Umysł boi się samotności jak diabeł święconej wody.
Samotność dla umysłu to równanie dążące do śmierci. Umysł małego dziecka nie przetrwa bez dorosłego obok. Tak rodzi się ludzka zależność. Ale są przecież w przyrodzie „dzieci”, które tuż po urodzeniu idą od razu swoją własną drogą. Jednak program na przetrwanie dla człowieka, tworzy lojalność, zależność, więź.

Stąd tak bardzo umysł boi się odrzucenia. Boi się samotności. Samotność to brak.

Brak opieki, brak miłości, brak bezpieczeństwa, brak uznania.
Samotność rozrywa serca, powoduje cierpienie, przeszywający ból…

Cierpiałam na samotność przez długi długi czas. Pomimo, iż na zewnątrz było mnie wszędzie pełno, otaczałam się wianuszkiem koleżanek… to chorowałam na samotność. Pamiętam dobrze ten ból…

Paradoksalne jednak jest to, że gdy zaczęłam się rozwijać, wchodzić w siebie głębiej, nagle samotność zaczęła stawać się wspaniałym, wręcz pożądanym stanem.

Im dalej w las, im bardziej w SIEBIE, tym stawałam się coraz pełniejsza w sobie. Im pełniejsza, tym bardziej we własnej ciszy.

Im bardziej w ciszy, tym samotność stawała się pożądaną czasoprzestrzenią dla medytacji, zatrzymania, pamiętania Kim Jestem. Nazwałam ją SAMOŚĆ a nie samotność.

Bo jak tu czuć się samotnym gdy czujesz, że nie jesteś sama?
Gdy czujesz się swoim najlepszym przyjacielem.
Przyjacielem umysłu a umysł przyjacielem Boga, którym jesteś, to jak tu się czuć samotnie?
No jak? 🤷🏻‍♀️😉

Dziś uwielbiam moją samość. I choć mam rodzinę, cudownego męża, synka… i naprawdę niczego mi nie brakuje… to lubię ten czas, w którym mogę pobyć sama ze sobą.

Lubię ten czas przeznaczać na kreatywność, na spacer, ma zasłuchanie się w ciszy, w szumie fal, w wietrze… lubię ten czas na medytację, kąpiel w pianie, ostatnio także malowanie, czy książkę.

Wiem, że miedzy samotnością a samością jest cienka granica.
Jedna pochodzi z braku. Druga z pełni i zaufania.

Paradoks jest taki, ze gdy szukałam na zewnątrz – samotność się powiększała.

Gdy przestałam szukać… i zwróciłam się do swojego wnętrza – dostałam z nawiązką wszystko to, czego pragnęłam. Przestałam czuć się samotna.
Ale wcześniej zaakceptowałam, że mogę nie mieć, wiec puściłam i opór…i oczekiwania.

Odpuściłam szukanie na oślep. Na siłę.
Odpuściłam wysiłek. Jedyne czego nie odpuściłam, to chęć stania się swoim przyjacielem.

A Ty jesteś dla siebie przyjacielem?

Z Miłością 💕
DAGMARA

Zmiana dokonuje się na dwa sposoby. A przynajmniej tak ją postrzega ludzkie oko:

🧿 Albo jest ona „dziełem przypadku”
🧿 albo jest TWOJĄ ZASŁUGĄ.

1️⃣. W pierwszej opcji, płyniemy z życiem w sposób zupełnie nieuświadomiony. Jak plankton, który jest niesiony z oceanicznym prądem. Jesteśmy wówczas poddawani rezonansowi naszych emocji, myśli oraz przekonań z poziomu, którego zwykle sobie nie uświadamiamy. O którym nic albo niewiele wiemy.
Bardzo często przypisujemy zdarzenia, których jesteśmy uczestnikami, woli Boga, losowi, prozie życia.
W tej sytuacji często nie wiemy także, że mamy moc sprawczą. Nie wiemy, że jesteśmy współtwórcą otaczającej nas rzeczywistości. Płyniemy z życiem, owszem ale nie jesteśmy do niego dostrojeni. Wręcz przeciwnie. To ŻYCIE dostraja się do nas.

