To metoda natychmiastowej zmiany perspektyw i transformacji trudnych emocji i stanów, 

w stan neutralnej Świadomości.

Zmiana w podświadomości (w „emocjonalnym” hipokampie mózgu)

dokonuje się poprzez transcendencję, czyli przeskok do uświadomionego pamiętania

„KIM JESTEM„.

Zmiana stanu emocjonalnego, zachodzi w obrębie trudnych emocji,

które są powiązane z jakimś konkretnym zdarzeniem

z przeszłości, z teraźniejszości lub z przyszłości,

albo w obrębie trudnych emocji powiązanych z chronicznym (długotrwałym) emocjonalnym stanem

1. poczuciem lęku, pustki, braku poczucia sensu, wypalenia zawodowego, czy samotności.

Embrace z ang. to objęcie, co w przypadku metody oznacza

OBJĘCIE MIŁOŚCIĄ I ŚWIADOMOŚCIĄ,

co prowadzi do pełnej AKCEPTACJI,

która ma źródło w Świadomości.

Metoda Embrace Therapy®, to spotkanie stanu ja-dziecko

(tzw. Wewnętrzne Dziecko podświadomości)

z czwartym stanem Ja-Bóg,

czyli Wewnętrznym (Boskim) Rodzicem – świadomością „JESTEM”.

To stan, który jest innowacją w tradycyjnym,

trój – osobowym postrzeganiu stanów ja w Analizie Transakcyjnej.

To innowacyjne i pionierskie podejście do pracy z Wewnętrznym Dzieckiem

jest bardzo skuteczne, co wykazały badania

na poziomie aktywności fal mózgowych w badaniu EEG Biofeedback.

Podczas sesji dzięki temu połączeniu podświadomość

DOJRZEWA do ŚWIADOMOŚCI.

Dzięki czemu podświadomy i wciąż aktywny w nas stan ja-dziecko,

dojrzewa i integruje się ze stanem rzeczywistym dorosłego człowieka ja-dorosły.

Integracja ta następuję równolegle z wyzerowaniem na poziomie stanu ja-rodzic,

dzięki czemu zarówno wewnętrzne dziecko jak i wewnętrzny rodzic (czyli: wewnętrzny krytyk)

znikają jednocześnie i pozostaje dojrzała i dorosła samoświadomość JA JESTEM.

Cała transcendencja odbywa się za zgodą i wolą osoby doświadczającej sesji

i jej „dziecięcej” podświadomości.

Praca metodą Embrace Therapy® jest także trwała w czasie,

co udowodniono w innym badaniu nad skutecznością metody.

Zauważono, że nawet po czterech latach od sesji,

efekt uwolnienia emocji z konkretnego zdarzenia nadal się utrzymuje.

Nie stosuje się jej u dzieci, gdyż stan ja-dorosły,

nie jest jeszcze w pełni ukształtowany do 18 r.ż.,

ani u osób z zaburzeniami psychiatrycznymi

i będących pod stałą kontrolą lekarza psychiatry.

To jest moment, którego nie da się pomylić z niczym innym.

Tak wygląda przeskok świadomości w Embrace:

1. Wejście w cień (theta)

Najpierw jest emocja. Przychodzi jak fala.

Czasem:

• wstyd,

• ból,

• napięcie,

• żal,

• złość,

• pustka.

Wtedy aktywuje się fala theta – wejście w głębokie przetwarzanie emocjonalne (Fell, 2011).

2. Moment krytyczny

Ciało drży, zaciska mięśnie albo płacze bez kontroli.

To znak, że układ limbiczny jest w szczycie aktywacji.

To chwila decyzji:

uciec?
czy wejść głębiej?

W Embrace wchodzimy.

3. Rozpuszczenie (wyciszenie limbiczne)

Nagle:

• napięcie schodzi,

• oddech się wydłuża,

• ciało mięknie,

• emocja traci intensywność.

