczywiście można zostaw w „cieniu” a tylko czerpać z grupy bez bycia aktywnym jej członkiem. To dlatego kurs jest komfortowy zarówno dla ekstra oraz introwertyków, czyli osób, które lubią się dzielić i uzewnętrzniać, jak i dla tych, którzy cenią sobie prywatność.

💻 dostęp do platformy kursu bez limitu czasu

Wszystkie szczegóły znajdziesz klikając link w pierwszym komentarzu👇

Startujemy już 13 maja!

🗓13.05 – 09.06.2020

💎Inewestycja:

Kurs w cenie regularnej kosztuje 490 PLN, ale ze względu na sytuację #COVID-19, obniżyłam cenę na 390 PLN❗️

⚠️ WAŻNA INFORMACJA

Kurs PRZEZ UMYSŁ DO SERCA 🧠👉❤️ jest składową częścią większej całości, jest częścią AKADEMII EMBRACE, która przygotowuje obecnych i przyszłych terapeutów do pracy z ludźmi moją autorską metodą EMBRACE THERAPY.
O samej Akademii więcej szczegółów pojawi się w najbliższych dniach 🙋🏻‍♀️

Staw się dla SIEBIE ❤️

Z Miłością 💕
DAGMARA

WASZE OPINIE:

„Jestem wdzięczna za Dagmarę.
Pojawiła się na mojej drodze niespodziewanie, niosąc prezent w postaci kursu ,,Przez umysł do serca,,.
Bez wahania i z dużym zaufaniem zapisałam się na kurs, który zmienił moje życie.
To piękna podróż, dzięki której poznałam siebie, swój umysł oraz prawdę. Podczas kursu otrzymałam przeogromne wsparcie i zrozumienie od Dagmary, oraz kursantek. Zmieniłam podejście do życia oraz ludzi. Nauczyłam się, że każde wydarzenie w moim życiu, każda napotkana osoba zbliża mnie do prawdy. Nauczyłam się jak ważne w życiu jest wybaczenie oraz akceptacja.
Teraz już wiem:
Miłość jest we mnie
Kochani, kurs ,,Przez umysł do serca,, to piękny proces, który polecam każdemu, kto chce zmienić swoje życie, poznać siebie i żyć w obfitości.
Dziękuję Dagmaro. Kocham Cię życie
Jadwiga Janiszewska

„Odkryłam, ile miłości znajduje się w podroży zwanej poznawaniem siebie. Odkryłam też, że trud pracy nad sobą się opłacał, bo umysł jest potężny i gdy zaczyna nam ufać, staje się naszym największym wsparciem a nie przeszkodą. Podczas kursu miałam wgląd i sposobność popatrzeć w oczy mojej podświadomości i było to naprawdę magiczne doświadczenie, a wszystko to tak banalnie proste…”
Ada Olszewska

„Przyszedł taki dzień, kiedy stanęłam pod ścianą i poczułam, że nie mam siły. Zauważyłam jak moje życie wciąż zatacza to samo koło, poczułam zmęczenie, ogromne zmęczenie.
Szukałam już od dawna kogoś, kto poprowadzi mnie przez nieznane zakamarki mojej duszy. Sama bałam się tam zaglądać. I wtedy pojawił się Anioł w postaci Dagmary.
Historia Dagi oraz droga którą przeszła, role, które porzuciła, Jej energia, którą teraz tryska – to wszystko do mnie przemówiło.
Polecam ten kurs, całym sercem. Po nim już nic nie będzie takie same, a wokół będą się dziać cuda!
Uprzedzam, to nie jest łatwa droga, ale na prawdę warto!
Polecam również włączenie detoksu w ostatnim tygodniu kursu. To niesamowite doświadczenie i zrozumienie jak „podstępny” bywa nasz umysł.
Dzięki zamianie jedzenia z formy stałej na płynną zrzucamy nie tylko zbędne kilogramy, ale przede wszystkim ogromny balast w postaci niepotrzebnych emocji i ról, które odgrywamy.
Po prostu wracamy do Siebie!

Daga jest ogromnym wsparciem przez cały czas trwania kursu. Uczestnicy dzielą się efektami swojej pracy, trudnymi emocjami, a z czasem coraz większą radością na zamkniętej grupie, czacie i podczas cyklicznych spotkań na zoomie.
Jeśli czujesz, że Twoje życie przelatuje Ci przez palce i nie czerpiesz z niego radości, to ten kurs jest jak objawienie. To początek nowej, czasem trudnej, ale cudownej drogi.”
Magdalena Rychel

„Tygodniowy DETOX CUD razem z Dagą to fantastyczna przygoda, którą ja sama przeżyłam po raz pierwszy w życiu. Ale wiem już na pewno, że będę regularnie wracać.