Pojawia się jednak mały „problem”, gdyż życie jest OCEANEM OBFITOŚCI i nawiguje z OBFITOŚCI.

Gdy jednak spotyka się z naszym rezonansem, ŻYCIE niechętnie, ale jednak dostosowuje się do naszych wibracji.

Wówczas wszystko idzie „na opak”, nie tak jak byśmy chcieli. Dużo jest w tym działaniu wysiłku, lęku i braku.

Zmiana wtedy jest wysiłkiem, który często kończy się frustracją i rezygnacją. Rezygnacja to wycofanie się. W konsekwencji, zamknięcie się na zmianę w skorupie ciasnej i niewygodnej strefy komfortu.

2️⃣. Druga opcja zmiany to, ta, w której WSPÓŁTWORZYMY ŻYCIE Z ŻYCIEM i robimy to ŚWIADOMIE. To nie „prawo przyciągania”, bo tak naprawdę niczego nie przyciągamy. Nazwałabym to raczej PRAWEM REZONANSU Z ŻYCIEM. Dostrojenia się do Jego nut. Do Jego muzyki. Do Jego Obfitości.

To co sprawia, że dostrojenie jest możliwe, to Świadomość tego,
że:
♨️JEST TO MOŻLIWE
że
♨️WSZYSTKIE ZASOBY SĄ JUŻ WE MNIE
że
♨️TRZYBA JE WYDOBYĆ Z POD-ŚWIADOMOŚCI do ŚWIADOMOŚCI.

Wówczas pojawia się GOTOWOŚĆ DO ZMIANY.

Aby płynąć w zgodzie z muzyką 🎶ŻYCIA, ogromnie ważnym elementem jest także MIŁOŚĆ, czyli poczucie PEŁNI.

Wraz ze zmieniającą się świadomością już coraz bliżej nam do PEŁNI.

Ale ważne! Świadomość i Miłość, to jakości, które często żyją osobno, a nie konieczne razem. ❤️↔️👁

Gdy zajmiemy się tylko jednym elementem układanki, tylko rozwijając Świadomość, możemy stanąć pod murem „racjonalnego geniuszu”, ale nie wejść do bram raju.

Będziemy „wszystko” wiedzieć w teorii, i także mocno frustrować z powodu tego, że brak nam ODCZUCIA tego co wiemy.

Gdy zaś otwierać będziemy serce, bez rozpoznania i zintegrowania tego co nas do tej pory blokowało, będziemy bardzo wysiłkowo dbać o utrzymanie ten sztucznie podpompowany status quo. Będziemy uciekać w medytacje, aby odpocząć od życia, wyciszyć się, zamiast żyć w medytacji i w ciszy przy jednoczesnym hałasie. Będziemy wtedy ćwiczyć powolny oddech, zamiast oddychać spokojnie będąc w tu i teraz.

A przecież nie o to chodzi… prawda? 🤷🏻‍♀️

Często rzucamy się na głęboką wodę zachęceni obietnicą zmiany… ale często także bez przygotowania się do niej, możemy zwyczajnie zatonąć w morzu naszych własnych łez, gdy zaliczymy pierwszą porażkę. 💦

O tym czym jest zmiana, jak się do niej przygotować, jakie są jej 4 etapy, będę mówiła na bezpłatnym Mini Kursie „Otwórz się na ZMIANĘ” 🤗

Każda osoba, która się zapisze, otrzyma:
📍 linki do 4 sesji mini kursu
📍 linki z nagraniem po sesji (w razie gdybys nie mogła/nie mógł być osobiście, albo miałabyś/miałbyś ochotę na obejrzenie powtórki
📍 niespodzianki w postaci medytacji i krótkich ćwiczeń

Podczas mini kursu będziemy dotykać takich obszarów zmiany jak REKACJE, ZDROWIE, FINANSE oraz RELACJA ZE SOBĄ.

#MiniKurs rusza już 12 czerwca w piątek o 20:00

Kolejne terminu wraz z podanymi godzinami i tematami znajdziesz w linku do zapisu:

Link do zapisu w komentarzu ⤵️

Pięknej soboty 💝