To jest „gaśnięcie” sygnału alarmowego (Pessoa, 2017).

4. Cisza po fali (theta → gamma)

Nastaje cisza.

Ale to nie pustka.
To przestrzeń.

Mózg zaczyna organizować nowy stan.

Theta maleje.
Gamma rośnie.

5. Wgląd – nowa informacja

Wtedy przychodzi zdanie:

„To było o mnie.”
„To nie było moje.”
„To była lojalność.”
„To była iluzja.”
„Jestem.”

To efekt skokowej synchronizacji gamma – rytm wglądu (Tallon-Baudry, 1999).

6. Zmiana tożsamości – JA DOROSŁE wchodzi w JA JESTEM

Widać to jak światło na twarzy.

To moment, w którym:

• znika identyfikacja z bólem,

• pojawia się poczucie własnej mocy,

• ego przestaje krzyczeć,

• świadomość wraca na swoje miejsce.

To neuropsychologiczny odpowiednik „objawienia”.

7. Stabilizacja – nowy stan jest prawdziwy

Następnego dnia, tygodnia, miesiąca – w relacjach, decyzjach, reakcjach – widać:

• brak automatyzmów,

• brak lęku,

• brak powrotu do starego schematu,

• brak bólu emocjonalnego.

To nie jest „efekt sesji”.
To nowa konfiguracja.

To bardzo ważne, bo ludzie mylą te dwa zjawiska.

A one są tak różne jak:

• neon a słońce,

• myśl a przemiana,

• coaching a terapia.

  1. Wgląd jest poznawczy. Przeskok jest biologiczny.

Wgląd:
„Zrozumiałam, że to przez mojego ojca.”
Mówi głowa.

Przeskok:
„Już tego nie czuję.”
Mówi ciało.

2. Wgląd działa na myśli. Przeskok działa na pamięć emocjonalną.

Wgląd nie zmienia reakcji.
Przeskok zmienia całe życie.

3. Wgląd to „aha”. Przeskok to „jestem”.

Wgląd daje informację.
Przeskok daje tożsamość.

4. Wgląd wraca. Przeskok jest trwały.

Wglądy znikają.
Przeskok – nie.

Dlaczego?

Bo przeskok to rekonsolidacja – zmiana zapisu.

Wgląd to tylko aktywacja – bez zmiany zapisu.

5. Wgląd nie zmienia oczu. Przeskok zmienia twarz.

To najpiękniejszy objaw.
Widać go natychmiast.

6. Wgląd jest mentalny. Przeskok jest neurobiologiczny + duchowy jednocześnie.

Wgląd pochodzi z ego.
Przeskok pochodzi z JA JESTEM.

**7. Wgląd można zrobić samodzielnie.

Przeskok wymaga obecności.**

Embrace jest procesem, który:

• otwiera,

• prowadzi,

• trzyma,

• rozpuszcza,

• integruje.

To dlatego przeskok jest powtarzalny.

A tak wyglądało badanie:

Muzyka: Kevin MacLeod _ Impact Prelude

Opinia zespołu badawczego

HPM Medical

Z każdą sytuacją i stanem, który niesie ze sobą ciężki ładunek emocjonalny,

bezsilność w znalezieniu ROZWIĄZANIA dla wewnętrznego konfliktu.

Z tematem, który potrzebuje uwolnienia blokad i emocje, puszczenia oporu,

akceptacji, zmiany przekonań i perspektywy.

Zmiana perspektywy jest nieodwracalna na poziomie świadomym i podświadomym,

dlatego przywołana sytuacja po sesji staje się trwale neutralna i nie robi już żadnego wrażenia. 

Oto przykładowe tematy:

Tematy osobiste, prywatne, rodzinne

• Strach przed utratą: partnera, dziecka, rodzica, zdrowia, bezpieczeństwa – i zamrożenie, które ten strach tworzy.