Poza oczywistymi korzyściami czyli oczyszczeniem organizmu, kilkoma kilogramami w dół oraz widoczną poprawą stanu skóry, miałam też możliwość odbyć cudowną podróż w głąb siebie i zacząć świadomie rozróżniać w sobie głos umysłu od głosu duszy.

Ja osobiście bardzo polecam aby DETOX zrobić wspólnie z innym kursem Dagmary: PRZEZ UMYSŁ DO SERCA. Wtedy ta podróż w głąb siebie staje się o wiele pełniejsza i każdego dnia coraz bardziej świadomie przeżywamy taki detoks. Dagmara to przecudna dusza, ma przeogromną wiedzę i codziennie wspaniale wspiera uczestników swoich kursów na wspólnych call’ach, w specjalnie założonej grupie na FB i Messengerze.

Wspaniałe jest również to, że uczestniczki bardzo sobie pomagają i cudownie się dopingują, tak wiec przez cały DETOX czujesz, że nie jesteś sama. Dla mnie fantastyczne przeżycie, które polecam absolutnie każdemu. Muszę też dodać, że mój mąż również skusił się by mi towarzyszyć i jest bardzo zadowolony z efektu.

Daga dziękuję 🙏🙏🙏”

– Jola Rybińska

„Wszystkim zdecydowanie polecam kurs „Przez umysł do serca”… są to 4 tygodnie ciężkiej pracy, ale takiej która przynosi piękne efekty… to są 4 tygodnie zaglądania w siebie… nauki siebie na nowo… to piękny czas odkrywania siebie… ukazuje jak pracować z wewnętrznym dzieckiem… cały ten czas pomógł mi wiele rzeczy zrozumieć… pokazał mi, w która stronę iść…�Dagmara jest fantastyczna osoba, która pięknie prowadzi przez cały proces, wspiera, motywuje, jej pomoc jest nieoceniona tak samo pomoc osób, które również biorą udział w tej drodze… powoli odnajduje siebie dzięki temu… a dodatkowo znalazłam ludzi, którzy mnie w pełni akceptują, kochają… jestem wdzięczna za każdy dzień kursu… wszystkim polecam te fantastyczna podróż w głąb siebie…

Paula Włodarczyk
Psycholog, Pedagog Dziecięcy

„Ten kurs może być jedną ze ścieżek prowadzących do wglądu w naturę Umysłu i opadających Iluzji Ego podczas procesu. To możne być fascynująca podróż w głąb siebie- przez Umysł do Serca. Praca z przekonaniami, „rozmowy” z Podświadomością, swoim Wewnętrznym Dzieckiem
-> Kurs „Przez Umysł do Serca” może dać Ci narzędzia do pracy z Umysłem i do zmiany swoich przekonań.
Jeśli chcesz przyjrzeć się swemu wnętrzu i „bezwysiłkowo” dokonać zmian w „sobie” by namacalne zauważyć tym samym zmiany jakie dokonują się na zewnątrz – Doświadcz TO całym sobą. TU I TERAZ. Dagmara jest wspaniałym przewodnikiem duchowym na drodze Umysłu do Serca! Cieszę się, że spotkałam na mej drodze taką piękną boską duszę-Dagmarę♥️ Czuję ogromną Wdzięczność, Radość, Miłość
Klaudia Nowak

„KOCHANI, jeśli jesteście gotowi na fantastyczną, niepowtarzalna i jedyną w swoim rodzaju transformację to z całego serca polecam Dagmare.
Oczywiście bez waszej pracy, cierpliwości, wytrwałości i zaufania się nie obędzie. Natomiast to co odkryjecie w sobie, zostanie z Wami na zawsze i zmieni wasze życie. Moje zmieniło i była to moja podróż życia, na którą czekałam od zawsze.

Naprawdę warto!!!�Same cuda się pojawiają.

Jestem bardzo bardzo wdzięczna Dagmara za: poprowadzenie, wsparcie, uświadomienie, przestrzeń, cenne wskazówki, motywację i doprowadzenie do bezwarunkowej Miłości, którą jesteśmy. To jest piękny proces, ale żeby go poczuć na sobie trzeba tego DOŚWIADCZYĆ OSOBIŚCIE. KOCHAM”
Agnieszka Anna Franczak

„Droga Dagmaro…

Bardzo chciałabym podziękować Ci za to co dla mnie zrobiłaś i robisz dla innych ludzi..

Dzięki Tobie odkryłam Prawdziwą Siebie..

Dzięki Tobie nauczyłam się zaglądać w głąb siebie i patrzeć oczami boskimi a nie tylko ziemskimi.

Droga Dagmaro..

Dzięki Twoim sesjom 1:1 udało mi się odkryć ogrom blokad w moim życiu a dzięki temu zaczynam fruwać na skrzydłach Boga. Czuję inaczej, widzę inaczej, tak jakbym miała założone wielkie okulary poszerzonej świadomości, w których widzę świat w całkiem innych barwach.. w barwach Miłości, Obfitości Zdrowia i Radości..

To dzięki Tobie i Twoim warsztatom oraz spotkaniu 1 :1 oraz Twojej metodzie Embrace Therapy stałam się w końcu w 100 % dojrzałą i odpowiedzialną, dorosłą kobietą a nie tylko rozkapryszonym bo nieakceptowanym dzieckiem.

To co zrobiłaś dla mnie oraz to co robisz dla innych jest ogromnym darem dla Świata.

Bardzo Ci za to dziękuję. Dziękuję również, że odkryłam pasję w sobie, znalazłam cele których do tej pory nigdy nie widziałam.. Odnalazłam Siebie i już teraz wiem i czuję całą sobą.. że Jestem Bogiem…

DZIĘKUJĘ”
Marta Wrzeszcz

„Od lat szukałam spokoju w sobie, a im usilniej szukałam, tym bardziej nie mogłam go znaleźć. Próbowałam na różne sposoby. Przed kursem łykałam też antydepresanty.
Wiedziałam, że nie chcę brać leków do końca życia, jednak to Dagmara przekonała mnie, że warto podjąć pracę nad sobą tu i teraz bez nich. Tym bardziej, że pod „kołderką” dla umysłu, jaką były owe leki, pod „przykrywką” tego garnka pełnego naszych najróżniejszych przekonań (często sprzecznych ze sobą), już zaczynało się znów gotować i spod tejże pokrywki kipieć na zewnątrz. „Kipiały” nieracjonalne lęki i stres, zupełnie nieadekwatne do sytuacji, które się wydarzały albo dopiero miały wydarzyć.Na Dagmarę trafiłam przypadkiem. Urzekła mnie ogromna mądrość bijąca z jej postów, a także bezpośredniość i umiejętność trafienia w samo sedno. Na początku trochę się obawiałam, ale Daga jest bardzo ciepłą i empatyczną osobą, prawdziwym przewodnikiem. Postawiła sprawę jasno – leki zawężają świadomość. Później wiele razy przekonałam się, że to Kobieta jak Żyleta. Oczywiście mam na myśli same pozytywy – jej wnikliwość zapewnia precyzyjne cięcie u samej nasady problemu

Na kursie dostałyśmy naprawdę porządny pakiet ćwiczeń. Stopniową, ale konkretną pracę ze sobą do zrobienia we własnym zakresie, którą na bieżąco mogłyśmy się dzielić ze sobą na kursowej grupie, jak i prywatnie z Dagą. Takie wsparcie przy poruszaniu trudnych dla nas tematów było niezwykle potrzebne i budujące. Zadania zaproponowane przez Dagmarę były proste, ale za to bardzo pomocne. Skonstruowane tak, że na pewno skorzysta z nich osoba na każdym poziomie świadomości, wglądu w siebie. Niezależnie czy to jej pierwszy, czy n-ty rozwojowy kurs.

Daga opracowała także niesamowitą autorską metodę zmiany perspektywy Embrace, z której miałam przyjemność już korzystać. Jest to piękna technika obejmowania świadomością przyczyny i podłoża blokującego nas elementu. Bez oczekiwań (bo już przecież tylu rzeczy próbowałam) poddałam się procesowi i widzę realne zmiany w jakości mojego życia. Z trzęsącego się kłębka nerwów stałam się zrelaksowaną, wspaniałą Sobą. I to jest cudowne. Wzrosła moja uważność. Zdobyłam wiedzę, instrukcję samoobsługi. Wyłapuję gierki, którymi wciąż zagrywa niestrudzony Umysł i nauczyłam się nie identyfikować z nimi. Teraz to wydaje się takie proste! Jestem wdzięczna za Dagmarę i jej pracę, za ten kurs i niesamowite uczestniczki, które dzięki niemu poznałam. To była fantastyczna podróż wgłąb siebie, bardzo wartościowe doświadczenie. Czuję, że już jestem na innym torze mojej egzystencji”
Justyna Ożga