• Złość stłumiona: na rodzica, który nie dawał uwagi, na rodzeństwo, które zabierało przestrzeń, na sytuację, gdzie ktoś był niesprawiedliwy.

• Żal po stracie: bliskiej osoby, dzieciństwa, którego nie było, miłości, której się nie dostało.

• Bezsilność: wobec alkoholu rodzica, choroby, kłótni w domu, sytuacji, gdzie dziecko musiało dorosnąć za szybko.

• Smutek: dziecięcy smutek samotności, odrzucenia, braku uwagi; smutek „niewidzialnego dziecka”.

• Rany rodowe: np. kobiety, które były krzywdzone, a my dziś nosimy ich nieukojone emocje; mężczyźni, którzy ginęli na wojnie, a w nas wciąż tkwi ich lęk i poczucie zagrożenia.

• Bycie w nieswojej energii: kobieta, która odczuwa ciężar bycia w męskiej energii (ciągle walczy, udowadnia, kontroluje), albo mężczyzna, który utkwił w żeńskiej (brak sprawczości, pasywność, ucieczka w emocjonalność).

• Niezasługiwanie: uczucie, że „nie jestem dość dobra/dobry, żeby mnie kochano”, albo że „na miłość trzeba zasłużyć”.

Tematy zawodowe, biznesowe

• Lęk przed porażką: paraliż emocjonalny przy podejmowaniu decyzji, odkładanie startu projektu, unikanie ryzyka.

• Lęk przed sukcesem: strach, że kiedy osiągnę sukces, stracę rodzinę, wolność, przyjaciół, albo że ktoś mnie odrzuci.

• Bezsilność w pracy: poczucie utknięcia w nieswojej roli, brak wpływu, poczucie bycia pionkiem.

• Perfekcjonizm: złość na siebie, że nie wystarczyło, że popełniłam/em błąd, że nie spełniam wysokich wymagań.

• Syndrom oszusta: wstyd i lęk, że inni odkryją, że „tak naprawdę się nie nadaję”.

• Zazdrość/rywalizacja: niewypowiedziana złość wobec kolegów, którzy mają „więcej”, oraz smutek, że ja jestem w tyle.

• Blokady finansowe: poczucie, że pieniądze są ciężkie, że ich brak zawsze będzie towarzyszył, że pieniądze są powodem konfliktów.

• Nieumiejętność przyjmowania: emocje związane z odrzucaniem nagród, podwyżek, prezentów – bo „to za dużo”, „nie zasługuję”.

• Zmęczenie sukcesem: poczucie pustki i smutku, że osiągnęłam/em cel, a wciąż nic się nie zmieniło w środku.

Tematy relacyjne i miłosne

• Strach przed bliskością: uczucie duszenia się, kiedy ktoś jest za blisko, i smutek z samotności, gdy jest za daleko.

• Złość na zdradę: stłumiona wściekłość i żal, że byłam/em niewystarczająca/y, że ktoś wybrał kogoś innego.

• Zranienia z dzieciństwa w dorosłych relacjach: np. ciągłe przyciąganie partnerów, którzy nie dają uwagi (bo tak było z rodzicem).

• Bezsilność w relacji: poczucie, że tkwię w układzie, który nie daje mi siły, że muszę dostosowywać się, zamiast być sobą.

• Smutek niespełnionej miłości: żal po relacji, której nie było, albo po miłości, która mogła się zdarzyć, ale się nie zdarzyła.

• Wstyd seksualny: emocje związane z blokadami cielesności, lękiem przed oceną, poczuciem winy związanym z pożądaniem.

• Powtarzające się wzorce rodowe: np. kobieta wciąż wchodzi w rolę „ratowniczki” partnera, a mężczyzna wciąż powiela wzorzec „nieobecnego ojca”.

Każdy temat w Embrace Therapy® zaczyna się od emocji, a nie od sytuacji. Sytuacja jest tylko obrazem, ale emocje – strach, złość, żal, smutek, bezsilność, wstyd – to drzwi do pracy.