„Jeżeli interesuje Cię psychologia w połączeniu z duchowością, jeżeli czytasz dużo książek i znasz sporo teorii i tzw. „mądrości życiowych”, a jednak czujesz, że wciąż nie umiesz wdrożyć tego wszystkiego w życie to z całego serca polecam Ci kurs „Przez Umysł Do Serca”.

Jakiś czas temu znalazłam się w moim życiu w punkcie, w którym miałam wrażenie, że utknęłam, a dopiero ten kurs stał się dla mnie cudownym drogowskazem na drodze do wyjścia.

Oczywiście, nie oczekuj cudów, nikt nie znajdzie Ci gotowych rozwiązań Twoich problemów i nie podejmie za Ciebie życiowych decyzji. Nikt nie powie Ci CO dokładnie trzeba zrobić i GDZIE masz podążać w swoim życiu. Ale poznasz ćwiczenia i dostaniesz narzędzia, by nauczyć się JAK podejmować wszelkie próby i KTÓRĘDY warto pójść, by Twoja droga życiowa była prawdziwa, szczera i w zgodzie z samym sobą.

Tego kursu nie da się porównać do żadnych innych ćwiczeń. Jest tu niezwykłe wsparcie grupy, są inspiracje, wzajemna motywacja oraz ogrom wiedzy, mądrości i miłości pochodzącej od prowadzącej kurs Dagmarki. Wspaniale, że tak pięknie dzieli się ona z nami swoim doświadczeniem.

Jedyne, czego potrzebujesz to otwartość i odrobina odwagi. Idź za głosem intuicji, a nie będziesz żałować.
Z Twoim udziałem mogą się zacząć dziać w Twoim życiu CUDA.”
Monika Świercz

Pozwól sobie na ból, jaki przeszywa niejednokrotnie Twoje wnętrze…

Pozwól sobie na łkanie z rozpaczy… aż się zmęczysz… aż wypłaczesz wszystkie swoje łzy… 😢

W płaczu jest moc uwalniania napięcia, emocji, w tym bezsilności, złości, lęku…

Płakałam wiele razy w moim życiu..

🔺Najpierw z poczucia niesprawiedliwości, niemocy znalezienia miłości, której szukałam na zewnątrz

🔺Potem płakałam bardzo przy okazji pracy nad poszukiwaniem #prawdy. Płakałam przy odpadaniu #iluzji. Gdy umysł nie chciał, bo się bał, puścić to, do czego się przywiązał…

🔺Potem płakałam ze szczęścia… z wdzięczności, z wzruszenia, z radości i z zachwytu nad tym jak życie jest zajebiscie piękne, mądre, doskonale w swojej całej układance…

🔺Potem płakałam z bólu gdy zapominałam, ale tuż po chwili ocierałam łzy szczęścia z przypomnienia Kim Jestem.

Dziś zwykle płaczę, tak jak na załączonym zdjęciu… wtedy gdy obieram cebulę 🤣🧅

Dziś dziękuję za #łzy, które wypłakałam, za każdy rozmazany tusz do rzęs, za każdy ból, który przekazywał jak ostry nóż.

Kiedyś myślałam, że to moja #dusza cierpi. Dziś wiem, że Dusza to #Duch, #Bóg, Miłość… a Bóg przecież nie cierpi.. dlatego to co cierpiało to #ego. Podświadomość. To czego nie byłam świadoma, czyli to czego o tych ograniczeniach nie wiedziałam.

Dowiadując się kim NIE-JESTEM, by odkryć to KIM #JESTEM, zajęło mi trochę czasu i kosztowało sporo łez, ale niewątpliwie było warte tego spokoju i zaufania do ŻYCIA, które dziś jest przewodnią INTENCJĄ mojego istnienia ❤️

Zapraszam kochani dziś o 20:00 na #live na moim fanpagu. Będzie o #marzeniach i #intencji. Zrozumienie tego tematu jest podstawą świadomej kreacji 💖

🕊 13 maja rusza także kurs online PRZEZ UMYSŁ DO SERCA 🧠👉❤️ szczegóły w linku w komentarzu ⤵️

Dagmara